AI Comic MakerFree to Start

Debate Comics

Create amazing AI-powered debate comics with dynamic panels and compelling storytelling

Make a Free Comic Browse Examples

Instant generation Multi-panel layouts PNG downloads

Viñeta 1: El profesor presenta el debate: “¿Debería ser obligatorio usar uniforme?”

Viñeta 2: Un estudiante dice que el uniforme ayuda a mantener la igualdad entre los estudiantes.

Viñeta 3: Otro estudiante piensa que cada persona debería poder elegir su ropa.

Viñeta 4: Los estudiantes presentan sus argumentos y escuchan diferentes opiniones.

Viñeta 5: El profesor invita a todos a reflexionar sobre ambas posturas.

Viñeta 6: Los estudiantes concluyen que es importante escuchar y respetar opiniones diferentes.

Intención comunicativa

Presentar diferentes puntos de vista y demostrar cómo un debate puede ayudar a desarrollar una capacidad crítica.

Recently created debate comic

AI-Powered 12 Styles Panel Layouts Easy Sharing

How It Works

Make Your Debate Comics in 3 Steps

1
Describe your story
Type one line of plot, characters, mood — anything goes.
2
Pick a style and layout
Choose from 12 art styles and 1, 2, 3, 4, 6, 8, 9, or 12 panels.
3
Generate and download
AI inks, colors, and letters the page. PNG export included.

Make a Debate Comics

Pro Tips

Tips for Debate Comics

Start with a clear story concept
Plan your panel layout carefully
Focus on character expressions
Use speech bubbles effectively

Story Sparks

Story Ideas

Create an exciting debate story

Design compelling characters and scenes

Build an immersive comic world

Tell your story with visual impact

Genres

Popular Debate Comics Genres

Action AdventureComedyDramaMysteryRomanceThriller

Community Comics

Recently Created Debate Comics

Comics other creators just made on Comic Maker.

Viñeta 1: El profesor presenta el debate: “¿Debería ser obligatorio usar uniforme?”

Viñeta 2: Un estudiante dice que el uniforme ayuda a mantener la igualdad entre los estudiantes.

Viñeta 3: Otro estudiante piensa que cada persona debería poder elegir su ropa.

Viñeta 4: Los estudiantes presentan sus argumentos y escuchan diferentes opiniones.

Viñeta 5: El profesor invita a todos a reflexionar sobre ambas posturas.

Viñeta 6: Los estudiantes concluyen que es importante escuchar y respetar opiniones diferentes.

Intención comunicativa

Presentar diferentes puntos de vista y demostrar cómo un debate puede ayudar a desarrollar una capacidad crítica.

A horror guy finds another one and starts debating whos best

Sí. Si te refieres a **Comic Maker**, lo mejor es no pegarle toda la historia de golpe. Dale primero una descripción fija de los personajes y después el guion de cada página.

Puedes copiar esto como **descripción de personajes/estilo**:

Crea un cómic juvenil de fútbol con estilo de novela gráfica deportiva, dinámico, expresivo y consistente entre páginas.

PERSONAJES PRINCIPALES:

LORENZO:
Chico colombiano de 15 años, arquero de fútbol, 1,90 metros de altura, atlético, cabello oscuro y corto, expresión segura y sonrisa confiada. Personalidad disciplinada, bromista, competitiva y segura de sí misma. Lleva equipación de arquero de River Plate cuando está entrenando o jugando. Debe verse claramente más alto que la mayoría de los jugadores de su edad. Sus guantes de arquero son un elemento visual importante.

MATEO:
Chico de 15 años, delantero de fútbol, amigo y compañero de Lorenzo. Rápido, divertido, competitivo y bromista. Tiene una gran química futbolística con Lorenzo.

LYNN:
Chica de 15 años, futbolista, energética, competitiva, expresiva y segura de sí misma. Está intentando hacerse un lugar en un equipo de Buenos Aires. Es amiga de Lorenzo y poco a poco empieza a sentir algo especial por él. Su relación durante esta etapa debe mantenerse como un romance juvenil e inocente.

LORI:
Hermana mayor de Lynn. Inteligente, directa y protectora. Suele darle consejos a Lynn.

LENI:
Hermana de Lynn. Amable, optimista y algo despistada. Se da cuenta rápidamente cuando Lynn está pensando en Lorenzo.

ESTILO:
Cómic deportivo juvenil, escenas de fútbol emocionantes, expresiones faciales claras, fondos detallados, estadios y campos de entrenamiento reconocibles, movimiento dinámico durante los partidos, iluminación cinematográfica y composición de viñetas profesional.

IMPORTANTE:
Mantener la apariencia de cada personaje consistente entre todas las páginas. Lorenzo debe conservar siempre sus rasgos, cabello, altura y apariencia general. No cambiar aleatoriamente las edades, caras, peinados o colores de ropa de los personajes.

Después, para **la primera página**, puedes poner algo así:

PÁGINA 1 — EL VIAJE

Crear una página de cómic de 6 viñetas.

VIÑETA 1:
Un aeropuerto en Colombia durante la mañana. Lorenzo, de 15 años y 1,90 m de altura, está junto a su familia con una mochila deportiva. Se le nota nervioso pero decidido.

Texto de narración:
"Durante años, Lorenzo había soñado con jugar al fútbol al más alto nivel."

VIÑETA 2:
Primer plano de Lorenzo mirando sus guantes de arquero dentro de su mochila.

Texto de narración:
"Ahora tenía una oportunidad que podía cambiarlo todo."

VIÑETA 3:
El padre de Lorenzo habla con él antes de que se marche.

Padre:
"¿Nervioso?"

Lorenzo:
"Un poco."

VIÑETA 4:
El padre sonríe y le da ánimo.

Padre:
"No tienes que demostrar que eres perfecto. Solo juega como sabes."

VIÑETA 5:
Lorenzo camina hacia la puerta de embarque llevando su mochila.

Texto de narración:
"Argentina lo esperaba."

VIÑETA 6:
Plano cinematográfico de Lorenzo mirando hacia atrás una última vez antes de entrar a la puerta de embarque.

Lorenzo:
"Voy a conseguirlo."

Tono general: emocionante, juvenil y esperanzador. Mantener a Lorenzo idéntico en todas las viñetas.

Crea un cómic escolar de 8 escenas sobre el bullying, con estilo de caricatura escolar, bonito, colorido, sencillo y apropiado para estudiantes.

TÍTULO: “No estás solo”

PERSONAJES PRINCIPALES:

DIEGO: estudiante de 14 años, cabello corto negro, piel morena clara, ojos cafés. Es delgado y tímido. Lleva camisa azul claro, pantalón azul oscuro, zapatos negros y una mochila azul.

ANA: estudiante de 14 años, cabello largo negro, piel morena clara y ojos cafés. Lleva una blusa rosada, falda azul oscuro y zapatos negros. Es amable, tranquila y solidaria.

MAESTRA: mujer de aproximadamente 35 años, cabello largo oscuro y lentes. Lleva una blusa clara y pantalón oscuro. Tiene una expresión amable y comprensiva.

DOS COMPAÑEROS: estudiantes de 14 años. El primero tiene cabello negro y camisa roja. El segundo tiene cabello castaño y camisa verde.

IMPORTANTE: mantener a los mismos personajes, con la misma apariencia, ropa y colores durante las 8 escenas.

ESCENA 1 – UN NUEVO COMIENZO:
Diego llega por primera vez a su nuevo salón de clases. Lleva su mochila azul y se ve nervioso porque no conoce a nadie. Los demás estudiantes están conversando.
Diálogo de Diego: “Espero poder hacer nuevos amigos.”

ESCENA 2 – LAS BURLAS:
Durante la clase, los dos compañeros comienzan a burlarse de Diego por su forma de hablar y por su ropa. Diego se siente incómodo y triste.
Diálogo del compañero de camisa roja: “¡Miren cómo habla!”
Diálogo del compañero de camisa verde: “Y vean su ropa.”

ESCENA 3 – SE QUEDA SOLO:
Durante el recreo, Diego está sentado solo en una banca del patio. Los demás estudiantes están jugando mientras él se siente triste y apartado.
Diálogo de Diego: “¿Por qué me tratan así?”

ESCENA 4 – ALGUIEN SE DA CUENTA:
Ana observa a Diego sentado solo y decide acercarse. Se sienta junto a él y le pregunta si está bien.
Diálogo de Ana: “Hola, ¿estás bien?”
Diálogo de Diego: “No mucho…”

ESCENA 5 – PEDIR AYUDA:
Ana le dice a Diego que no debe quedarse callado y que pueden hablar con la maestra. Ana acompaña a Diego hasta donde está la maestra.
Diálogo de Ana: “Vamos a contarle a la maestra.”
Diálogo de Diego: “Está bien, gracias.”

ESCENA 6 – LA SOLUCIÓN:
La maestra habla con Diego, Ana y los dos compañeros. Les explica que burlarse, insultar o hacer sentir mal a otra persona también es una forma de violencia y que todos deben respetarse.
Diálogo de la maestra: “Debemos respetarnos y tratar a los demás como queremos que nos traten.”

ESCENA 7 – RECONOCER EL ERROR:
Los dos compañeros comprenden que hicieron mal y se acercan a Diego para disculparse sinceramente.
Diálogo del compañero: “Lo sentimos, Diego. No debimos burlarnos de ti.”
Diálogo de Diego: “Gracias por disculparse.”

ESCENA 8 – UN NUEVO COMIENZO:
Diego, Ana y los dos compañeros están juntos en el patio de la escuela. Ahora conviven de manera respetuosa y Diego se ve feliz y seguro. Todos aprendieron la importancia de respetar a los demás.

FRASE FINAL:
“No te calles ante el bullying. Hablar también es una forma de ayudar.”

El cómic debe contar una historia clara, tener una secuencia lógica y mostrar que pedir ayuda puede solucionar una situación de bullying. No incluir violencia física. El final debe ser positivo y educativo.

Crea un cómic escolar de 8 escenas sobre el bullying, con estilo de caricatura escolar, bonito, colorido, sencillo y apropiado para estudiantes.

TÍTULO: “No estás solo”

PERSONAJES PRINCIPALES:

DIEGO: estudiante de 14 años, cabello corto negro, piel morena clara, ojos cafés. Es delgado y tímido. Lleva camisa azul claro, pantalón azul oscuro, zapatos negros y una mochila azul.

ANA: estudiante de 14 años, cabello largo negro, piel morena clara y ojos cafés. Lleva una blusa rosada, falda azul oscuro y zapatos negros. Es amable, tranquila y solidaria.

MAESTRA: mujer de aproximadamente 35 años, cabello largo oscuro y lentes. Lleva una blusa clara y pantalón oscuro. Tiene una expresión amable y comprensiva.

DOS COMPAÑEROS: estudiantes de 14 años. El primero tiene cabello negro y camisa roja. El segundo tiene cabello castaño y camisa verde.

IMPORTANTE: mantener a los mismos personajes, con la misma apariencia, ropa y colores durante las 8 escenas.

ESCENA 1 – UN NUEVO COMIENZO:
Diego llega por primera vez a su nuevo salón de clases. Lleva su mochila azul y se ve nervioso porque no conoce a nadie. Los demás estudiantes están conversando.
Diálogo de Diego: “Espero poder hacer nuevos amigos.”

ESCENA 2 – LAS BURLAS:
Durante la clase, los dos compañeros comienzan a burlarse de Diego por su forma de hablar y por su ropa. Diego se siente incómodo y triste.
Diálogo del compañero de camisa roja: “¡Miren cómo habla!”
Diálogo del compañero de camisa verde: “Y vean su ropa.”

ESCENA 3 – SE QUEDA SOLO:
Durante el recreo, Diego está sentado solo en una banca del patio. Los demás estudiantes están jugando mientras él se siente triste y apartado.
Diálogo de Diego: “¿Por qué me tratan así?”

ESCENA 4 – ALGUIEN SE DA CUENTA:
Ana observa a Diego sentado solo y decide acercarse. Se sienta junto a él y le pregunta si está bien.
Diálogo de Ana: “Hola, ¿estás bien?”
Diálogo de Diego: “No mucho…”

ESCENA 5 – PEDIR AYUDA:
Ana le dice a Diego que no debe quedarse callado y que pueden hablar con la maestra. Ana acompaña a Diego hasta donde está la maestra.
Diálogo de Ana: “Vamos a contarle a la maestra.”
Diálogo de Diego: “Está bien, gracias.”

ESCENA 6 – LA SOLUCIÓN:
La maestra habla con Diego, Ana y los dos compañeros. Les explica que burlarse, insultar o hacer sentir mal a otra persona también es una forma de violencia y que todos deben respetarse.
Diálogo de la maestra: “Debemos respetarnos y tratar a los demás como queremos que nos traten.”

ESCENA 7 – RECONOCER EL ERROR:
Los dos compañeros comprenden que hicieron mal y se acercan a Diego para disculparse sinceramente.
Diálogo del compañero: “Lo sentimos, Diego. No debimos burlarnos de ti.”
Diálogo de Diego: “Gracias por disculparse.”

ESCENA 8 – UN NUEVO COMIENZO:
Diego, Ana y los dos compañeros están juntos en el patio de la escuela. Ahora conviven de manera respetuosa y Diego se ve feliz y seguro. Todos aprendieron la importancia de respetar a los demás.

FRASE FINAL:
“No te calles ante el bullying. Hablar también es una forma de ayudar.”

El cómic debe contar una historia clara, tener una secuencia lógica y mostrar que pedir ayuda puede solucionar una situación de bullying. No incluir violencia física. El final debe ser positivo y educativo.

quiero que mi comic empieze asi con las siguientes descripciones y dialogos empezar así:

---

🎥 **[Imagen 1: estudiantes entrando a la escuela o una toma de tu escuela]**

**"¿Te has preguntado alguna vez por qué hoy podemos asistir a una escuela pública y gratuita?"**

Aunque parezca algo normal, la educación que recibimos actualmente es el resultado de importantes conquistas sociales e históricas. Durante muchos años, distintas personas lucharon para que la educación fuera un derecho y no un privilegio para unos cuantos.

---

🎥 **[Imagen 2: fotografías antiguas de escuelas o imágenes históricas de estudiantes]**

Gracias a esos esfuerzos, hoy existen escuelas públicas abiertas para todas y todos, sin importar su origen o situación económica. Estas conquistas permitieron que millones de niñas, niños y jóvenes tengan acceso al aprendizaje y a mejores oportunidades para su futuro.

---

🎥 **[Imagen 3: salón limpio, biblioteca, cancha o patio escolar]**

Pero una escuela no solo debe existir; también debe ser un lugar seguro y digno. Esto significa contar con espacios adecuados, limpios y seguros, donde las personas puedan aprender, convivir y expresarse con respeto.

---

🎥 **[Imagen 4: alumnos trabajando en equipo o conviviendo]**

Cuando una escuela ofrece estas condiciones, favorece el aprendizaje, mejora la convivencia y contribuye al bienestar de toda la comunidad educativa. Es más fácil aprender cuando nos sentimos seguros, respetados y apoyados.

---

🎥 **[Imagen 5: tu dibujo, collage o cartel]**

En mi representación creativa decidí mostrar una escuela donde los estudiantes aprenden, juegan y conviven de manera respetuosa. También incluí libros, áreas verdes y docentes acompañando a los alumnos, porque todos estos elementos ayudan a crear un entorno seguro para aprender.

---

🎥 **[Imagen 6: escuela completa o foto de grupo]**

Por eso, la educación pública y los espacios escolares seguros son mucho más que algo cotidiano. Son el resultado de importantes conquistas históricas que hoy nos permiten aprender, convivir y desarrollarnos en un ambiente digno.

**"La escuela que tenemos hoy existe gracias a quienes lucharon por el derecho a la educación. Ahora nos corresponde cuidarla, respetarla y aprovecharla al máximo."** ✨

Case 1 : Le début de la guerre
Dessin : Des soldats qui partent à la guerre en 1914.
Narration : En 1914, la Première Guerre mondiale commence. Les femmes canadiennes veulent aider leur pays.
Dialogue : « Nous devons aider pendant la guerre ! »
Idée : Présenter le contexte de la guerre.
Case 2 : Les infirmières militaires
Dessin : Une infirmière dans un hôpital militaire.
Narration : Les infirmières canadiennes soignent les soldats blessés et malades.
Dialogue : « Ne vous inquiétez pas, je vais vous aider. »
Idée : Montrer le rôle des infirmières.
Case 3 : Soigner les blessés
Dessin : Une infirmière qui change le bandage d’un soldat.
Narration : Elles donnent des médicaments et aident les médecins.
Dialogue : « Vous devez vous reposer pour guérir. »
Idée : Montrer les soins donnés aux soldats.
Case 4 : Les dangers
Dessin : Un hôpital près du front avec des explosions au loin.
Narration : Les infirmières travaillent dans des conditions dangereuses et difficiles.
Dialogue : « J’espère que nous serons en sécurité ! »
Idée : Montrer les dangers de leur travail.
Case 5 : Les femmes dans les usines
Dessin : Des femmes qui fabriquent du matériel militaire.
Narration : D’autres femmes travaillent dans les usines pour fabriquer du matériel pour les soldats.
Dialogue : « Nous faisons notre part pour aider les soldats ! »
Idée : Montrer le travail des femmes sur le front intérieur.
Case 6 : Les femmes dans les fermes
Dessin : Des femmes qui travaillent dans un champ.
Narration : Les femmes travaillent aussi dans les fermes pour produire de la nourriture pendant la guerre.
Dialogue : « Il faut produire assez de nourriture pour tout le monde ! »
Idée : Montrer leur aide pour nourrir le pays.
Case 7 : La fin de la guerre
Dessin : Des infirmières et des femmes qui célèbrent la fin de la guerre en 1918.
Narration : En 1918, la guerre se termine. Les femmes ont beaucoup contribué à l’effort de guerre.
Dialogue : « Nous avons travaillé très fort pour aider notre pays ! »
Idée : Montrer l’importance de leur contribution.
Case 8 : La conclusion
Dessin : Des femmes canadiennes dans différents métiers, comme infirmière, ouvrière et agricultrice.
Narration : Les femmes canadiennes ont joué un rôle important pendant la guerre. Leur travail et leur courage sont encore importants aujourd’hui.
Dialogue : « Nous aussi, nous pouvons faire une grande différence ! »
Idée : Montrer pourquoi leur contribution est importante pour le Canada aujourd’hui.

Crea una historieta educativa de 8 viñetas sobre “El rol del contribuyente dentro del mercado”. La historia debe mostrar de manera sencilla cómo una persona que trabaja o tiene un pequeño negocio participa en el mercado y cumple con sus obligaciones como contribuyente.

Personajes: una joven emprendedora llamada Ana, algunos clientes y un funcionario que explica de forma sencilla la importancia de los impuestos.

Viñeta 1: Ana tiene un pequeño negocio y atiende a sus clientes. Ella explica que vender productos y comprar materiales forma parte del mercado.

Viñeta 2: Un cliente compra un producto y Ana realiza la venta correctamente, entregando su comprobante.

Viñeta 3: Ana explica que una parte de sus responsabilidades como comerciante es cumplir con sus obligaciones tributarias.

Viñeta 4: Ana registra sus ventas y organiza sus ingresos y gastos para cumplir correctamente con sus obligaciones.

Viñeta 5: Un funcionario explica que los impuestos permiten al Estado obtener recursos para financiar servicios públicos como educación, salud, seguridad e infraestructura.

Viñeta 6: Ana comprende que ser contribuyente no solamente significa pagar impuestos, sino también participar de manera responsable y legal en la economía.

Viñeta 7: Se muestra cómo los impuestos regresan a la sociedad mediante servicios públicos, mientras Ana continúa trabajando y sus clientes compran sus productos.

Viñeta 8: Ana y sus clientes aparecen juntos con un mensaje final: “Un contribuyente responsable ayuda al funcionamiento del mercado y al desarrollo de la sociedad.”

Estilo: cómic escolar moderno, colorido, personajes jóvenes, expresiones claras, escenarios de un pequeño negocio y mercado, textos cortos dentro de globos de diálogo, español correcto, fácil de entender, viñetas bien separadas y ordenadas. Evitar textos demasiado largos y mantener a los mismos personajes con la misma apariencia durante toda la historieta.

THE ELEMENTS: NADIE ES PURO

Género: Drama adolescente, misterio, moda y secretos.

PERSONAJES

- Valentina Ferrum (Hierro, Fe): La chica más influyente de la escuela. Elegante, competitiva y difícil de intimidar. Es un metal de transición del grupo 8, sólido a temperatura ambiente y magnético.
- Sienna Sulfur (Azufre, S): Una diseñadora talentosa, sarcástica y rebelde. Es un no metal del grupo 16, sólido y no magnético.
- Nicolás Argent (Plata, Ag): El chico popular que parece caerle bien a todo el mundo. Es un metal del grupo 11, sólido y buen conductor de electricidad.
- Helena Neon (Neón, Ne): La chica que organiza las mejores fiestas y se entera de todo. Pertenece al grupo 18, los gases nobles, y es muy poco reactiva.
- Victoria Oxygen (Oxígeno, O): Una estudiante inteligente que siempre parece tener todo bajo control. Es un no metal del grupo 16 y un gas a temperatura ambiente.

ESCENA 1. LA FIESTA DE BIENVENIDA

Viñeta 1. El salón principal de la Academia Elementum está lleno de luces, vestidos elegantes y estudiantes grabando historias para sus redes.

Helena: Bienvenidos al único lugar donde importa más quién eres que lo que hiciste el verano pasado.

Nicolás: Eso explica por qué nadie habla de mis calificaciones.

Valentina: Tranquilo, Argent. Para reprobar hay que intentarlo primero.

Sienna: Qué curioso. Yo pensaba que para ser insoportable había que practicar.

Valentina la mira de arriba abajo. Sienna sonríe y se aleja.

Viñeta 2. Helena se acerca a Victoria y le muestra una publicación anónima.

Helena: Alguien acaba de subir esto. Mañana se presenta la colección del concurso de diseño y parece que alguien ya tiene otros planes.

En la pantalla aparece un mensaje: «La chica perfecta también tiene secretos. Laboratorio B, mañana a las ocho».

ESCENA 2. EL DESASTRE DEL LABORATORIO

Viñeta 3. A la mañana siguiente, Valentina entra al laboratorio para buscar unas piezas metálicas que necesita para su presentación. Encuentra a Sienna frente a una mesa cubierta de limaduras de hierro y polvo amarillo de azufre.

Valentina: Dime que eso no es lo que creo que es.

Sienna: Es una mezcla de hierro y azufre. Alguien la dejó aquí después de arruinar mis materiales para el concurso.

Valentina: ¿Y por qué me llamaste a mí?

Sienna: Porque las limaduras son tuyas. Y porque, aunque me cueste admitirlo, eres la única que sabe resolver un desastre sin llamar a medio colegio.

Viñeta 4. Victoria entra apresuradamente.

Victoria: Tenemos veinte minutos antes de que llegue la profesora. Si encuentra esto, cancelará el concurso para todos.

Valentina: Entonces lo separamos. El hierro es magnético. Yo pertenezco a los metales de transición, grupo 8; literalmente, esta es mi especialidad.

Sienna: No te emociones. Yo soy azufre, un no metal del grupo 16. No todo gira alrededor de tus metales.

ESCENA 3. EL PLAN

Viñeta 5. Valentina encuentra un imán en un cajón del laboratorio.

Valentina: Primero, acercamos el imán a la mezcla sin revolverla más.

Viñeta 6. Las limaduras de hierro comienzan a adherirse al imán.

Victoria: El hierro es atraído por el campo magnético. El azufre no lo es, así que se queda en el recipiente.

Viñeta 7. Sienna coloca una hoja limpia debajo del imán y retira cuidadosamente las limaduras.

Sienna: Segundo, retiramos el hierro del imán y lo depositamos en otro recipiente. Así separamos los dos componentes sin necesidad de mezclarlos con otras sustancias.

Valentina: Y tercero, comprobamos que el hierro quedó separado del azufre. Imantación: simple, rápida y sin destruir mi reputación.

Sienna: Tu reputación sobrevivirá. Tu ego, no prometo nada.

ESCENA 4. EL SECRETO

Viñeta 8. Mientras guardan los materiales, Helena aparece en la puerta con su teléfono en la mano.

Helena: Chicas, tenemos un problema más grande que el laboratorio.

Valentina: Si es otro mensaje anónimo, no me interesa.

Helena: Este sí debería. Alguien publicó una foto de ustedes dos aquí y escribió que estaban robando materiales para sabotear el concurso.

Sienna: ¿Quién tomó esa foto?

Viñeta 9. Helena amplía la imagen. En el reflejo de una vitrina aparece Nicolás, sosteniendo su teléfono.

Valentina: Argent.

Sienna: ¿Tu novio perfecto nos tendió una trampa?

Valentina: No es mi novio.

Helena: Qué alivio. Así solo tenemos que destruir su coartada, no una relación.

ESCENA 5. LA PRESENTACIÓN

Viñeta 10. Esa tarde, frente a todos los estudiantes, Valentina y Sienna presentan los materiales recuperados y explican lo sucedido.

Valentina: El hierro, Fe, es un metal de transición del grupo 8, sólido y magnético. Por eso pudimos extraerlo de la mezcla con un imán.

Sienna: El azufre, S, es un no metal sólido del grupo 16 y no presenta atracción magnética apreciable. Por eso permaneció en el recipiente mientras retirábamos el hierro.

Victoria: La imantación nos permitió separar los componentes aprovechando una diferencia en sus propiedades físicas.

Viñeta 11. Nicolás aparece al fondo. Helena recibe una notificación y mira la pantalla.

Helena: Chicas… acaba de llegar otro mensaje.

En el teléfono se lee: «Bonito trabajo. Pero todavía no saben quién mezcló las sustancias».

Valentina: Entonces averigüémoslo.

Sienna: Juntas.

Última viñeta. Las dos salen del laboratorio mientras Helena mira su teléfono. Aparece una nueva notificación:

«Temporada de secretos: apenas comienza».

FIN DEL PRIMER CAPÍTULO.

THE ELEMENTS: NADIE ES PURO

Género: Drama adolescente, misterio, moda y secretos.

PERSONAJES

- Valentina Ferrum (Hierro, Fe): La chica más influyente de la escuela. Elegante, competitiva y difícil de intimidar. Es un metal de transición del grupo 8, sólido a temperatura ambiente y magnético.
- Sienna Sulfur (Azufre, S): Una diseñadora talentosa, sarcástica y rebelde. Es un no metal del grupo 16, sólido y no magnético.
- Nicolás Argent (Plata, Ag): El chico popular que parece caerle bien a todo el mundo. Es un metal del grupo 11, sólido y buen conductor de electricidad.
- Helena Neon (Neón, Ne): La chica que organiza las mejores fiestas y se entera de todo. Pertenece al grupo 18, los gases nobles, y es muy poco reactiva.
- Victoria Oxygen (Oxígeno, O): Una estudiante inteligente que siempre parece tener todo bajo control. Es un no metal del grupo 16 y un gas a temperatura ambiente.

ESCENA 1. LA FIESTA DE BIENVENIDA

Viñeta 1. El salón principal de la Academia Elementum está lleno de luces, vestidos elegantes y estudiantes grabando historias para sus redes.

Helena: Bienvenidos al único lugar donde importa más quién eres que lo que hiciste el verano pasado.

Nicolás: Eso explica por qué nadie habla de mis calificaciones.

Valentina: Tranquilo, Argent. Para reprobar hay que intentarlo primero.

Sienna: Qué curioso. Yo pensaba que para ser insoportable había que practicar.

Valentina la mira de arriba abajo. Sienna sonríe y se aleja.

Viñeta 2. Helena se acerca a Victoria y le muestra una publicación anónima.

Helena: Alguien acaba de subir esto. Mañana se presenta la colección del concurso de diseño y parece que alguien ya tiene otros planes.

En la pantalla aparece un mensaje: «La chica perfecta también tiene secretos. Laboratorio B, mañana a las ocho».

ESCENA 2. EL DESASTRE DEL LABORATORIO

Viñeta 3. A la mañana siguiente, Valentina entra al laboratorio para buscar unas piezas metálicas que necesita para su presentación. Encuentra a Sienna frente a una mesa cubierta de limaduras de hierro y polvo amarillo de azufre.

Valentina: Dime que eso no es lo que creo que es.

Sienna: Es una mezcla de hierro y azufre. Alguien la dejó aquí después de arruinar mis materiales para el concurso.

Valentina: ¿Y por qué me llamaste a mí?

Sienna: Porque las limaduras son tuyas. Y porque, aunque me cueste admitirlo, eres la única que sabe resolver un desastre sin llamar a medio colegio.

Viñeta 4. Victoria entra apresuradamente.

Victoria: Tenemos veinte minutos antes de que llegue la profesora. Si encuentra esto, cancelará el concurso para todos.

Valentina: Entonces lo separamos. El hierro es magnético. Yo pertenezco a los metales de transición, grupo 8; literalmente, esta es mi especialidad.

Sienna: No te emociones. Yo soy azufre, un no metal del grupo 16. No todo gira alrededor de tus metales.

ESCENA 3. EL PLAN

Viñeta 5. Valentina encuentra un imán en un cajón del laboratorio.

Valentina: Primero, acercamos el imán a la mezcla sin revolverla más.

Viñeta 6. Las limaduras de hierro comienzan a adherirse al imán.

Victoria: El hierro es atraído por el campo magnético. El azufre no lo es, así que se queda en el recipiente.

Viñeta 7. Sienna coloca una hoja limpia debajo del imán y retira cuidadosamente las limaduras.

Sienna: Segundo, retiramos el hierro del imán y lo depositamos en otro recipiente. Así separamos los dos componentes sin necesidad de mezclarlos con otras sustancias.

Valentina: Y tercero, comprobamos que el hierro quedó separado del azufre. Imantación: simple, rápida y sin destruir mi reputación.

Sienna: Tu reputación sobrevivirá. Tu ego, no prometo nada.

ESCENA 4. EL SECRETO

Viñeta 8. Mientras guardan los materiales, Helena aparece en la puerta con su teléfono en la mano.

Helena: Chicas, tenemos un problema más grande que el laboratorio.

Valentina: Si es otro mensaje anónimo, no me interesa.

Helena: Este sí debería. Alguien publicó una foto de ustedes dos aquí y escribió que estaban robando materiales para sabotear el concurso.

Sienna: ¿Quién tomó esa foto?

Viñeta 9. Helena amplía la imagen. En el reflejo de una vitrina aparece Nicolás, sosteniendo su teléfono.

Valentina: Argent.

Sienna: ¿Tu novio perfecto nos tendió una trampa?

Valentina: No es mi novio.

Helena: Qué alivio. Así solo tenemos que destruir su coartada, no una relación.

ESCENA 5. LA PRESENTACIÓN

Viñeta 10. Esa tarde, frente a todos los estudiantes, Valentina y Sienna presentan los materiales recuperados y explican lo sucedido.

Valentina: El hierro, Fe, es un metal de transición del grupo 8, sólido y magnético. Por eso pudimos extraerlo de la mezcla con un imán.

Sienna: El azufre, S, es un no metal sólido del grupo 16 y no presenta atracción magnética apreciable. Por eso permaneció en el recipiente mientras retirábamos el hierro.

Victoria: La imantación nos permitió separar los componentes aprovechando una diferencia en sus propiedades físicas.

Viñeta 11. Nicolás aparece al fondo. Helena recibe una notificación y mira la pantalla.

Helena: Chicas… acaba de llegar otro mensaje.

En el teléfono se lee: «Bonito trabajo. Pero todavía no saben quién mezcló las sustancias».

Valentina: Entonces averigüémoslo.

Sienna: Juntas.

Última viñeta. Las dos salen del laboratorio mientras Helena mira su teléfono. Aparece una nueva notificación:

«Temporada de secretos: apenas comienza».

FIN DEL PRIMER CAPÍTULO.

✨ The heavy mahogany double doors of the study remained slightly ajar, letting in the sharp, mocking laughter echoing from the hallway. Inside, the room was dimly lit, save for the amber glow of a solitary desk lamp casting long shadows across towering stacks of corporate files and ledger books.

At the center of it all sat **Devraj**, loosening his silk tie with fingers that felt unusually heavy. He stared blankly at the polished mahogany surface, though his mind was miles away, replaying the cold, shattering arguments of his childhood—the slamming doors, the venomous words exchanged between his parents, and the quiet realization that love was nothing more than a slow-burning trap.

The door pushed open wider without a knock.

His younger brother, Kunal, strolled in wearing a designer jacket that cost more than a mid-level manager’s monthly salary. Kunal leaned casually against the edge of the desk, eyeing the expensive fountain pen resting near Devraj’s hand.

"I need fifty lakhs transferred to the primary account by tomorrow morning," Kunal said lazily, checking his watch as if he were asking for a glass of water. "The new partners in Goa are finalizing the luxury car import venture. Don't make a fuss about it like you always do."

Devraj didn't look up immediately. He slowly closed the corporate merger report he had been reviewing since midnight. "That venture failed audit compliance last week, Kunal. The risk assessment flagged it as a liability."

"Oh, spare me the corporate lecture!" Kunal scoffed, his voice instantly sharp and dripping with condescension. "You’ve always been obsessed with control, hiding behind these boring spreadsheets while the rest of us actually want to live. You treat this house like a prison camp because you're miserable. Just sign the damn transfer and stop acting like a martyr."

Before Devraj could speak, their sister stepped into the doorway, her arms crossed, her expression twisted in annoyance. "Are you still arguing with him? Just make him pay, Kunal. It’s not like he has anything else to do with his money—he doesn't have a wife, a life, or anyone who actually cares about him. He's just our personal bank."

They didn't wait for an answer. With a final scoff, Kunal turned on his heel, leaving the door wide open as they walked away down the corridor, their laughter fading into the echoing silence of the massive mansion.

Devraj sat motionless in the quiet room. A dull ache throbbed behind his temples. They didn't know—none of them knew—that the accounts were tightening, or that he was quietly liquidating his personal assets to cover the massive debts Kunal had accumulated six months ago just to keep the family name out of the financial press. He protected them fiercely, absorbing every insult, every ounce of resentment, believing it was the only useful purpose he served.

A sharp, rhythmic tap of a heavy walking cane echoed against the marble floor outside.

The temperature in the room seemed to drop. **Dadi (The Grandmother)** stood at the doorway, her silhouette sharp and imposing against the hallway lights. Her silver hair was tied in a strict bun, and her eyes—piercing and relentless—locked onto him.

"Close your books, Devraj," she commanded, her voice cutting through the air like glass. "The accountants can wait. I cannot."

Devraj let out a slow, quiet breath, pulling a hand down his face before looking up at the matriarch who held the family's ancient traditions above everything else.

"What is it, Dadi? It's past midnight," he said, his voice flat, drained of any emotion.

"It is time," Dadi said, stepping into the room and placing a thick, gold-embossed leather folder right on top of his ledger. "Your cousins are producing heirs, our rivals are expanding their bloodlines, and this house is rotting from the inside out with a bunch of ungrateful children who don't know the value of a legacy."

She tapped the leather folder with her cane.

"You will marry. You will give me a great-grandson to inherit this empire. I have already shortlisted the matches from families that respect our stature. Your cynical notions about love and your parents' failures are irrelevant. By the end of this month, you will choose a bride, or I will choose one for you."

create this

# 📚 Le premier jour à Henri-Bourassa

C’était le **27**, le premier jour des élèves de secondaire 1 à l’école **Henri-Bourassa**. Les élèves de secondaire 2, 3, 4 et 5 arrivaient le lendemain.

Esther était dans le **stationnement des voitures**, un peu à côté de l’école et assez loin du bâtiment.

Soudain, elle entendit une cloche.

**Esther :** « Oh non ! Je suis en retard ! »

Elle se mit à courir du stationnement jusqu’à l’école Henri-Bourassa.

Mais une fois arrivée, elle réalisa quelque chose.

**Esther :** « Attends… c’était pas la cloche de mon école ? »

La cloche venait en fait de **l’école primaire à côté**.

**Esther :** « Ah… d’accord. 😭 »

Elle entra ensuite dans l’école et alla vers son casier.

Esther essayait d’ouvrir son cadenas, mais elle n’y arrivait pas.

Un garçon qui travaillait à la sécurité arriva.

**Agent de sécurité :** « Tu as besoin d’aide ? »

**Esther :** « Oui, je n’arrive pas à ouvrir mon cadenas. »

Il l’aida à ouvrir le cadenas.

**Esther :** « Merci ! »

Après ça, Esther se demanda ce qu’il fallait apporter pour les cours.

Elle alla demander à quelques élèves.

**Esther :** « Excusez-moi, vous savez ce qu’il faut apporter pour les cours ? »

**Élève :** « Un agenda. »

**Esther :** « Ah, un agenda. D’accord ! »

Esther ne savait pas encore qu’il fallait aussi apporter les cahiers nécessaires pour les différents cours.

Elle avait seulement **son agenda et sa trousse**.

---

## 🍽️ À la cafétéria

Les élèves de secondaire 1 devaient ensuite aller à la cafétéria.

Esther entra dans la cafétéria avec les autres élèves.

Elle devait trouver son groupe : **113**.

Le numéro **113** était écrit sur sa feuille et aussi dans son agenda.

**Esther :** « Il faut que je trouve le 113… »

Elle regarda autour d’elle.

**Esther :** « Où est le 113 ? »

Puis elle aperçut un carton avec le numéro.

**Esther :** « Ah ! Voilà le 113 ! »

Elle alla s’asseoir avec le groupe 113.

Esther regarda autour d’elle et remarqua qu’elle connaissait seulement **Jessica**, une fille qu’elle connaissait déjà de son ancienne école.

Puis une amie qu’Esther n’avait pas vue depuis longtemps apparut et vint s’asseoir.

C’était **Marlie**.

**Esther :** « Marlie ?! »

**Marlie :** « Esther ! »

Marlie s’assit avec le groupe.

---

## ➗ La classe de maths

Comme les élèves ne connaissaient pas encore bien l’école, ils ne pouvaient pas se déplacer seuls.

La **prof de maths** vint chercher le groupe 113.

**Prof de maths :** « Allez, venez avec moi ! »

Le groupe suivit la prof dans les corridors jusqu’à sa classe de maths.

Une fois dans la classe, la prof de maths demanda à Esther de venir devant.

**Prof de maths :** « Esther, viens devant et présente-toi. »

Esther alla devant la classe.

Elle était gênée, mais elle se présenta.

**Esther :** « Je m’appelle Esther… J’aime… et je viens de… »

Elle expliqua ce qu’elle aimait et d’où elle venait.

Puis elle retourna à sa place.

---

## 🍽️ Quelques heures plus tard

Quelques heures plus tard, le groupe retourna à la cafétéria avec la prof de maths.

Cette fois, la prof de maths alla voir **un autre groupe**.

Un monsieur arriva auprès du groupe 113.

**Monsieur :** « Vous allez rester ici et attendre que la cloche sonne. »

Les élèves attendirent.

Puis…

**DRIIING ! 🔔**

La cloche sonna.

Comme les élèves ne connaissaient toujours pas bien l’école, ils ne pouvaient pas aller seuls à leur classe.

Le monsieur allait donc se déplacer avec eux.

**Monsieur :** « Allez, venez avec moi. »

Le groupe suivit le monsieur dans les corridors jusqu’à la classe d’anglais.

---

## 🇬🇧 La classe d’anglais

Esther entra dans la classe d’anglais.

La prof regarda Esther et remarqua qu’elle n’avait pas son cahier.

**Prof d’anglais :** « Miss, why don’t you have your notebook? »

**Esther :** « I don’t have it. »

**Prof d’anglais :** « It’s okay. It’s the first day. »

**Esther :** « Okay. »

Esther retourna à sa place avec **son agenda et sa trousse**.

---

# 💚 Alisha

Pendant la journée, Esther pensait aussi à **Alisha**.

Esther et Alisha se connaissaient depuis la **prématernelle**.

Elles avaient été ensemble en :

* prématernelle
* maternelle
* deuxième année
* troisième année

Mais elles n’avaient pas été ensemble en :

* première année
* quatrième année
* cinquième année
* sixième année
* secondaire 1, au début de l’année

Même lorsqu’elles n’étaient pas dans la même classe à l’école primaire, elles traînaient ensemble pendant les récréations.

Mais au secondaire, c’était différent.

Il n’y avait plus les mêmes récréations qu’à l’école primaire. Il y avait des **pauses**, et le dîner était de **11 h 09 à 12 h 24**.

Esther pensait à son amie.

**Esther :** « Ça fait longtemps que je l’ai pas vue… »

Elle voulait vraiment pouvoir être avec Alisha dans sa classe.

---

# 👭 Quelques jours plus tard

Quelques jours plus tard, Esther commença à traîner avec **Marlie** et une nouvelle fille appelée **Nourra**.

Esther et Nourra s’étaient rencontrées et s’étaient simplement dit :

**Esther :** « Allô ! »

**Nourra :** « Allô ! »

Elles commencèrent ensuite à parler et devinrent amies.

Esther traînait donc avec **Nourra et Marlie**.

---

# 🤔 « Quelle Alisha ? »

Quelques jours passèrent.

Dans plusieurs classes, les profs n’arrêtaient pas de dire le nom **Alisha**.

Esther commença à se poser des questions.

**Esther :** « Quelle Alisha les profs parlent ? »

Elle réfléchit.

**Esther :** « C’est peut-être l’autre fille qui s’appelle Alisha. »

Mais elle trouvait ça quand même bizarre.

**Esther :** « C’est quand même bizarre… Ma meilleure amie s’appelle Alisha. »

Puis, quelques jours plus tard, la porte de la classe s’ouvrit.

Et là, Esther vit **Alisha** entrer.

**Esther :** « Alisha ?! »

Esther venait de comprendre.

**Esther :** « Alisha, tu es dans ma classe ?! »

Puis elle lui dit :

**Esther :** « Bienvenue dans ma classe ! »

Esther était tellement excitée de pouvoir enfin traîner avec Alisha à l’école.

Après toutes ces années, elles allaient finalement être **dans la même classe pendant leur secondaire 1**.

**Esther :** « Enfin ! On est dans la même classe ! 😭💚 »

---

# ⏰ La fin

Quelques jours plus tard, Esther, Alisha, Marlie et Nourra traînaient ensemble.

Mais elles commencèrent à remarquer certaines choses dans l’attitude de Nourra.

Quand elles marchaient tranquillement dans les corridors, Nourra disait souvent :

**Nourra :** « Mais vite les filles ! On n’a pas assez de temps ! »

Esther, Alisha et Marlie marchaient pourtant normalement.

Et en classe, il arrivait parfois qu’Esther cache une partie du tableau à Nourra parce qu’Esther était grande.

Un jour, Nourra ne voyait pas bien le tableau.

**Nourra :** « Je vois pas ! »

Esther se retourna vers elle.

**Esther :** « Mais pourquoi tu peux pas le dire gentiment ? C’est pas ma faute si je suis grande et que toi, t’es petite. Tu peux juste me dire que tu vois pas le tableau, au lieu de le dire comme ça. »

Alisha et Marlie étaient d’accord avec Esther.

Ce n’était pas seulement cette situation : Nourra était souvent pressée et parlait parfois de façon brusque.

C’est pour ça qu’Esther, Alisha et Marlie n’aimaient pas trop son attitude.

Et c’est ainsi que se termina l’histoire du début de cette nouvelle année scolaire à Henri-Bourassa.

# **FIN 💚**

### JOHN — BÖLÜM 1: BAŞLANGIÇ

John, iyi bir üniversitede eğitim gören genç bir öğrenciydi. Derslerinde başarılıydı ama sınıfın en iyisi olmak gibi bir takıntısı yoktu. Kendi hâlinde yaşamaya, geleceği için bir şeyler yapmaya çalışıyordu. Önünde gerçekleştirmek istediği hayaller, görmek istediği yerler ve yaşamak istediği uzun bir hayat vardı.

Dışarıdan bakıldığında hayatı sıradan görünüyordu. Üniversiteye gidiyor, derslerine katılıyor, bazen arkadaşlarıyla vakit geçiriyor, bazen de tek başına kalmayı tercih ediyordu.

Fakat son zamanlarda bir şeyler yolunda gitmiyordu.

Başlangıçta baş ağrılarını fazla önemsememişti. Uzun süre ders çalışmasına, uykusuz kalmasına ya da yorgunluğa bağlıyordu. Bazen başı öyle ağrıyordu ki okuduğu satırlara odaklanmakta zorlanıyordu. Yine de kendini sürekli rahatlatıyordu.

Biraz dinlenince geçer.

Ama geçmiyordu.

Günler ilerledikçe ağrılar daha sık hâle geldi. Bazen aniden başlayan ağrı yüzünden yaptığı işi bırakmak zorunda kalıyordu. Sonunda bunun sıradan bir baş ağrısı olmayabileceğini düşünerek doktora gitmeye karar verdi.

O gün hastaneye gittiğinde aklında ciddi bir hastalık ihtimali yoktu. Doktorun birkaç soru soracağını, belki bazı ilaçlar yazacağını ve kendisini evine göndereceğini düşünüyordu.

Muayenenin ardından doktor bazı tetkikler istedi. John, istenen işlemleri tamamladı ve sonuçları değerlendirilmek üzere bekledi.

Bir süre sonra doktorun odasına yeniden çağrıldı.

John içeri girdiğinde doktorun yüzündeki ciddi ifadeyi fark etti. Karşısındaki sandalyeye oturdu. Doktor, elindeki görüntülere birkaç saniye daha baktıktan sonra konuşmaya başladı.

Doktor: John, yapılan incelemelerde beyninizde normal olmayan bir oluşum tespit ettik. Görüntüler, bunun bir tümör olabileceğini düşündürüyor.

John ilk anda söylenenleri anlamakta zorlandı.

John: Tümör mü?

Doktor: Evet. Ancak şu anda kesin bir şey söylememiz mümkün değil. Bunun tam olarak ne olduğunu anlayabilmemiz için daha ileri tetkikler yapmamız gerekiyor.

John'un yüzündeki ifade değişti. Birkaç dakika önce aklında yalnızca baş ağrılarından kurtulmak varken şimdi bambaşka bir ihtimalle karşı karşıyaydı.

John: Peki… bu kanser olduğum anlamına mı geliyor?

Doktor: Henüz bunu bilmiyoruz, John. Bir tümörün ne tür olduğunu anlamak için ek incelemeler gerekebilir. Şimdiden en kötü ihtimali düşünmeni istemiyorum ama bu durumu da görmezden gelemeyiz.

John ellerini birbirine kenetledi. Parmaklarını sıkmaya başladığını ancak birkaç saniye sonra fark etti.

John: Peki… gerçekten kanserse ne olacak, doktor?

Bu kez soruyu sorarken sesi biraz titredi.

Doktor, John'un gözlerine baktı.

Doktor: Öncelikle neyle karşı karşıya olduğumuzu kesinleştirmemiz gerekiyor. Sonrasında tedavi seçeneklerini değerlendireceğiz. Şu anda sana kesin bir sonuç söyleyemem. Ama bu süreci tek başına yürütmek zorunda değilsin.

John başını hafifçe salladı.

Söyleyecek başka bir şeyi yoktu.

O odadan çıkarken hastaneye gelmeden önceki John değildi artık. Henüz kesin bir teşhis konulmamıştı ama zihnine tek bir soru yerleşmişti:

Ya gerçekten kansersem?

Koridorda yürürken etrafındaki insanların konuşmalarını duyuyordu. Birileri telefonda gülüyor, birileri doktor sırası bekliyor, birileri yakınlarıyla konuşuyordu. Hayat herkes için normal bir şekilde devam ediyordu.

John ise sanki bir anda kendi hayatının dışında kalmış gibiydi.

Hastaneden çıkıp eve doğru yola koyuldu.

Yol boyunca telefonunu eline aldı, birkaç kez bir arkadaşına yazmayı düşündü. Sonra vazgeçti. Ne söyleyeceğini bilmiyordu. Daha kendisi bile duyduklarını kabullenememişken başka birine nasıl anlatabilirdi?

Eve vardığında kapıyı kapattı ve bir süre öylece durdu.

Ev sessizdi.

Çantasını bir kenara bıraktı. Ayakkabılarını çıkardıktan sonra salona geçti ve koltuğa oturdu. Ellerini dizlerinin üzerine koyup boşluğa baktı.

Doktorun sözleri tekrar tekrar zihninde yankılanıyordu.

Beyninizde normal olmayan bir oluşum tespit ettik.

Bir tümör olabilir.

John başını iki elinin arasına aldı.

John: Yok… Hayır. Daha kesin bir şey söylemedi ki.

Bunu sanki kendisine hatırlatması gerekiyormuş gibi söyledi.

John: Belki de o kadar ciddi değildir. Belki başka bir şeydir.

Bir süre sonra ayağa kalkıp banyoya gitti. Duşa girdi ve sıcak suyun altında durdu. Normalde duş almak onu rahatlatırdı ama o gün suyun sesi bile zihnindeki düşünceleri bastıramıyordu.

Gözlerini kapattı.

Ya gerçekten kanserse?

Bu kez düşünceyi zihninden uzaklaştıramadı.

Ya tedavi edilemezse? Ya hayatım sandığımdan çok daha kısa sürerse?

John derin bir nefes aldı. Böyle düşünmek istemiyordu. Daha yirmili yaşlarına bile doğru düzgün yaklaşmamıştı. Üniversiteyi bitirmesi, bir iş bulması, kendi hayatını kurması gerekiyordu. Henüz yapmak istediği o kadar çok şey vardı ki…

John: Hayır… Daha hiçbir şey belli değil.

Suyun altında bir süre daha kaldı. Sonra duşunu bitirip üzerini giyindi.

Mutfakta kendisine bir şeyler hazırladı. Önüne oturdu ama iştahı yoktu. Birkaç lokma yedikten sonra çatalını bıraktı. Aç olduğunu biliyordu ama boğazından daha fazlası geçmiyordu.

Sonunda telefonunu eline aldı.

İnternette beyin tümörleri hakkında araştırma yapmaya başladı. İlk başta yalnızca hastalığın ne olduğunu anlamak istiyordu. Fakat okudukça karşısına çıkan bilgiler onu daha da korkuttu. Farklı tümör türleri, tedaviler, ameliyatlar ve hayatta kalma ihtimalleri…

Bir süre sonra telefonun ekranına bakamaz hâle geldi.

Telefonu kapatıp masanın üzerine bıraktı.

John: Tamam… Yeter.

Bir elini alnına götürdü.

John: Önce sonuçları öğrenmem gerekiyor. İnternette okuduğum her şeyi kendime uyarlayamam.

Kendini sakinleştirmeye çalışıyordu ama korkusu tamamen geçmemişti.

Akşam ilerledikçe evin içinde dolaştı. Bazen oturdu, bazen pencerenin önüne gidip dışarı baktı. Telefonuna gelen mesajları gördü fakat çoğuna cevap vermedi. İnsanlarla konuşacak gücü kendisinde bulamıyordu.

Gece yatağına uzandığında ışığı kapattı.

Normalde birkaç dakika içinde uyuyabilirdi. Fakat o gece gözlerini kapattığında bile hastanedeki konuşma zihninden silinmiyordu.

Bir an üniversiteyi düşündü. Ardından ailesini, arkadaşlarını, gelecekte yapmak istediklerini…

Henüz yaşamadığı bir hayatı kaybetme ihtimali onu korkutuyordu.

Ya her şey düşündüğümden farklı gelişirse?

Yutkundu ve yüzünü yastığa çevirdi.

John: Yarın daha iyi düşüneceğim.

Bu sözleri söylerken kendisinin bile buna ne kadar inandığından emin değildi.

Uzun bir süre yatakta döndükten sonra sonunda uykuya daldı.

O gece hiçbir şey çözülmedi. Hastalığın ne olduğu hâlâ bilinmiyordu. John'un korkuları da ortadan kalkmamıştı.

Fakat günler geçmek zorundaydı.

Aradan birkaç gün geçti.

John, hastaneden gelecek haberleri beklerken günlük hayatına devam etmeye çalıştı. Üniversiteye gitti, derslerine katıldı ve yapması gereken işleri tamamladı. Dışarıdan bakıldığında her şey normal görünüyordu.

Ancak aklı, en beklemediği anlarda yeniden hastaneye dönüyordu.

Bir derste hocasını dinlerken, eve yürürken, geceleri yatağına uzandığında…

Bazen kendini geleceğini planlarken buluyor, ardından birden duruyordu.

Peki ya geleceğim olmazsa?

Bu düşünceden nefret ediyordu.

Bir gün, üniversitedeki işlerini bitirdikten sonra doğrudan eve gitmek istemedi. Biraz hava almaya ihtiyacı vardı. Uzun süre amaçsızca yürüdü. Sokakları geçerken nereye gittiğini pek düşünmüyordu.

Sonunda çocukluğundan beri bildiği eski bir parka ulaştı.

Park, yıllar içinde pek değişmemişti. Ağaçlar aynı yerlerdeydi, yürüyüş yolları hâlâ oradaydı. Bankların bazıları eskimiş, boyaları dökülmüştü.

John, boş bir bank bulup oturdu.

Bir süre hiçbir şey yapmadan çevresini izledi. Hafif bir rüzgâr esiyor, ağaçların yapraklarını hareket ettiriyordu. Uzaklardan çocukların sesleri geliyordu.

John başını kaldırdığında birkaç metre ötede babasıyla oynayan küçük bir çocuk gördü.

Çocuk, babasının etrafında koşuyor, bir şeyler anlatıyor ve arada kahkahalar atıyordu. Babası da onunla oynuyordu.

Bir süre sonra çocuk koşarken ayağı takıldı ve yere düştü.

Babası hemen yanına gitti.

Baba: Hey, iyi misin?

Çocuk başını kaldırdı. Dizindeki tozlara baktı. Babası onu nazikçe ayağa kaldırdı, dizindeki tozu silkeledi ve elini tuttu.

Çocuğun yüzündeki ifade yeniden değişti. Birkaç saniye sonra babasının elini tutarak yürümeye devam etti.

John'un bakışları o ikisinin üzerinde kaldı.

Yüzündeki ifade yavaşça değişmeye başladı.

Önce yalnızca onları izledi. Sonra göğsünün içinde tanıdık, ağır bir his belirdi.

O görüntü ona bir şey hatırlatmıştı.

Çocukken kendi annesinin yanında yürüdüğü günleri… Babasının elini tuttuğu anları… Küçükken başına bir şey geldiğinde koşup sığındığı o güvenli yeri…

John'un zihninde yıllardır geride bıraktığını sandığı anılar canlanmaya başladı.

Artık parkı görmüyordu.

Gözlerinin önünde başka bir zaman, başka bir hayat vardı.

Yıllar önceki kendisi…

### FLASHBACK — YILLAR ÖNCE

John küçük bir çocukken hayatı çok daha basitti.

Dünyanın nasıl işlediğini, insanların neden hata yaptığını ya da bazen bir olayın nasıl bütün bir hayatı değiştirebildiğini bilmiyordu.

Onun için dünya annesiyle babasından ibaretti.

Eve döndüğünde onları görmek, annesinin sesini duymak, babasıyla vakit geçirmek ona yetiyordu. Büyük hayalleri ya da karmaşık düşünceleri yoktu. Tek bildiği, ailesinin yanında güvende olduğuydu.

Fakat bir gece bütün hayatı değişti.

O gece evlerinde yangın çıktı.

Alevler kısa sürede büyümeye başladı. Evin içini duman kapladı. John, yaşananları anlamaya çalışırken korkuya kapılmıştı. Her şey çok hızlı gelişiyordu. Birkaç dakika önce sıradan olan evi artık tanıyamıyordu.

Bağırışlar, duman ve alevlerin sesi birbirine karışmıştı.

John bir şekilde dışarı çıkmayı başardı.

Fakat annesiyle babası içeride kalmıştı.

Küçük çocuk kapının önünde durdu. Gözleri evdeydi. İçeriden çıkmalarını bekliyordu.

John: Anne?! Baba?!

Cevap alamadı.

Sesi daha da yükseldi.

John: ANNE! BABA! NEREDESİNİZ?!

Kısa süre sonra itfaiye ekipleri olay yerine ulaştı. John onları gördüğü anda koşarak yanlarına gitti. O yaşta bildiği tek şey, bu insanların yangınları söndürdüğü ve insanları kurtardığıydı.

Belki de annesiyle babasını kurtarabilirlerdi.

John ağlayarak bir itfaiyecinin yanına koştu ve ceketine tutundu.

John: ANNEMLE BABAM İÇERİDE! LÜTFEN ONLARI ÇIKARIN!

İtfaiyeci onu uzaklaştırmaya çalıştı.

İtfaiyeci: Evlat, burada kalmalısın! İçeri giremezsin!

John geri çekilmedi.

John: AMA AİLEM ORADA!

Küçük elleriyle itfaiyecinin ceketini tutmaya devam etti. Gözyaşları yanaklarından akıyordu.

John: SİZ İNSANLARI KURTARIYORSUNUZ, DEĞİL Mİ?! O ZAMAN NEDEN ONLARI KURTARMIYORSUNUZ?!

İtfaiyeci bir an duraksadı ama John'a verebileceği bir cevap yoktu.

Ekipler müdahaleye devam ediyordu. Fakat yapılan ihmaller ve yanlışlar kurtarma çalışmalarını olumsuz etkiliyordu. Kaybedilen zaman, içeride mahsur kalan John'un anne ve babasının kurtarılma ihtimalini azaltıyordu.

John bunların hiçbirini anlayabilecek yaşta değildi.

O yalnızca bekliyordu.

Birinin çıkıp annesini ve babasını getirmesini bekliyordu.

Dakikalar geçtikçe yüzündeki umut yerini korkuya bıraktı. Her kapıya baktığında ailesinin oradan çıkacağını düşünüyordu. Her hareketlendiğinde ayağa kalkıyor, sonra yine beklemek zorunda kalıyordu.

John: Lütfen… Lütfen onları çıkarın…

Sesi giderek kısıldı.

John: Annem korkuyordur… Babam da…

Bir süre sonra müdahale sona erdiğinde John hâlâ ailesinin çıkmasını bekliyordu.

Ona yaklaşan itfaiyecinin yüzündeki ifadeyi görünce bir şeylerin ters gittiğini anladı.

Adamın gözleri dolmuştu.

Yavaşça diz çöktü ve John'un göz hizasına geldi.

İtfaiyeci: John… Çok üzgünüm.

John anlamamış gibi yüzüne baktı.

John: Ne demek üzgünsün? Annemle babam nerede?

İtfaiyeci konuşmakta zorlandı.

İtfaiyeci: Onları kurtaramadık…

John birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.

Sanki duyduğu sözler anlamını yitirmişti. Birinin kendisine şaka yaptığını düşünmek istedi. Birazdan annesinin ya da babasının çıkıp geleceğine inanmak istedi.

Ama kimse gelmedi.

John: Hayır…

İtfaiyecinin ceketini iki eliyle kavradı.

John: NEREDELER?! ANNEM NEREDE?! BABAM NEREDE?! SÖYLEYİN BANA!

İtfaiyeci onu sakinleştirmeye çalıştı ama John kendini kaybetmişti.

John: SİZ ONLARI KURTARACAKTINIZ!

Gözyaşları yüzünden akarken adamın ceketini bırakmıyordu.

John: ONLARI GERİ GETİRİN! LÜTFEN! BEN BAŞKA HİÇBİR ŞEY İSTEMİYORUM!

O an onun için dünya durmuştu.

Daha önce korktuğunda annesine sarılabilirdi. Canı yandığında babası yanına gelirdi. Bir kâbus gördüğünde gece odasına girip onu rahatlatacak biri vardı.

Ama o geceden sonra bunların hiçbiri olmayacaktı.

John'un annesi ve babası, o yangında hayatlarını kaybetti.

Küçük bir çocuk, bir gecede ailesini kaybetmişti.

Ve yıllar boyunca o geceyi unutmaya çalışsa da bazı görüntüler zihninden hiçbir zaman tamamen silinmeyecekti.

### YETİM BİR ÇOCUĞUN HAYATI

Anne ve babasının ölümünden sonra John'un hayatı eskisi gibi olmadı.

Bir süre ne yaşandığını anlamakta zorlandı. Çocuktu; ölümün ne anlama geldiğini, bir insanın neden bir daha geri dönemeyeceğini tam olarak kavrayamıyordu.

Başlangıçta ailesinin geri geleceğini düşündüğü zamanlar oldu.

Bazen geceleri uyandığında annesinin sesini duymayı bekledi. Bazen kapının açıldığını duyunca babasının eve geldiğini sandı. Ama her defasında karşısına çıkan şey aynıydı: Sessizlik.

Zaman geçtikçe gerçeği anlamaya başladı.

Annesi geri gelmeyecekti.

Babası da.

John, ailesiz büyümek zorunda kaldı. Hayatında ona destek olan insanlar olsa da hiçbiri anne ve babasının yerini dolduramazdı. Küçük yaşta başına gelen bu olay, onun çocukluğunu elinden almıştı.

Diğer çocuklar aileleriyle vakit geçirirken John bazen tek başına kalıyordu. Bazıları hafta sonu anne babalarıyla planlar yapıyor, bazıları başlarına gelen küçük şeyleri ailelerine anlatıyordu.

John ise çoğu zaman kendi içinde yaşıyordu.

Yıllar geçtikçe büyüdü. Çocukluğundaki acıyı herkese anlatmıyordu. Bazen geçmişi aklına geldiğinde sessizleşiyor, bazen de hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam ediyordu.

Ama bazı geceler yangını yeniden hatırlıyordu.

Alevleri…

Dışarıda bekleyişini…

İtfaiyecinin yüzündeki ifadeyi…

Ve ailesinin geri gelmeyeceğini öğrendiği anı.

Özellikle bir şey zihninden hiç çıkmıyordu.

İtfaiyecilerin görevlerini doğru yapmamış olması, kurtarma çalışmalarındaki ihmaller ve kaybedilen zaman…

John, o yaşta bütün ayrıntıları anlayamasa da bir şeyin farkındaydı: Birilerinin yaptığı hatalar yüzünden hayatı sonsuza kadar değişmişti.

O gece yalnızca anne ve babasını kaybetmemişti.

Onlarla birlikte çocukluğunun büyük bir kısmını, kendini güvende hissettiği dünyayı ve geleceğe dair sahip olduğu pek çok şeyi de kaybetmişti.

Buna rağmen hayat devam etti.

John büyüdü, eğitimine devam etti ve sonunda iyi bir üniversiteye girmeyi başardı. Kendi ayakları üzerinde durabilmek için çabaladı. Geçmişini tamamen geride bırakmış değildi ama onun yüzünden hayatını da durdurmak istemiyordu.

Yıllar içinde bir yetişkine dönüştü.

Artık küçük bir çocuk değildi. Kendi kararlarını verebiliyor, geleceğini planlayabiliyor ve hayatının sorumluluğunu üstlenebiliyordu.

Dışarıdan bakıldığında geçmişi geride bırakmış gibi görünüyordu.

Ancak bazı yaralar görünmezdi.

Ve John'un içinde taşıdığı yara, yıllar geçmesine rağmen hâlâ oradaydı.

### BANKTAKİ JOHN

John, parkta otururken gözlerini yeniden açtı.

Karşısındaki küçük çocuk hâlâ babasının yanındaydı. Birlikte yürümeye devam ediyorlardı. Çocuk arada babasına bir şeyler anlatıyor, babası da onu dinliyordu.

John'un boğazı düğümlendi.

Bir zamanlar kendisinin de böyle bir hayatı vardı.

Onun da elini tutan bir annesi, yanında yürüyen bir babası olmuştu. Onun da kendini güvende hissettiği bir evi vardı.

Sonra bir gece bütün bunlar elinden alınmıştı.

John başını öne eğdi. Parmaklarını birbirine kenetledi ve bir süre ellerine baktı.

Keşke o gece biri daha erken gelseydi…

Düşünce zihninde yankılandı.

Keşke birileri görevini doğru yapsaydı…

John gözlerini kapattı. Yangını düşünmek istemiyordu ama çocukla babasını gördükten sonra anılar bir kez daha canlanmıştı.

O gece kendisinin ne kadar küçük olduğunu hatırladı. Korktuğunu, ağladığını ve yardım istediğini…

Birilerinin gelip ailesini kurtaracağına inanmıştı.

Çünkü ona göre yetişkinler sorunları çözmek için vardı. İtfaiyeciler insanları kurtarırdı. Birileri tehlikedeyse başka birileri gelip onlara yardım ederdi.

Ama kendi hayatında işler böyle olmamıştı.

John derin bir nefes aldı.

Yıllar geçmişti. O artık büyümüştü. Üniversiteye gidiyor, kendi hayatını kurmaya çalışıyordu. Yine de çocukken yaşadığı o olay, bugün bile içinde bir şeyleri harekete geçirebiliyordu.

Bir insanın yaptığı hata, başka birinin bütün hayatını değiştirebilir.

Bu düşünceyi ilk kez o gün düşünmüyordu. Yıllardır zihninin bir köşesinde taşıyordu.

O gece ailesini kurtaramayan insanlar için duyduğu öfke, zamanla daha karmaşık bir duyguya dönüşmüştü. Artık yalnızca kızgın değildi. Aynı zamanda üzgündü. Çünkü geçmişi değiştiremeyeceğini biliyordu.

Ne kadar düşünürse düşünsün annesiyle babasını geri getiremezdi.

John başını kaldırdı. Küçük çocuk babasının elini tutmuş, onunla birlikte parkın diğer tarafına doğru yürüyordu.

Bir an için gözleri doldu.

Sonra bakışlarını başka tarafa çevirdi.

Tam o sırada hastanedeki konuşma yeniden aklına geldi.

Beynindeki oluşum…

Tümör ihtimali…

Henüz kesinleşmemiş sonuçlar…

John'un içinde biriken korku yeniden ortaya çıktı. Geçmişte kaybettiklerini düşündükten sonra geleceğini kaybetme ihtimali de daha ağır geliyordu.

Ben de mi…?

Düşüncesini tamamlayamadı.

Başını iki eliyle tuttu ve yavaşça nefes verdi.

John: Daha hiçbir şey kesin değil…

Bunu kendisine tekrar hatırlattı.

John: Daha öğrenmem gereken şeyler var.

Bir süre daha bankta oturdu. Etrafındaki insanlar kendi hayatlarına devam ediyordu. Çocuklar oynuyor, aileler yürüyüş yapıyor, bazı insanlar telefonlarıyla konuşuyordu.

John ise sessizce geçmişini ve geleceğini düşünüyordu.

Bir zamanlar küçücük bir çocuk olarak ailesini kurtarmaları için insanlara yalvarmıştı. Şimdi ise yetişkin bir adam olarak kendi hayatında ne olacağını öğrenmeyi bekliyordu.

Henüz önünde ne olduğunu bilmiyordu.

Beynindeki oluşumun ne olduğu belli değildi. Geleceğinde onu nelerin beklediğini de bilmiyordu.

Bildiği tek şey, hayatın bazen insanın kontrolü dışında değişebildiğiydi.

John yavaşça banktan kalktı.

Bir süre parkın içinde yürüdü. Sonra çıkışa yöneldi.

Arkasında çocukların sesleri, ağaçların hışırtısı ve sıradan bir günün telaşı kaldı.

John ise kendi düşünceleriyle baş başa, evine doğru yürümeye devam etti.

Henüz nasıl bir insan olacağını bilmiyordu.

Ama geçmişi, bugününü şekillendirmeye devam ediyordu.

Start Free

Ready to make your debate comics?

Free to try. No credit card.

Make a Free Comic See Community Comics