Community Comics

Character Design Comics

Made by the community on Comic Maker

Create a fun, colorful, educational Grade 10 chemistry superhero comic titled **“Bonding Heroes: A Chemical Comic Adventure.”** Create a **10-panel comic** that teaches the three main types of chemical bonding: **ionic, covalent, and metallic bonding**. The three main superhero characters are: **ION THE ATTRACTOR** — a purple superhero representing ionic bonding. His superpower is **electron transfer**. He transfers an electron from one atom to another, creating oppositely charged ions that attract each other. **COVA THE SHARER** — a blue superhero representing covalent bonding. Her superpower is **electron sharing**. She helps atoms share electrons to form covalent bonds. **METALLIX** — a silver-and-gold superhero representing metallic bonding. His superpower is the **sea of delocalized electrons**. He shows metal atoms surrounded by electrons that can move freely throughout the metal. ### Panel 1 — Meet the Bonding Heroes Show all three superheroes together in a colorful chemistry laboratory. Introduce their powers: ION: “I TRANSFER!” COVA: “I SHARE!” METALLIX: “MY ELECTRONS MOVE!” ### Panel 2 — Ionic Bonding Begins Show a sodium atom (Na) with **one valence electron** transferring that electron to a chlorine atom (Cl) with **seven valence electrons**. Clearly show the electron moving from sodium to chlorine. Dialogue: “I can give you my electron!” ### Panel 3 — Opposites Attract Show the resulting **Na+ and Cl− ions** attracting each other after electron transfer. Show table salt (NaCl) as the real-world example. Caption: “Ionic bonding happens when electrons are transferred and oppositely charged ions attract.” ### Panel 4 — Covalent Bonding Show two hydrogen atoms sharing their electrons. Clearly show the shared pair of electrons between the atoms. Cova says: “Why fight over electrons? Let’s SHARE!” Caption: “Covalent bonds form when atoms share electrons.” ### Panel 5 — Water Adventure Show a water molecule, **H₂O**, with one oxygen atom bonded to two hydrogen atoms through shared electrons. Show a glass of water beside it. Caption: “Water contains covalent bonds.” ### Panel 6 — Metallix Arrives Show several metal atoms arranged together, surrounded by many small electrons moving freely between the atoms. Metallix says: “Welcome to my SEA OF ELECTRONS!” Caption: “Metallic bonding involves metal atoms surrounded by delocalized electrons that can move throughout the metal.” ### Panel 7 — Salt Meets Water Show table salt being added to water. Show Na+ and Cl− ions separating and moving through the water. Ion says: “Water helps separate my ions!” Caption: “Dissolved ionic compounds can conduct electricity because their ions can move.” ### Panel 8 — Sugar in Water Show sugar dissolving in a glass of water. Cova says: “My molecules stay together!” Caption: “Sugar contains covalent bonds. When sugar dissolves, its molecules generally remain intact instead of separating into ions.” ### Panel 9 — Aluminum Foil Show aluminum foil with electrons moving through the metal. Metallix says: “My moving electrons help metals conduct heat and electricity!” Caption: “Metallic bonding helps explain the electrical and thermal conductivity of metals.” ### Panel 10 — Final Showdown Show all three superheroes together with a dramatic superhero ending. ION: “I TRANSFER ELECTRONS!” COVA: “I SHARE ELECTRONS!” METALLIX: “MY ELECTRONS MOVE FREELY!” Show a final comparison: IONIC = ELECTRON TRANSFER COVALENT = ELECTRON SHARING METALLIC = DELOCALIZED/MOBILE ELECTRONS Make the comic visually engaging, humorous, colorful, and appropriate for a Grade 10 school science project. Use clear speech bubbles, captions, superhero poses, chemistry symbols, atoms, electrons, and clean comic panels. **IMPORTANT SCIENTIFIC ACCURACY:** Ionic bonding must show electron transfer, covalent bonding must show electron sharing, and metallic bonding must show mobile/delocalized electrons. Do not confuse these three processes.
# 🎭 THE LAST MASK ## The Main Idea Thousands of years ago, eight powerful masks were created. Seven of the masks were created to **protect humanity**. The eighth was created for **control and destruction**. The seven masks eventually found worthy people to wear them, creating a group of superheroes known as **The Seven**. The Eighth Mask was considered too dangerous to ever be used, so it was hidden away. Until a teenager finds it. --- # 👦 THE MAIN CHARACTER ### Evan Evan is an ordinary teenager who discovers the Eighth Mask. He's not a trained superhero. He doesn't know how to fight, and he doesn't understand the history behind the masks. He's just a normal kid dealing with: * School * Friends * Family problems * Trying to figure out who he is * Feeling like nobody really notices him * Wanting people to respect him When Evan discovers the mask, he has no idea what it is. Then he puts it on. And everything changes. --- # ☠️ THE EIGHTH MASK The Eighth Mask is different from the other seven. The Seven Masks give their wearers specific abilities. The Eighth Mask can **absorb and copy the powers of the other masks.** But that's not its most dangerous ability. The mask can manipulate its wearer. It knows exactly what Evan wants. If Evan is angry, the mask feeds his anger. If Evan is scared, the mask makes him feel powerful. If Evan wants revenge, the mask encourages him to take it. It doesn't immediately turn Evan evil. Instead, it slowly convinces him that he **needs** the mask. --- # 🦸 THE SEVEN The Seven are the heroes who protect the world. Each mask gives its wearer a unique ability. ### 🔥 INFERNO Controls fire and extreme heat. ### ⚡ STORM Controls lightning, wind, and weather. ### 💪 TITAN Has incredible strength and durability. ### 👁️ VISION Can see through objects, predict movements, and occasionally see glimpses of the future. ### 🌑 SHADOW Can control darkness and disappear into shadows. ### 👻 PHANTOM Can become invisible and intangible, allowing them to walk through objects. ### 🧠 MIND Has telepathy and other mental abilities. The Seven work together as a superhero team, but each member has their own personality, life, problems, and reasons for becoming a hero. --- # 🦹 THE REAL VILLAIN The Eighth Mask itself is the true villain. Evan isn't necessarily evil. The mask is manipulating him. It wants Evan to become powerful enough to defeat The Seven and absorb their abilities. Every time Evan uses the mask, it becomes harder for him to control it. Eventually, Evan discovers the truth: **The mask isn't giving him its power.** **It's slowly taking control of him.** --- # ⚔️ THE MAIN CONFLICT The Seven discover that the Eighth Mask has been found. They know that if it absorbs all seven of their powers, it could become almost unstoppable. So they begin searching for the person wearing it. They don't know that the person they're hunting is a teenager. Meanwhile, Evan secretly starts using the mask. At first, he uses it for good. He saves people. He stops criminals. He protects his friends. For the first time in his life, Evan feels powerful. He starts thinking: **"Maybe I'm supposed to have this."** But the mask keeps pushing him further. A small act of revenge becomes something bigger. Using the mask once becomes using it every night. Eventually, Evan starts wondering: **"Am I controlling the mask... or is the mask controlling me?"**
edit how red looks like
devil goes to the supermarket and buys carrots
A kid that got superpowers from a random cave he explored without his parents permission
Drawing: Isang teenager na nakaharap sa cellphone. Sa screen, makikita ang mga comments: “Babae ka, dapat mahinhin.” “Lalaki ka, dapat matapang.” “Hindi bagay sa’yo ’yan.” Sa likod niya, may malaking speech bubble: “SINO BA ANG NAGTAKDA?” Sa ibaba: “Ang panahon ay nagbabago. Dapat pati ang pag-iisip.” ⸻ PAGE 1 — ANG POST Panel 1 Isang teenager na babae ang nag-post ng larawan niya habang nag-aayos ng sirang electric fan. Caption sa post: “Finally, naayos ko rin!” Panel 2 Dumami ang comments. Comment 1: “Babae ka naman. Bakit ganyan ginagawa mo?” Comment 2: “Hindi bagay sa babae ang ganitong trabaho.” Panel 3 Tinitigan niya ang cellphone. Girl: “Trabaho lang naman ’to… bakit kailangan may gender?” Panel 4 Isinara niya ang cellphone. Narration: “Sa panahon ng social media, isang komento lang ay maaaring maging kahon para sa pagkatao ng iba.” ⸻ PAGE 2 — SA LOOB NG BAHAY Panel 1 Nasa bahay ang magkapatid. Nagluluto ang lalaki habang nag-aayos ng bisikleta ang babae. Lalaki: “Ako muna dito. Ikaw, kailangan mo ng tulong?” Babae: “Okay lang. Kaya ko ’to.” Panel 2 Pumasok ang isang kamag-anak. Kamag-anak: “Ha? Lalaki ang nagluluto? Babae ang nag-aayos?” Panel 3 Tahimik ang magkapatid. Kamag-anak: “Hindi ba dapat baliktad?” Panel 4 Sumagot ang babae. Babae: “Bakit po kailangang may ‘dapat’?” Kamag-anak: “Eh… nakasanayan na.” Babae: “Pero hindi lahat ng nakasanayan ay kailangang ipagpatuloy.” ⸻ PAGE 3 — ANG COMMENT SECTION Panel 1 Kinabukasan, nakita ng magkapatid ang isang viral post tungkol sa isang lalaking sumali sa dance competition. Comment: “Sayaw? Pang-babae lang ’yan.” Panel 2 Nag-type ang kapatid na lalaki. Type: “Bakit?” Panel 3 May bagong comment. Comment: “Lalaki ka. Dapat sports ang gusto mo.” Panel 4 Nag-post siya ng sariling comment: Lalaki: “Hindi ba pwedeng lalaki ako na mahilig sumayaw?” Panel 5 Nag-reply ang ate: Ate: “Gender mo ang nagsasabi kung sino ka. Hindi nito kailangang magsabi kung ano ang kaya mong mahalin.” ⸻ PAGE 4 — PAGBABAGO Panel 1 Sa classroom, pinag-uusapan ng magkakaklase ang nangyari. Classmate 1: “Akala ko dati may mga bagay na pang-lalaki at pang-babae.” Classmate 2: “Ako rin.” Panel 2 May isang estudyanteng nagsasalita. Student: “Pero kung walang batas na nagsasabing para lang sa isang gender ang isang gawain…” Panel 3 Tumango ang isa. Student: “…bakit tayo gumagawa ng sarili nating rules?” Panel 4 Makikita sa board ang mga salitang: “PANG-LALAKI” “PANG-BABAE” Binubura nila ang dalawang label. Pinapalitan ng: “PARA SA LAHAT.” ⸻ PAGE 5 — HUWAG Panel 1 Bumalik ang magkapatid sa kanilang social media post. Mas marami nang supportive comments. Comment: “Hindi ko man ginagawa, respeto ko kung gusto mo.” Panel 2 Tumingin ang babae sa camera/reader. Babae: “Hindi naman namin hinihingi na pareho tayo.” Panel 3 Sumagot ang lalaki. Lalaki: “Ang hinihingi lang namin…” Panel 4 — FINAL BIG PANEL Magkatabi ang magkapatid habang hawak ang cellphone. Sa likod nila, may iba’t ibang tao—babae, lalaki, at iba’t ibang uri ng personalidad—na gumagawa ng gusto nila. Sabay: “HUWAG MO KAMING IKULONG SA KASARIAN NAMIN.” FINAL NARRATION: “Sa kontemporaryong panahon, hindi lamang sa totoong mundo nangyayari ang diskriminasyon—maging sa screen, comment section, at sariling tahanan. Kaya bago manghusga, magtanong. Bago magtakda, makinig. At bago magsabi ng ‘dapat’—isipin kung sino ang iyong nililimitahan.” HUWAG. Dahil ang pagiging babae o lalaki ay hindi sukatan ng kung ano lamang ang kaya mong maging. (PS. GUSTO KO PO YUNG UNIQUELY SHAPED PANELS LIKE YUNG MAY SLANT GANUN TAS ANO MAKE THE CHARACTERS EASY TO BAKAT SA CP HEHEHEHE, i want 3 or more panels each okay po pls make sunod to my ideasss 100 points kasi ito huhu:(( tas bukas pa pasahan PLS HELP MAKE IT ACCURATE AS HECK TAS ANO CREATE A FRONT PAGE OKAYYYY MAKE THE TITLE NAMED “HULAGPOS” create cokmics now MAKE IT PORTRAIT 1 PAGE EACH 4+ PANEL
A little girl steals her sister's lollipop and eats it because she wanted to go with her sister to her sister's friend's birthday party
the capybara meets this guy
### JOHN — BÖLÜM 1: BAŞLANGIÇ John, iyi bir üniversitede eğitim gören genç bir öğrenciydi. Derslerinde başarılıydı ama sınıfın en iyisi olmak gibi bir takıntısı yoktu. Kendi hâlinde yaşamaya, geleceği için bir şeyler yapmaya çalışıyordu. Önünde gerçekleştirmek istediği hayaller, görmek istediği yerler ve yaşamak istediği uzun bir hayat vardı. Dışarıdan bakıldığında hayatı sıradan görünüyordu. Üniversiteye gidiyor, derslerine katılıyor, bazen arkadaşlarıyla vakit geçiriyor, bazen de tek başına kalmayı tercih ediyordu. Fakat son zamanlarda bir şeyler yolunda gitmiyordu. Başlangıçta baş ağrılarını fazla önemsememişti. Uzun süre ders çalışmasına, uykusuz kalmasına ya da yorgunluğa bağlıyordu. Bazen başı öyle ağrıyordu ki okuduğu satırlara odaklanmakta zorlanıyordu. Yine de kendini sürekli rahatlatıyordu. Biraz dinlenince geçer. Ama geçmiyordu. Günler ilerledikçe ağrılar daha sık hâle geldi. Bazen aniden başlayan ağrı yüzünden yaptığı işi bırakmak zorunda kalıyordu. Sonunda bunun sıradan bir baş ağrısı olmayabileceğini düşünerek doktora gitmeye karar verdi. O gün hastaneye gittiğinde aklında ciddi bir hastalık ihtimali yoktu. Doktorun birkaç soru soracağını, belki bazı ilaçlar yazacağını ve kendisini evine göndereceğini düşünüyordu. Muayenenin ardından doktor bazı tetkikler istedi. John, istenen işlemleri tamamladı ve sonuçları değerlendirilmek üzere bekledi. Bir süre sonra doktorun odasına yeniden çağrıldı. John içeri girdiğinde doktorun yüzündeki ciddi ifadeyi fark etti. Karşısındaki sandalyeye oturdu. Doktor, elindeki görüntülere birkaç saniye daha baktıktan sonra konuşmaya başladı. Doktor: John, yapılan incelemelerde beyninizde normal olmayan bir oluşum tespit ettik. Görüntüler, bunun bir tümör olabileceğini düşündürüyor. John ilk anda söylenenleri anlamakta zorlandı. John: Tümör mü? Doktor: Evet. Ancak şu anda kesin bir şey söylememiz mümkün değil. Bunun tam olarak ne olduğunu anlayabilmemiz için daha ileri tetkikler yapmamız gerekiyor. John'un yüzündeki ifade değişti. Birkaç dakika önce aklında yalnızca baş ağrılarından kurtulmak varken şimdi bambaşka bir ihtimalle karşı karşıyaydı. John: Peki… bu kanser olduğum anlamına mı geliyor? Doktor: Henüz bunu bilmiyoruz, John. Bir tümörün ne tür olduğunu anlamak için ek incelemeler gerekebilir. Şimdiden en kötü ihtimali düşünmeni istemiyorum ama bu durumu da görmezden gelemeyiz. John ellerini birbirine kenetledi. Parmaklarını sıkmaya başladığını ancak birkaç saniye sonra fark etti. John: Peki… gerçekten kanserse ne olacak, doktor? Bu kez soruyu sorarken sesi biraz titredi. Doktor, John'un gözlerine baktı. Doktor: Öncelikle neyle karşı karşıya olduğumuzu kesinleştirmemiz gerekiyor. Sonrasında tedavi seçeneklerini değerlendireceğiz. Şu anda sana kesin bir sonuç söyleyemem. Ama bu süreci tek başına yürütmek zorunda değilsin. John başını hafifçe salladı. Söyleyecek başka bir şeyi yoktu. O odadan çıkarken hastaneye gelmeden önceki John değildi artık. Henüz kesin bir teşhis konulmamıştı ama zihnine tek bir soru yerleşmişti: Ya gerçekten kansersem? Koridorda yürürken etrafındaki insanların konuşmalarını duyuyordu. Birileri telefonda gülüyor, birileri doktor sırası bekliyor, birileri yakınlarıyla konuşuyordu. Hayat herkes için normal bir şekilde devam ediyordu. John ise sanki bir anda kendi hayatının dışında kalmış gibiydi. Hastaneden çıkıp eve doğru yola koyuldu. Yol boyunca telefonunu eline aldı, birkaç kez bir arkadaşına yazmayı düşündü. Sonra vazgeçti. Ne söyleyeceğini bilmiyordu. Daha kendisi bile duyduklarını kabullenememişken başka birine nasıl anlatabilirdi? Eve vardığında kapıyı kapattı ve bir süre öylece durdu. Ev sessizdi. Çantasını bir kenara bıraktı. Ayakkabılarını çıkardıktan sonra salona geçti ve koltuğa oturdu. Ellerini dizlerinin üzerine koyup boşluğa baktı. Doktorun sözleri tekrar tekrar zihninde yankılanıyordu. Beyninizde normal olmayan bir oluşum tespit ettik. Bir tümör olabilir. John başını iki elinin arasına aldı. John: Yok… Hayır. Daha kesin bir şey söylemedi ki. Bunu sanki kendisine hatırlatması gerekiyormuş gibi söyledi. John: Belki de o kadar ciddi değildir. Belki başka bir şeydir. Bir süre sonra ayağa kalkıp banyoya gitti. Duşa girdi ve sıcak suyun altında durdu. Normalde duş almak onu rahatlatırdı ama o gün suyun sesi bile zihnindeki düşünceleri bastıramıyordu. Gözlerini kapattı. Ya gerçekten kanserse? Bu kez düşünceyi zihninden uzaklaştıramadı. Ya tedavi edilemezse? Ya hayatım sandığımdan çok daha kısa sürerse? John derin bir nefes aldı. Böyle düşünmek istemiyordu. Daha yirmili yaşlarına bile doğru düzgün yaklaşmamıştı. Üniversiteyi bitirmesi, bir iş bulması, kendi hayatını kurması gerekiyordu. Henüz yapmak istediği o kadar çok şey vardı ki… John: Hayır… Daha hiçbir şey belli değil. Suyun altında bir süre daha kaldı. Sonra duşunu bitirip üzerini giyindi. Mutfakta kendisine bir şeyler hazırladı. Önüne oturdu ama iştahı yoktu. Birkaç lokma yedikten sonra çatalını bıraktı. Aç olduğunu biliyordu ama boğazından daha fazlası geçmiyordu. Sonunda telefonunu eline aldı. İnternette beyin tümörleri hakkında araştırma yapmaya başladı. İlk başta yalnızca hastalığın ne olduğunu anlamak istiyordu. Fakat okudukça karşısına çıkan bilgiler onu daha da korkuttu. Farklı tümör türleri, tedaviler, ameliyatlar ve hayatta kalma ihtimalleri… Bir süre sonra telefonun ekranına bakamaz hâle geldi. Telefonu kapatıp masanın üzerine bıraktı. John: Tamam… Yeter. Bir elini alnına götürdü. John: Önce sonuçları öğrenmem gerekiyor. İnternette okuduğum her şeyi kendime uyarlayamam. Kendini sakinleştirmeye çalışıyordu ama korkusu tamamen geçmemişti. Akşam ilerledikçe evin içinde dolaştı. Bazen oturdu, bazen pencerenin önüne gidip dışarı baktı. Telefonuna gelen mesajları gördü fakat çoğuna cevap vermedi. İnsanlarla konuşacak gücü kendisinde bulamıyordu. Gece yatağına uzandığında ışığı kapattı. Normalde birkaç dakika içinde uyuyabilirdi. Fakat o gece gözlerini kapattığında bile hastanedeki konuşma zihninden silinmiyordu. Bir an üniversiteyi düşündü. Ardından ailesini, arkadaşlarını, gelecekte yapmak istediklerini… Henüz yaşamadığı bir hayatı kaybetme ihtimali onu korkutuyordu. Ya her şey düşündüğümden farklı gelişirse? Yutkundu ve yüzünü yastığa çevirdi. John: Yarın daha iyi düşüneceğim. Bu sözleri söylerken kendisinin bile buna ne kadar inandığından emin değildi. Uzun bir süre yatakta döndükten sonra sonunda uykuya daldı. O gece hiçbir şey çözülmedi. Hastalığın ne olduğu hâlâ bilinmiyordu. John'un korkuları da ortadan kalkmamıştı. Fakat günler geçmek zorundaydı. Aradan birkaç gün geçti. John, hastaneden gelecek haberleri beklerken günlük hayatına devam etmeye çalıştı. Üniversiteye gitti, derslerine katıldı ve yapması gereken işleri tamamladı. Dışarıdan bakıldığında her şey normal görünüyordu. Ancak aklı, en beklemediği anlarda yeniden hastaneye dönüyordu. Bir derste hocasını dinlerken, eve yürürken, geceleri yatağına uzandığında… Bazen kendini geleceğini planlarken buluyor, ardından birden duruyordu. Peki ya geleceğim olmazsa? Bu düşünceden nefret ediyordu. Bir gün, üniversitedeki işlerini bitirdikten sonra doğrudan eve gitmek istemedi. Biraz hava almaya ihtiyacı vardı. Uzun süre amaçsızca yürüdü. Sokakları geçerken nereye gittiğini pek düşünmüyordu. Sonunda çocukluğundan beri bildiği eski bir parka ulaştı. Park, yıllar içinde pek değişmemişti. Ağaçlar aynı yerlerdeydi, yürüyüş yolları hâlâ oradaydı. Bankların bazıları eskimiş, boyaları dökülmüştü. John, boş bir bank bulup oturdu. Bir süre hiçbir şey yapmadan çevresini izledi. Hafif bir rüzgâr esiyor, ağaçların yapraklarını hareket ettiriyordu. Uzaklardan çocukların sesleri geliyordu. John başını kaldırdığında birkaç metre ötede babasıyla oynayan küçük bir çocuk gördü. Çocuk, babasının etrafında koşuyor, bir şeyler anlatıyor ve arada kahkahalar atıyordu. Babası da onunla oynuyordu. Bir süre sonra çocuk koşarken ayağı takıldı ve yere düştü. Babası hemen yanına gitti. Baba: Hey, iyi misin? Çocuk başını kaldırdı. Dizindeki tozlara baktı. Babası onu nazikçe ayağa kaldırdı, dizindeki tozu silkeledi ve elini tuttu. Çocuğun yüzündeki ifade yeniden değişti. Birkaç saniye sonra babasının elini tutarak yürümeye devam etti. John'un bakışları o ikisinin üzerinde kaldı. Yüzündeki ifade yavaşça değişmeye başladı. Önce yalnızca onları izledi. Sonra göğsünün içinde tanıdık, ağır bir his belirdi. O görüntü ona bir şey hatırlatmıştı. Çocukken kendi annesinin yanında yürüdüğü günleri… Babasının elini tuttuğu anları… Küçükken başına bir şey geldiğinde koşup sığındığı o güvenli yeri… John'un zihninde yıllardır geride bıraktığını sandığı anılar canlanmaya başladı. Artık parkı görmüyordu. Gözlerinin önünde başka bir zaman, başka bir hayat vardı. Yıllar önceki kendisi… ### FLASHBACK — YILLAR ÖNCE John küçük bir çocukken hayatı çok daha basitti. Dünyanın nasıl işlediğini, insanların neden hata yaptığını ya da bazen bir olayın nasıl bütün bir hayatı değiştirebildiğini bilmiyordu. Onun için dünya annesiyle babasından ibaretti. Eve döndüğünde onları görmek, annesinin sesini duymak, babasıyla vakit geçirmek ona yetiyordu. Büyük hayalleri ya da karmaşık düşünceleri yoktu. Tek bildiği, ailesinin yanında güvende olduğuydu. Fakat bir gece bütün hayatı değişti. O gece evlerinde yangın çıktı. Alevler kısa sürede büyümeye başladı. Evin içini duman kapladı. John, yaşananları anlamaya çalışırken korkuya kapılmıştı. Her şey çok hızlı gelişiyordu. Birkaç dakika önce sıradan olan evi artık tanıyamıyordu. Bağırışlar, duman ve alevlerin sesi birbirine karışmıştı. John bir şekilde dışarı çıkmayı başardı. Fakat annesiyle babası içeride kalmıştı. Küçük çocuk kapının önünde durdu. Gözleri evdeydi. İçeriden çıkmalarını bekliyordu. John: Anne?! Baba?! Cevap alamadı. Sesi daha da yükseldi. John: ANNE! BABA! NEREDESİNİZ?! Kısa süre sonra itfaiye ekipleri olay yerine ulaştı. John onları gördüğü anda koşarak yanlarına gitti. O yaşta bildiği tek şey, bu insanların yangınları söndürdüğü ve insanları kurtardığıydı. Belki de annesiyle babasını kurtarabilirlerdi. John ağlayarak bir itfaiyecinin yanına koştu ve ceketine tutundu. John: ANNEMLE BABAM İÇERİDE! LÜTFEN ONLARI ÇIKARIN! İtfaiyeci onu uzaklaştırmaya çalıştı. İtfaiyeci: Evlat, burada kalmalısın! İçeri giremezsin! John geri çekilmedi. John: AMA AİLEM ORADA! Küçük elleriyle itfaiyecinin ceketini tutmaya devam etti. Gözyaşları yanaklarından akıyordu. John: SİZ İNSANLARI KURTARIYORSUNUZ, DEĞİL Mİ?! O ZAMAN NEDEN ONLARI KURTARMIYORSUNUZ?! İtfaiyeci bir an duraksadı ama John'a verebileceği bir cevap yoktu. Ekipler müdahaleye devam ediyordu. Fakat yapılan ihmaller ve yanlışlar kurtarma çalışmalarını olumsuz etkiliyordu. Kaybedilen zaman, içeride mahsur kalan John'un anne ve babasının kurtarılma ihtimalini azaltıyordu. John bunların hiçbirini anlayabilecek yaşta değildi. O yalnızca bekliyordu. Birinin çıkıp annesini ve babasını getirmesini bekliyordu. Dakikalar geçtikçe yüzündeki umut yerini korkuya bıraktı. Her kapıya baktığında ailesinin oradan çıkacağını düşünüyordu. Her hareketlendiğinde ayağa kalkıyor, sonra yine beklemek zorunda kalıyordu. John: Lütfen… Lütfen onları çıkarın… Sesi giderek kısıldı. John: Annem korkuyordur… Babam da… Bir süre sonra müdahale sona erdiğinde John hâlâ ailesinin çıkmasını bekliyordu. Ona yaklaşan itfaiyecinin yüzündeki ifadeyi görünce bir şeylerin ters gittiğini anladı. Adamın gözleri dolmuştu. Yavaşça diz çöktü ve John'un göz hizasına geldi. İtfaiyeci: John… Çok üzgünüm. John anlamamış gibi yüzüne baktı. John: Ne demek üzgünsün? Annemle babam nerede? İtfaiyeci konuşmakta zorlandı. İtfaiyeci: Onları kurtaramadık… John birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Sanki duyduğu sözler anlamını yitirmişti. Birinin kendisine şaka yaptığını düşünmek istedi. Birazdan annesinin ya da babasının çıkıp geleceğine inanmak istedi. Ama kimse gelmedi. John: Hayır… İtfaiyecinin ceketini iki eliyle kavradı. John: NEREDELER?! ANNEM NEREDE?! BABAM NEREDE?! SÖYLEYİN BANA! İtfaiyeci onu sakinleştirmeye çalıştı ama John kendini kaybetmişti. John: SİZ ONLARI KURTARACAKTINIZ! Gözyaşları yüzünden akarken adamın ceketini bırakmıyordu. John: ONLARI GERİ GETİRİN! LÜTFEN! BEN BAŞKA HİÇBİR ŞEY İSTEMİYORUM! O an onun için dünya durmuştu. Daha önce korktuğunda annesine sarılabilirdi. Canı yandığında babası yanına gelirdi. Bir kâbus gördüğünde gece odasına girip onu rahatlatacak biri vardı. Ama o geceden sonra bunların hiçbiri olmayacaktı. John'un annesi ve babası, o yangında hayatlarını kaybetti. Küçük bir çocuk, bir gecede ailesini kaybetmişti. Ve yıllar boyunca o geceyi unutmaya çalışsa da bazı görüntüler zihninden hiçbir zaman tamamen silinmeyecekti. ### YETİM BİR ÇOCUĞUN HAYATI Anne ve babasının ölümünden sonra John'un hayatı eskisi gibi olmadı. Bir süre ne yaşandığını anlamakta zorlandı. Çocuktu; ölümün ne anlama geldiğini, bir insanın neden bir daha geri dönemeyeceğini tam olarak kavrayamıyordu. Başlangıçta ailesinin geri geleceğini düşündüğü zamanlar oldu. Bazen geceleri uyandığında annesinin sesini duymayı bekledi. Bazen kapının açıldığını duyunca babasının eve geldiğini sandı. Ama her defasında karşısına çıkan şey aynıydı: Sessizlik. Zaman geçtikçe gerçeği anlamaya başladı. Annesi geri gelmeyecekti. Babası da. John, ailesiz büyümek zorunda kaldı. Hayatında ona destek olan insanlar olsa da hiçbiri anne ve babasının yerini dolduramazdı. Küçük yaşta başına gelen bu olay, onun çocukluğunu elinden almıştı. Diğer çocuklar aileleriyle vakit geçirirken John bazen tek başına kalıyordu. Bazıları hafta sonu anne babalarıyla planlar yapıyor, bazıları başlarına gelen küçük şeyleri ailelerine anlatıyordu. John ise çoğu zaman kendi içinde yaşıyordu. Yıllar geçtikçe büyüdü. Çocukluğundaki acıyı herkese anlatmıyordu. Bazen geçmişi aklına geldiğinde sessizleşiyor, bazen de hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam ediyordu. Ama bazı geceler yangını yeniden hatırlıyordu. Alevleri… Dışarıda bekleyişini… İtfaiyecinin yüzündeki ifadeyi… Ve ailesinin geri gelmeyeceğini öğrendiği anı. Özellikle bir şey zihninden hiç çıkmıyordu. İtfaiyecilerin görevlerini doğru yapmamış olması, kurtarma çalışmalarındaki ihmaller ve kaybedilen zaman… John, o yaşta bütün ayrıntıları anlayamasa da bir şeyin farkındaydı: Birilerinin yaptığı hatalar yüzünden hayatı sonsuza kadar değişmişti. O gece yalnızca anne ve babasını kaybetmemişti. Onlarla birlikte çocukluğunun büyük bir kısmını, kendini güvende hissettiği dünyayı ve geleceğe dair sahip olduğu pek çok şeyi de kaybetmişti. Buna rağmen hayat devam etti. John büyüdü, eğitimine devam etti ve sonunda iyi bir üniversiteye girmeyi başardı. Kendi ayakları üzerinde durabilmek için çabaladı. Geçmişini tamamen geride bırakmış değildi ama onun yüzünden hayatını da durdurmak istemiyordu. Yıllar içinde bir yetişkine dönüştü. Artık küçük bir çocuk değildi. Kendi kararlarını verebiliyor, geleceğini planlayabiliyor ve hayatının sorumluluğunu üstlenebiliyordu. Dışarıdan bakıldığında geçmişi geride bırakmış gibi görünüyordu. Ancak bazı yaralar görünmezdi. Ve John'un içinde taşıdığı yara, yıllar geçmesine rağmen hâlâ oradaydı. ### BANKTAKİ JOHN John, parkta otururken gözlerini yeniden açtı. Karşısındaki küçük çocuk hâlâ babasının yanındaydı. Birlikte yürümeye devam ediyorlardı. Çocuk arada babasına bir şeyler anlatıyor, babası da onu dinliyordu. John'un boğazı düğümlendi. Bir zamanlar kendisinin de böyle bir hayatı vardı. Onun da elini tutan bir annesi, yanında yürüyen bir babası olmuştu. Onun da kendini güvende hissettiği bir evi vardı. Sonra bir gece bütün bunlar elinden alınmıştı. John başını öne eğdi. Parmaklarını birbirine kenetledi ve bir süre ellerine baktı. Keşke o gece biri daha erken gelseydi… Düşünce zihninde yankılandı. Keşke birileri görevini doğru yapsaydı… John gözlerini kapattı. Yangını düşünmek istemiyordu ama çocukla babasını gördükten sonra anılar bir kez daha canlanmıştı. O gece kendisinin ne kadar küçük olduğunu hatırladı. Korktuğunu, ağladığını ve yardım istediğini… Birilerinin gelip ailesini kurtaracağına inanmıştı. Çünkü ona göre yetişkinler sorunları çözmek için vardı. İtfaiyeciler insanları kurtarırdı. Birileri tehlikedeyse başka birileri gelip onlara yardım ederdi. Ama kendi hayatında işler böyle olmamıştı. John derin bir nefes aldı. Yıllar geçmişti. O artık büyümüştü. Üniversiteye gidiyor, kendi hayatını kurmaya çalışıyordu. Yine de çocukken yaşadığı o olay, bugün bile içinde bir şeyleri harekete geçirebiliyordu. Bir insanın yaptığı hata, başka birinin bütün hayatını değiştirebilir. Bu düşünceyi ilk kez o gün düşünmüyordu. Yıllardır zihninin bir köşesinde taşıyordu. O gece ailesini kurtaramayan insanlar için duyduğu öfke, zamanla daha karmaşık bir duyguya dönüşmüştü. Artık yalnızca kızgın değildi. Aynı zamanda üzgündü. Çünkü geçmişi değiştiremeyeceğini biliyordu. Ne kadar düşünürse düşünsün annesiyle babasını geri getiremezdi. John başını kaldırdı. Küçük çocuk babasının elini tutmuş, onunla birlikte parkın diğer tarafına doğru yürüyordu. Bir an için gözleri doldu. Sonra bakışlarını başka tarafa çevirdi. Tam o sırada hastanedeki konuşma yeniden aklına geldi. Beynindeki oluşum… Tümör ihtimali… Henüz kesinleşmemiş sonuçlar… John'un içinde biriken korku yeniden ortaya çıktı. Geçmişte kaybettiklerini düşündükten sonra geleceğini kaybetme ihtimali de daha ağır geliyordu. Ben de mi…? Düşüncesini tamamlayamadı. Başını iki eliyle tuttu ve yavaşça nefes verdi. John: Daha hiçbir şey kesin değil… Bunu kendisine tekrar hatırlattı. John: Daha öğrenmem gereken şeyler var. Bir süre daha bankta oturdu. Etrafındaki insanlar kendi hayatlarına devam ediyordu. Çocuklar oynuyor, aileler yürüyüş yapıyor, bazı insanlar telefonlarıyla konuşuyordu. John ise sessizce geçmişini ve geleceğini düşünüyordu. Bir zamanlar küçücük bir çocuk olarak ailesini kurtarmaları için insanlara yalvarmıştı. Şimdi ise yetişkin bir adam olarak kendi hayatında ne olacağını öğrenmeyi bekliyordu. Henüz önünde ne olduğunu bilmiyordu. Beynindeki oluşumun ne olduğu belli değildi. Geleceğinde onu nelerin beklediğini de bilmiyordu. Bildiği tek şey, hayatın bazen insanın kontrolü dışında değişebildiğiydi. John yavaşça banktan kalktı. Bir süre parkın içinde yürüdü. Sonra çıkışa yöneldi. Arkasında çocukların sesleri, ağaçların hışırtısı ve sıradan bir günün telaşı kaldı. John ise kendi düşünceleriyle baş başa, evine doğru yürümeye devam etti. Henüz nasıl bir insan olacağını bilmiyordu. Ama geçmişi, bugününü şekillendirmeye devam ediyordu.
a story about verity and red
edit what red looks like in panel 3
edit what red looks like in panel 6
redo it
A boy Travel from Paris to Barcelone and go to the beach.
make a title for it
verity conquers the entire universe
In the first panel remove ham from the deli case and replace it with Roast Beef
The capybara finds a door, opens it and discovers a lost artifact
The capybara finds a door and opens it and finds a glowing antient artifact
LA FACCIA FALLA UN PO PIU PICCOLA SEMPRE, TUTTO IL RESTO LASCIA INVARIATO
the morphing machine destroys the galaxy but not capybara Gru and his capybara and his among us pet
Gru decides to buy a morphing machine instead of a gun to become his capybara
part two in the same book?! cool another round of among us starts, then green is the imposter but red gets voted out
LE MANI CHE SONO FIORI DI COLORE GIALLO, RIMETTI COME NEI PRECEDENTI LA TESTA CHE è UN CERCHIO CON VARIE ESPRESSIONI SOPRA E STACCATA DAL CUORE
The purchase of Alaska
love stry
an open window looks out into a city the words MESAI appear in it before disapearing then it zooms out and shows that the open window belongs to a bedroom a stereo system from 2009 shows the tiem 7 am then soft music starts playing not long after it starts playing a hand from the right side of the stereo pops out and turns it off the hand flops down hanging off a bed
An Elephant who was friends with a rat
A young kid becomes scorpion man
Isaac Newton finds an apple, he picks it up, and he drops it, he tries picking up a bowling ball and he struggles, he drops it and it makes a dent in the ground. Then Isaac Newton says "Hm maybe what is in-ner-tia, inertia, Because the law of INERTIA since the apple has less mass it will be easier to pick up but because the bowling ball has more mass is it harder to pick up.
a student in an academy with his brother and Relises that the headmaster is evil
solar powered smart mini cooling/storing system
the cover for a comic book the title is called sus mom vs gun
A horror guy finds another one and starts debating whos best
A young masn discovers a strange tower radiating electricity.. he goes near and investigate.
redo the capybara
Finding a dragon egg that needs a protector. the protector must feed positive energy and monitor till it hatches.
It is about a person who becomes god of all life and everyone want to power and throne from him
Diego vive con su padre en un pequeño pueblo. Dibuja a ambos frente a su casa.
Someone who is experiencing popping/clicking hip is going to a doctor who diagnosis them with snapping hip syndrome
P diddy goes to the store to get some baby oil but the employee at the register was rude to him so he takes all of the baby oil
An elderly grey bearded adventurer-barber is posing in an action stance holding a cutthroat razor. A que of rough looking caracters are waiting in line for a haircut.