Community Comics

Character Drama Comics

Made by the community on Comic Maker

Si Danao ay isang batang lalaking Badjao mula sa Tawi-tawi, lumali sya sa isang bahay- bangka sa gitna ng dagat. Itinuto sa kanya ng mga magulang ang tradisyonal na buhay dagat. Siya ay may maitim na balat dahil sa araw, malakas ang katawan mula paglangoy, may salakot at laging my dalang sagwan o bangka.

Si Danao ay matiyaga, malapit sa kalikasan, matulungin, palakaibigan, matapang at mahusay sa paglangoy ay paghuli ng isda. Si Danao Kasama nyang lumalangoy ang mga bata sa komunidad.

may mga suliranin sa pagbabago ng kapaligirang- dagat gaya ng polusyon at climate change, diskriminasyon laban sa katutubong pangkat at kakulangan sa edukasyon. 

Nais ni Danao na magturo ng tradisyonal na kaalaman sa pangingisda at tamang pangangalaga ng dagat. Nais din nyang ipakilala at ipagmalaki ang kulturang Badjao at labanan ang diskriminasyon.
Comic title: The Mongering. Page 1: "IT FEELS LIKE IT'S ALWAYS BEEN LIKE THIS".

Panel 1: Dark noir graphic-novel illustration, rain-soaked fictional American city, heavy shadows, cold blue-teal palette with warm amber streetlight accents. Ordinary people, ordinary streets. No monsters, no creatures, no text inside the art except where noted. Wide aerial view of the rainy city at dusk, gray and still, rain streaking the sky, nothing moving. One thin curl of smoke rising from a rooftop vent in the upper right — extremely subtle, barely visible, almost imperceptible. Caption box: "Nobody can say when it started."

Panel 2: Same noir style. Close on a diner window, rain beading on the glass. Inside the diner, a wall clock reading 9:04, second hand frozen — plain background set dressing, not emphasized. Caption box: "That's the worst part."

Panel 3: Same noir style. Street level: commuters crossing the street, all walking slightly too slow, faces blank, umbrellas dripping rain. Caption box: "It feels like it's always been like this."

Panel 4: Same noir style. Close on a young man's phone screen showing a missed call notification reading "Interview — 9:00 AM". His thumb hovers over the screen; he doesn't call back. Caption box: "Like the city exhaled once… and never breathed in again."
French comic strip: The script
1. “Hé Mosuire, arrête!” (yelled by a bank employee as a robber runs away with a bag of money with pedestrians look on in fear/surprise)
2. “Allez, mon ami!” (said by the robbers friend on a motor bike, as a few police cars come up)
3. “Là sur a moto!” (yells the cop as they speed away)
4. “Va vite!” (said by the robber as they weave in between taxies)
5. “Pourquoi y a-t-il de TAXIS !!!” (murmured a cop looking annoyed and aspirated) 
6.” Voilà ! Monte dans le train.” (whispers the robber’s friend as the get of the motor bike)
7.” Où sont-ils allés?” (asks a cop as they finally get out of the traffic jam)
8.” Là!” (said a cop pointing at the train station, the cops manage the get to the train right before the train leaves)
9.” Gèle!” (yells the cops as they enter the train, they start to check each passenger to see if they’re the robbers)
10.“ Cours!” (yells the robber when they reached the airport)
11.” Attrape!” (yells the cops as they chase after the robber to stop them form getting on a plane)
12.” Aurevoi mon amis” (yells the robber as they make down the runway)
13.” Attends ? QUOI!” (yells their as plane stutters to a stop, then the robbers realized that they forgot to fill the full)


It is located in paris with the effile tower visible every so often involving a bank robbery
Crie um quadrinho 2D moderno, dinâmico e com aparência profissional, dividido em 6 cenas.

Tema: uma pessoa comum descobrindo uma forma de começar no marketing digital.

Cena 1: Jovem sentado no quarto, olhando para o celular, preocupado com falta de dinheiro. Balão: “Eu preciso encontrar uma forma de ganhar uma renda extra.”

Cena 2: Ele encontra um conteúdo sobre marketing digital no celular. Balão: “Talvez eu possa começar pela internet.”

Cena 3: O jovem estudando pelo celular e anotando ideias em um caderno. Balão: “Primeiro preciso aprender.”

Cena 4: Ele começa a criar conteúdo e divulgar produtos como afiliado. Balão: “Agora vou colocar em prática.”

Cena 5: Aparece a primeira notificação de comissão no celular. O jovem fica surpreso e feliz. Balão: “Minha primeira comissão!”

Cena 6: O jovem mais confiante, trabalhando no computador. Texto final: “Comece pequeno. Aprenda. Aplique. Evolua.”

Estilo visual: quadrinho 2D, traços limpos, personagens expressivos, cores modernas, iluminação suave, composição cinematográfica, balões de fala bem posicionados, alta qualidade, formato vertical 9:16, sem aparência 3D.
Comic title: The Mongering. Page 1: "IT FEELS LIKE IT'S ALWAYS BEEN LIKE THIS".

Panel 1: Dark noir graphic-novel illustration, rain-soaked fictional American city, heavy shadows, cold blue-teal palette with warm amber streetlight accents. Ordinary people, ordinary streets. No monsters, no creatures, no text inside the art except where noted. Wide aerial view of the rainy city at dusk, gray and still, rain streaking the sky, nothing moving. One thin curl of smoke rising from a rooftop vent in the upper right — extremely subtle, barely visible, almost imperceptible. Caption box: "Nobody can say when it started."

Panel 2: Same noir style. Close on a diner window, rain beading on the glass. Inside the diner, a wall clock reading 9:04, second hand frozen — plain background set dressing, not emphasized. Caption box: "That's the worst part."

Panel 3: Same noir style. Street level: commuters crossing the street, all walking slightly too slow, faces blank, umbrellas dripping rain. Caption box: "It feels like it's always been like this."

Panel 4: Same noir style. Close on a young man's phone screen showing a missed call notification reading "Interview — 9:00 AM". His thumb hovers over the screen; he doesn't call back. Caption box: "Like the city exhaled once… and never breathed in again."
Page 1: The Gift of Guidance
This comic explores the beautiful concept of Allah as 'Al-Hadi,' the ultimate Guide, who has sent His guidance to humanity through prophets and holy books. We'll see how these divine gifts help us understand what is right and wrong. Child holding a glowing lantern
This glowing lantern represents the light of guidance Allah gives us. Engslih text Al-Hadi, Quran, Torah, Injeel
These beautiful circles hold the name 'Al-Hadi' and the names of some of the holy books Allah revealed. Prophet figure with turned back holding holy books
"He sent holy books with the prophets to show us what is right and what is wrong." Prophets teaching people
Throughout history, Allah sent His messengers to guide people towards good and away from bad. When we open and read these holy books, we are connecting with Allah's guidance. It's like having a map for life!
A 8 year old girls and boy reading glowing holy book
Under the starry sky, children learn from the glowing words of guidance. *"The Quran is a light that guides us through life's challenges."
"Following the teachings of the prophets helps us be kind and honest."
"Al-Hadi shows us the best path to take." Final panel message
Allah did not leave us without guidance. He continues to show us the way through His holy books and the example of His prophets.
**Title: RURIRURI — THE HERO WITH THE COLD CUP!**

Create a fun, colourful, 5-slide comic book advertisement for a product called **Ruri Ice Cup**. The superhero is called **Ruriruri**, also known as **RR**. He is a cool, confident, funny superhero whose special power is bringing instant refreshment with a super-cold Ruri Ice Cup.

Use simple English, short sentences, clear speech bubbles, and exciting comic-book action. Make the hero look the same in every slide. Make the Ruri Ice Cup easy to recognise in every scene where it appears.

**SLIDE 1 — THE HEAT IS TOO MUCH!**

It is a very hot day. People are sweating, fanning themselves, and looking tired. One person says, “It's TOO HOT! I need something cold!”

**SLIDE 2 — THE CALL FOR HELP!**

Suddenly, someone shouts, “WHO WILL SAVE US FROM THIS HEAT?” Dark clouds of heat and cartoon flames surround the street. Everyone looks desperate. A superhero symbol flashes in the sky.

**SLIDE 3 — RR ARRIVES!**

Ruriruri flies into the scene wearing his superhero outfit. He holds up a cold Ruri Ice Cup covered in icy frost. Ice sparkles shine around the cup. He shouts, “FEAR NOT! RR IS HERE!” Then he declares, “THE POWER OF RURI ICE CUP!”

**SLIDE 4 — THE DAY IS SAVED!**

RR gives the people their Ruri Ice Cups. They take a sip and smile with relief. The heat seems less terrible, and everyone looks refreshed and happy. One person says, “WOW! THAT HIT THE SPOT!” RR poses proudly with his cup.

**SLIDE 5 — THE COOL ENDING!**

Show RR standing like a champion while happy people enjoy their Ruri Ice Cups. Make the product the main focus of the final image. Add this bold advertising slogan:

**“WHEN THE HEAT ATTACKS, RR ANSWERS!”**

Below it, write:

**“RURI ICE CUP — STAY COOL. BE COOL.”**

Make the comic entertaining, easy to read, visually exciting, and suitable for Facebook, Instagram, TikTok, and WhatsApp advertising. Use bold colours, expressive faces, dynamic superhero poses, and large readable speech bubbles. Keep all text simple, spell RURI ICE CUP correctly, and use exactly 5 slides.
Crea una historieta educativa de 8 viñetas sobre “El rol del contribuyente dentro del mercado”. La historia debe mostrar de manera sencilla cómo una persona que trabaja o tiene un pequeño negocio participa en el mercado y cumple con sus obligaciones como contribuyente.

Personajes: una joven emprendedora llamada Ana, algunos clientes y un funcionario que explica de forma sencilla la importancia de los impuestos.

Viñeta 1: Ana tiene un pequeño negocio y atiende a sus clientes. Ella explica que vender productos y comprar materiales forma parte del mercado.

Viñeta 2: Un cliente compra un producto y Ana realiza la venta correctamente, entregando su comprobante.

Viñeta 3: Ana explica que una parte de sus responsabilidades como comerciante es cumplir con sus obligaciones tributarias.

Viñeta 4: Ana registra sus ventas y organiza sus ingresos y gastos para cumplir correctamente con sus obligaciones.

Viñeta 5: Un funcionario explica que los impuestos permiten al Estado obtener recursos para financiar servicios públicos como educación, salud, seguridad e infraestructura.

Viñeta 6: Ana comprende que ser contribuyente no solamente significa pagar impuestos, sino también participar de manera responsable y legal en la economía.

Viñeta 7: Se muestra cómo los impuestos regresan a la sociedad mediante servicios públicos, mientras Ana continúa trabajando y sus clientes compran sus productos.

Viñeta 8: Ana y sus clientes aparecen juntos con un mensaje final: “Un contribuyente responsable ayuda al funcionamiento del mercado y al desarrollo de la sociedad.”

Estilo: cómic escolar moderno, colorido, personajes jóvenes, expresiones claras, escenarios de un pequeño negocio y mercado, textos cortos dentro de globos de diálogo, español correcto, fácil de entender, viñetas bien separadas y ordenadas. Evitar textos demasiado largos y mantener a los mismos personajes con la misma apariencia durante toda la historieta.
Create a 12-panel college-level educational comic called **“My Skeleton Has a Lot to Say 💀”**. Use the same cute, friendly skeleton and college student throughout. Make it fun, colorful, and easy to read, with clear panel borders and speech bubbles.

**Panel 1:** Student enters a forensic anthropology lab and sees a skeleton. Student: “Wait… you can learn things from bones?” Skeleton: “Girl, my bones have STORIES!”

**Panel 2:** Skeleton explains forensic anthropology: “Forensic anthropologists study bones to estimate biological sex, age, stature, and other traits.”

**Panel 3:** Skeleton points to its pelvis: “The pelvis is one of the most useful areas for estimating biological sex.”

**Panel 4:** Close-up of pelvis with the subpubic angle highlighted. Skeleton: “A wider subpubic angle is generally associated with females, while a narrower angle is generally associated with males.”

**Panel 5:** Skeleton points to its skull. Student: “The pelvis can help with sex. What else?” Skeleton: “My skull gives clues too!”

**Panel 6:** Close-up skull highlighting brow ridge and mastoid process. Skeleton: “These features tend to be more robust in males and more gracile in females, but there is overlap.”

**Panel 7:** Skeleton points to pubic symphysis. Skeleton: “For age, forensic anthropologists examine the pubic symphysis, where the two sides of the pelvis meet in front.”

**Panel 8:** Close-up showing age-related pubic symphysis changes. Skeleton: “Its surface changes as a person gets older, helping estimate an adult age range.”

**Panel 9:** Skeleton points to the auricular surface. Skeleton: “Another age clue is the auricular surface of the ilium, where it connects with the sacrum.”

**Panel 10:** Close-up auricular surface with arrows. Skeleton: “Changes in its shape and texture can help estimate adult age.”

**Panel 11:** Skeleton stands beside its femur and measuring tape. Student: “Can bones tell how tall someone was?” Skeleton: “Yep! My femur can help!”

**Panel 12:** Femur measurement with a stature chart. Skeleton: “Femur length can be used with equations to estimate stature.” Student: “So bones tell a whole story!” Skeleton: “Exactly! 💀”

Keep the anatomy accurate, educational, non-gory, and visually consistent.
Create a cute, colorful Japanese manga scene about an 11-year-old girl named Haifa.

Haifa has long, soft, straight dark brown hair with subtle black tones, reaching the middle of her back. She has warm brown eyes, wheat-colored skin, and a cute youthful face. She is wearing a beautiful cute dress suitable for an 11-year-old girl.

The story begins with Haifa going on a family trip. Her family tells her they are going to stay for two days at a beautiful private house with a swimming pool.

Haifa is very excited about the trip, but she does not know that her family is secretly preparing a birthday surprise for her.

Create 4 manga panels:

Panel 1:
Haifa is traveling with her family in a car. She looks excited and happy while looking through the window at the scenery.

Panel 2:
The family arrives at a beautiful private house with a swimming pool and a lovely outdoor area. Haifa looks at the house with excitement.

Panel 3:
Haifa explores the house happily, while her family secretly exchanges excited smiles behind her because they are hiding the birthday surprise.

Panel 4:
Haifa notices something slightly unusual and looks curious, while her family tries to act normal. Do not reveal the birthday surprise yet.

Style: cute colorful Japanese manga, soft anime appearance, warm colors, expressive facial expressions, clean line art, beautiful backgrounds, joyful family atmosphere, playful and heartwarming mood.

Keep Haifa's appearance consistent in all four panels. She must clearly look 11 years old, not older.

Use short natural dialogue in speech bubbles only when necessary.
IL MISTERO DELLA BIBLIOTECA DIGITALE

Stile: anime giapponese, ambientazione scolastica, colori vivaci, atmosfera avventurosa e tecnologica.
Protagonista: utilizzare il personaggio dell’immagine di riferimento, mantenendo lo stesso aspetto, abbigliamento, colori e caratteristiche in tutte le vignette.

VIGNETTA 1 – UNA STRANA SCOPERTA

Scena: La protagonista cammina nel corridoio di una scuola moderna. Ha con sé alcuni libri. Da una porta socchiusa proviene una misteriosa luce azzurra.

Protagonista:
«Che strano… questa porta di solito è chiusa.»

Didascalia:
Era un normale pomeriggio a scuola. O almeno così sembrava…

⸻

VIGNETTA 2 – LA BIBLIOTECA SEGRETA

Scena: La protagonista apre la porta e scopre una grande biblioteca. Libri e simboli digitali fluttuano nell’aria. Al centro della stanza si trova uno schermo luminoso.

Protagonista:
«Una biblioteca? Ma… questi libri stanno volando!»

Voce misteriosa:
«Benvenuta nella Biblioteca della Conoscenza.»

⸻

VIGNETTA 3 – ARRIVA L’INTELLIGENZA ARTIFICIALE

Scena: Dallo schermo compare un piccolo assistente AI olografico, dall’aspetto amichevole.

AI:
«Io posso aiutarti a trovare informazioni, creare immagini e comprendere argomenti difficili.»

Protagonista:
«Quindi conosci la risposta a qualsiasi domanda?»

AI:
«Non esattamente.»

⸻

VIGNETTA 4 – IL PROBLEMA

Scena: L’AI mostra tre grandi documenti digitali. Uno contiene informazioni corrette, uno informazioni incomplete e uno informazioni palesemente sospette.

AI:
«Posso anche sbagliare. Per questo non devi accettare automaticamente ciò che ti dico.»

Protagonista:
«Allora devo controllare le informazioni!»

AI:
«Esatto.»

⸻

VIGNETTA 5 – LA SFIDA

Scena: La protagonista confronta sul tavolo libri, documenti e informazioni mostrate dall’AI. Ha un’espressione concentrata.

Protagonista:
«Prima cerco le fonti… poi confronto le informazioni… e infine verifico se sono affidabili.»

AI:
«Missione completata!»

Effetto grafico:
CHECK! ✓

⸻

VIGNETTA 6 – IL VERO POTERE

Scena: La protagonista esce dalla biblioteca sorridendo. Tiene un libro in una mano e un tablet nell’altra. La luce del tramonto entra dalle finestre della scuola.

Protagonista:
«Ho capito! L’intelligenza artificiale non deve pensare al posto mio.»

Protagonista:
«Deve aiutarmi a pensare meglio.»

Didascalia finale:
L’AI È UNO STRUMENTO. IL PENSIERO CRITICO È IL TUO SUPERPOTERE.
 🎬हो. तुमचा मूळ plot चांगला आहे. मी त्यात फक्त आवश्यक बदल करून story अधिक realistic, entertaining आणि Community Medicine/NCD point of view ने स्पष्ट केली आहे.
एक महत्त्वाचा बदल: “एकदा smoking केल्याने लगेच NCD होते” असा अर्थ येऊ नये. त्याऐवजी तंबाखू + alcohol + junk food + physical inactivity → दीर्घकाळ वाढणारे NCD risk → cardiovascular event अशी chain दाखवूया.
 🎬कॉमिकचे नाव
“फक्त एकदा… पण किंमत आयुष्यभराची!”
एका सवयीचा प्रवास — Lifestyle → Tobacco → Addiction → NCD
मुख्य पात्र: आदित्य बालपण: 10 वर्षे नंतर: कॉलेजमध्ये तरुण मित्र: रोहित

🟢 PLOT 1 — “मोबाईलमध्ये जिंकतोय… पण आरोग्यात?”
📍 Scene: घरात
आदित्य सोफ्यावर बसून मोबाइलमध्ये गेम खेळत आहे. बाजूला chips आणि cold drink.
आई: “आदित्य, किती वेळापासून मोबाईलवर गेम खेळतोयस?”
आदित्य: “अगं आई, अजून थोडाच वेळ!”
आई: “तू रोज इतका वेळ बसून राहतोस. शरीराला व्यायाम मिळत नाही. चल, बाहेर जा आणि मित्रांसोबत खेळ.”
आदित्य: “नको ना आई! मला मैदानात खेळण्यापेक्षा mobile games खेळताना जास्त मजा येते!”
आई: “पण गेममध्ये तुझं character धावतंय… तू मात्र जागेवरच बसलायस!”
😄 Comic punchline
Narrator:
“मोबाईल, कमी physical activity आणि सतत बसून राहण्याची सवय—या गोष्टी दीर्घकाळ आरोग्यावर परिणाम करू शकतात.”
🩺 PSM Message:
Physical inactivity हा NCD साठी महत्त्वाचा modifiable risk factor आहे.

🟡 PLOT 2 — “आज घरचं जेवण नको!”
📍 Scene: Dinner time
आईने पौष्टिक घरचे जेवण बनवले आहे.
आई: “आदित्य, चल जेवायला. आज भाजी, पोळी, डाळ आणि सलाड केलंय.”
आदित्य: “मला हे नको!”
आई: “मग काय खाणार?”
आदित्य: “Pizza! Burger! आणि French fries!”
आई: “बाळा, रोज असं junk food खाणं चांगलं नाही. त्यात जास्त salt, sugar आणि unhealthy fat असू शकतात.”
आदित्य: “नाही! मला pizza-burgerच पाहिजे. नाहीतर मी जेवणारच नाही!”
Narrator:
“आईचे म्हणणे त्याला त्या वेळी कंटाळवाणे वाटले… पण त्याच्या रोजच्या निवडी त्याच्या भविष्यातील आरोग्यावर परिणाम करू शकतात.”
🩺 PSM Message:
अस्वास्थ्यकर आहार → overweight/obesity, hypertension, diabetes आणि cardiovascular disease चा धोका वाढवू शकतो.

🟠 PLOT 3 — “बाबा म्हणजे माझे Hero!”
📍 Scene: काही वर्षांनी
आदित्य आणि त्याचा मित्र रोहित class मधून घरी जात आहेत.
दुकानाजवळ आदित्यचे बाबा थांबलेले आहेत.
ते तंबाखू विकत घेऊन चघळतात.
आदित्य: “अरे रोहित… ते माझे बाबा आहेत.”
रोहित: “ते काय घेत आहेत?”
आदित्य: “तंबाखू असावी…”
आदित्य बाबांकडे पाहतो.
💭 आदित्यच्या मनात:
“बाबा रोज हे करतात… म्हणजे एवढं वाईट नसणार.”
“माझे बाबा मला cool वाटतात… मोठा झाल्यावर मीसुद्धा try करेन.”
Narrator:
“मुलं अनेकदा आपल्या आजूबाजूच्या व्यक्तींच्या वर्तनातून शिकतात. घरातील tobacco exposure त्याच्या perception वर परिणाम करू शकते.”
🩺 PSM Message:
Family environment आणि role modelling हे tobacco initiation वर प्रभाव टाकणारे behavioural factors आहेत.

🔵 PLOT 4 — “फक्त दारू? काही नाही!”
📍 Scene: घरी
काही दिवसांनी आदित्य आपल्या वडिलांना alcohol घेताना पाहतो.
आदित्य: “बाबा, तुम्ही हे का पिता?”
बाबा: “अरे, कधी कधी घेतो. थोडं घेतलं तर काही होत नाही.”
आदित्य शांतपणे पाहत राहतो.
💭 आदित्य:
“बाबा तंबाखूही घेतात आणि दारूही… आणि तरीही ठीक आहेत.”
Narrator:
“अशा अनुभवांमुळे मुलाच्या मनात substance use बद्दलची चुकीची धारणा तयार होऊ शकते.”
🩺 PSM Message:
तंबाखू आणि alcohol हे दोन्ही NCD साठी महत्त्वाचे behavioural risk factors आहेत.

🔴 PLOT 5 — कॉलेज: “एकदा करून बघ!”
📍 Scene: College campus
आदित्यचे मित्र smoking करत आहेत.
मित्र: “आदित्य, घे! एकदा try कर.”
आदित्य: “नको रे. Smoking आणि tobacco मुळे शरीराला नुकसान होऊ शकतं.”
मित्र: “अरे काही होत नाही! एक cigarette म्हणजे काय? Just for fun!”
दुसरा मित्र: “Relax होण्यासाठी आहे. एकदा केल्याने कुणी addict होत नाही.”
आदित्य थोडा विचार करतो.
आदित्य: “ठीक आहे… फक्त एकदा.”
तो पहिल्यांदा cigarette ओढतो.
आदित्य: “खोक… खोक…! अरे, हे काय आहे?”
मित्र हसतात.
मित्र: “पहिल्यांदा असंच होतं. नंतर मजा येईल!”
Narrator:
“आणि अशाच प्रकारे peer pressure मुळे त्याने पहिली cigarette घेतली.”
🩺 PSM Message:
Peer pressure आणि misconceptions हे tobacco initiation चे महत्त्वाचे सामाजिक घटक आहेत.

🟣 PLOT 6 — “फक्त कधीतरी” ते “दररोज”
Comic मध्ये calendar pages वेगाने बदलताना दाखवा:
📅 सोमवार → 📅 महिना → 📅 वर्ष
Narrator:
“‘फक्त एकदा’…”
⬇️
“‘फक्त मित्रांसोबत’…”
⬇️
“‘फक्त stress असताना’…”
⬇️
“आणि शेवटी…”
आदित्य:
“आज cigarette मिळाली नाही तर मला बेचैनी होतेय.”
Narrator: “निकोटीनमुळे dependence विकसित होऊ शकते. आता आदित्यची इच्छा त्याच्या नियंत्रणात नव्हती.”

🟤 PLOT 7 — “Smoking सोबत Drinking!”
मित्र party करत आहेत.
मित्र: “आज drink करूया!”
आदित्य: “चल!”
Narrator:
“हळूहळू alcohol चा वापरही वाढला.”
दुसऱ्या बाजूला comic मध्ये risk factors दाखवा:
🚬 Tobacco 🍺 Alcohol 🍔 Unhealthy diet 📱 Physical inactivity ⚖️ Increasing weight ⬆️ BP
मध्यभागी मोठा arrow:
“NCD RISK ↑”
Narrator:
“या सर्व risk factors चा दीर्घकाळ परिणाम cardiovascular disease, stroke, diabetes, chronic respiratory disease आणि अनेक cancers सारख्या NCDs चा धोका वाढवू शकतो.”

⚠️ PLOT 8 — “तो दिवस…”
📍 Scene: Tobacco shop
आदित्य आणि रोहित tobacco shop जवळ उभे आहेत.
अचानक रोहित छातीवर हात ठेवतो.
रोहित: “आदित्य… माझ्या छातीत खूप दुखतंय…”
आदित्य: “रोहित! काय झालं?”
रोहित: “छातीत pressure… श्वास घ्यायला त्रास होतोय…”
तो घामाघूम होतो आणि अस्वस्थ दिसतो.
Narrator:
“अचानक आलेले chest discomfort, shortness of breath आणि इतर लक्षणे गंभीर cardiovascular emergency चे संकेत असू शकतात.”
आदित्य: “लवकर! Ambulance ला call कर!”
🚑 Hospital

🔴 PLOT 9 — “एक धक्का…”
Doctor तपासणी करतात.
काही वेळाने doctor बाहेर येतात.
Doctor: “आम्ही पूर्ण प्रयत्न केले… पण त्याला वाचवता आलं नाही.”
आदित्य स्तब्ध होतो.
आदित्य: “पण तो अजून तरुण होता…”

🩺 PLOT 10 — डॉक्टरांचा प्रश्न
Doctor आदित्यशी बोलतात.
Doctor: “तो tobacco वापरत होता का?”
आदित्य: “हो…”
Doctor: “Smoking किंवा इतर tobacco किती काळापासून?”
आदित्य: “काही वर्षांपासून…”
Doctor: “Alcohol?”
आदित्य: “हो… तेही.”
Doctor आदित्यकडे पाहतात.
Doctor: “तंबाखू, alcohol, physical inactivity आणि unhealthy diet हे सगळे NCD चे modifiable risk factors आहेत.”
Doctor: “यांचा परिणाम नेहमी लगेच दिसत नाही. पण वर्षानुवर्षे risk वाढत जाऊ शकतो.”
Doctor:
“शरीर शांत असतं… पण आतून नुकसान हळूहळू वाढत असू शकतं.”
Doctor: “आणि आदित्य, जर तूही तुझ्या आरोग्याकडे दुर्लक्ष केलंस, तर भविष्यात तुझाही NCD risk वाढू शकतो.”

🟢 PLOT 11 — “आता बदल करायचा!”
आदित्य घरी येतो.
तो आरशात स्वतःकडे पाहतो.
त्याला आठवते:
📱 Mobile 🍔 Junk food 🚬 Tobacco 🍺 Alcohol 🏃 No exercise
तो ठरवतो:
आदित्य:
“माझ्या मित्रासोबत जे झालं ते माझ्यासोबत होऊ द्यायचं नाही.”

🌱 PLOT 12 — बदलाची सुरुवात
आदित्यची Transformation:
❌ Tobacco ➡️ 🚭 Quit
❌ Excess alcohol ➡️ Avoid/quit
❌ Junk food ➡️ 🥗 Balanced diet
❌ Sitting all day ➡️ 🏃 Regular physical activity
❌ Peer pressure ➡️ ✋ “NO!”
आदित्य: “मी तंबाखू सोडण्यासाठी professional help घेईन. गरज पडली तर tobacco cessation service ची मदत घेईन.”

❤️ FINAL PANEL — “खरा Hero कोण?”
आदित्य मैदानात धावत आहे.
त्याचा मोबाइल बाजूला आहे.
त्याच्या हातात tobacco नसून पाण्याची बाटली आहे.
तो एका छोट्या मुलाला म्हणतो:
आदित्य: “तुला मोठं होऊन माझ्यासारखं व्हायचंय?”
मुलगा:
“हो!”
आदित्य हसतो.
आदित्य:
“मग माझ्या जुन्या चुका नाही… माझ्या नवीन सवयी imitate कर!”

🎯 FINAL MORAL
“NCD चा धोका अचानक निर्माण होत नाही; तो अनेक वर्षांच्या सवयी आणि risk factors मुळे वाढत जातो.”
आजच सुरुवात करा:
🚭 तंबाखूला नकार द्या 🥗 निरोगी आहार घ्या 🏃 नियमित physical activity करा 🍺 Alcohol टाळा ❤️ BP, blood sugar, वजन आणि इतर risk factors कडे लक्ष द्या 🩺 गरज पडल्यास लवकर medical help घ्या
अंतिम punchline:
“‘फक्त एकदा’ ही सुरुवात असू शकते… पण ‘आजच थांबतो’ हा तुमचा शेवट बदलू शकतो!”
📚 Community Medicine concept
या comic मध्ये social determinants/role modelling → behavioural risk factors → tobacco initiation → nicotine dependence → multiple NCD risk factors → cardiovascular event → health education → primordial/primary prevention → behaviour change ही संपूर्ण chain दिसते. त्यामुळे तो फक्त tobacco-awareness comic न राहता NCD prevention चा Community Medicine-based health education comic बनेल.
🔥 12‑Panel Comic — “The Truth of Tobars”
Mystery • Emotion • Realization • Awakening
Panel 1 — The Incident
A female Nem walks with her baby.
A Tobar blocks her path.
Tobar: “Return to clinic. Baby must be monitored.”
Derf sees this and clenches his fists.

Panel 2 — Derf’s Anger
Derf steps forward, furious.
Derf: “You don’t order us around!”
The Tobar stands still, emotionless.

Panel 3 — First Question
Derf storms into the Core Room.
He types: “WHO are the Tobars?”  
The screen flickers.

Panel 4 — First Malfunction
Computer: “Tobars… error… cannot answer…”
Sparks fly.
Derf steps back, confused.

Panel 5 — Computer Breaks
The screen flashes red, then shuts down completely.
Derf: “Why did it break just from a question…?”

Panel 6 — Later at Work
Derf works in the factory.
He pauses, thinking.
He walks to a small terminal and types again:
“WHO are the Tobars?”

Panel 7 — Second Malfunction
The terminal flashes violently.
Computer: “Robots… created by… Men… system unstable…”
The terminal explodes and dies.

Panel 8 — The Other Nems Notice
Other Nems gather around the broken terminal.
Nem 1: “It broke again?”
Nem 2: “What did you ask?”
Derf: “Just… who they are.”

Panel 9 — The Nems Try Too
The Nems go to different terminals.
They all type: “WHO are the Tobars?”  
Every screen flashes and shuts down.

Panel 10 — The Tobars React
The Tobars detect multiple system failures.
They march toward the Central Core.
Tobar: “System disturbance. Investigating.”

Panel 11 — The Break‑In
Derf and the Nems rush to the Core before the Tobars arrive.
They break open the door.
Inside, the main computer is glitching violently.

Panel 12 — The Truth
The computer flashes its final message:
“Nem = Men. Tobars = Robots. Robots were created by Men. Robots cannot harm Men.”  
Derf’s eyes widen.
Derf: “We made them… and they forgot.”
**Crea un cómic infantil de 6 viñetas sobre la historia bíblica del Arca de Noé.**

**Estilo:** dibujo infantil, tierno y alegre, apropiado para niños de 7 años. Personajes sencillos y expresivos. Líneas claras y gruesas. **Blanco y negro, sin colores, fondo blanco**, para poder imprimir y colorear. Mantener los mismos personajes y el mismo diseño de Noé en todas las viñetas.

**VIÑETA 1 – DIOS HABLA CON NOÉ**
Dibuja a Noé junto a su casa. Dios le pide que construya un gran arca porque llegará una gran lluvia.
**Bocadillo de Noé:** «¡Construiré un arca!»

**VIÑETA 2 – NOÉ CONSTRUYE EL ARCA**
Noé construyendo un enorme arca de madera con herramientas.
**Texto:** «Noé trabajó con mucha ilusión.»

**VIÑETA 3 – LOS ANIMALES ENTRAN EN EL ARCA**
Muchos animales entran en el arca de dos en dos: elefantes, jirafas, leones, monos, ovejas y pájaros. Noé los recibe en la puerta.
**Bocadillo de Noé:** «¡Bienvenidos!»

**VIÑETA 4 – COMIENZA A LLOVER**
El cielo está lleno de nubes y comienza una fuerte lluvia. El arca flota sobre el agua. Noé y los animales están seguros dentro.
**Texto:** «La lluvia comenzó a caer.»

**VIÑETA 5 – SALE EL SOL**
La lluvia ha terminado. Noé abre una ventana del arca y mira hacia fuera. Aparece una paloma y el agua comienza a bajar.
**Bocadillo de Noé:** «¡La tierra vuelve a estar seca!»

**VIÑETA 6 – EL ARCOÍRIS**
Noé, su familia y los animales salen felices del arca. En el cielo aparece un gran arcoíris.
**Texto:** «Dios cuidó de Noé y de todos los animales.»
COMIC BOOK: Ang Huling Lamay

Scene 1 — The Invitation
Elaina and Liam receive a message about a relative’s wake.
Elaina: “Liam, pupunta ka ba sa lamay mamaya?”
Liam: “Oo. Sama tayo.”

Scene 2 — The Old House
They arrive at an old Filipino house where the wake is being held.
Elaina: “Ang tahimik naman dito…”

Scene 3 — The Wake
They see the coffin surrounded by flowers and candles.
Liam: “Ang daming kandila.”
Elaina: “Normal lang naman ‘yan sa lamay.”

Scene 4 — The Prayers
Everyone gathers to pray for the deceased.
Elaina: “Magdasal muna tayo.”

Scene 5 — The Empty Chair
After praying, Elaina notices an empty chair beside the coffin.
Elaina: “Liam… may nakaupo ba kanina diyan?”

Scene 6 — The Strange Sound
A faint knocking sound comes from somewhere inside the house.
Liam: “Narinig mo ‘yon?”
Elaina: “Oo…”

Scene 7 — Midnight
The clock reaches midnight while people continue the traditional vigil.
Liam: “Gising pa rin lahat.”
Elaina: “Ganun talaga ang pagpupuyat sa lamay.”

Scene 8 — The Candle
One candle suddenly goes out.
Elaina: “Bakit namatay yung kandila?”
Liam: “Baka sa hangin.”

Scene 9 — The Photograph
Elaina notices an old family photograph on the wall.
Elaina: “Liam… tingnan mo ‘to.”

Scene 10 — The Familiar Face
There is someone in the photo who looks exactly like Elaina.
Liam: “Parang ikaw…”
Elaina: “Pero lumang picture ‘yan.”

Scene 11 — The Footsteps
They hear footsteps coming from the hallway.
Liam: “May tao ba doon?”
Elaina: “Huwag kang pumunta.”

Scene 12 — The Hallway
They slowly look down the dark hallway, but nobody is there.
Elaina: “Wala naman…"

Scene 13 — The Second Candle
Another candle goes out, followed by another.
Liam: “Elaina… isa-isa nang namamatay.”

Scene 14 — The Prayer Card
Elaina finds an old prayer card under a chair.
Elaina: “May pangalan dito… kapareho ng nasa picture.”

Scene 15 — The Door
The front door suddenly closes by itself.
Liam: “Okay… hindi na ‘to normal.”

Scene 16 — The Whisper
They hear a quiet voice from behind them.
Voice: “Huwag kayong aalis…”

Scene 17 — The Coffin
Elaina and Liam look toward the coffin. The room is completely silent.
Elaina: “Liam… tara na.”

Scene 18 — The Lights Return
The lights suddenly turn back on. Everyone acts as if nothing happened.
Liam: “May nakita ka ba?”
Elaina: “Ayokong pag-usapan.”

Scene 19 — Leaving the Wake
They leave the house before sunrise.
Elaina: “At least tapos na.”
Liam: “Oo… siguro.”

Scene 20 — The Final Twist
Outside, Elaina looks at her phone. A new photo has appeared in her gallery: Elaina and Liam standing inside the wake room… with a shadowy figure behind them.
Elaina: “Liam…”
Liam: “Ano?”
Elaina: “Hindi tayo nag-picture nito.”
It was Sahil’s birthday, he was expecting three things: cake, presents, and attention from Preeti. What he wasn’t expecting was a mysterious envelope delivered to his door.
Inside were an old map, a golden key, and a note: “A great treasure awaits the bravest adventurer.” He grinned. Sahil: Finally, someone understands my potential.
He immediately called Preeti. Preeti: Happy birthday! What are you doing today? Sahil: I have a mission, We’re going to find treasure.
Ten minutes later, Preeti arrived, ready for an adventure. Sahil was standing at the door wearing a backpack, holding a bottle of sunscreen. Preeti: Why have you brought sunscreen? Sahil: First rule of adventure: protect your skin while saving the world Preeti: We’re searching for treasure, not attending a skincare retreat! Sahil: Excuse me. A hero can be adventurous and maintain healthy skin. Preeti: Great. Just make sure you apply some to your brain too. Maybe it’ll protect us from your terrible decisions.
Sahil looked at the sunscreen bottle thoughtfully. Sahil: Should I apply SPF 50 or SPF 100 for this level of insult?
The map led them to a beautiful forest surrounded by tall trees and misty hills. After twenty minutes of walking, Preeti stopped. Preeti: Sahil, we’ve passed this tree before.
He looked at the tree, then at the map, then at the tree again. Sahil: Maybe it’s following us Preeti: YES, SAHIL. THE TREE IS FOLLOWING US. Give me the map Sahil: Trust the process Preeti: What process?Sahil: The process of figuring things out while pretending we know what we’re doing Preeti: I can’t believe I came here with you. Sahil: You love me. Preeti: that is the biggest problem.
They finally found the correct path. A wooden sign pointed toward a narrow bridge. It read: “Only the brave may cross.” Sahil immediately stepped forward. Sahil: Stay behind me, Your hero is here.
The bridge creaked. Sahil stepped backward. Preeti: Your hero seems to be going in reverse.Sahil: I’m checking whether the bridge works. Preeti: And? Sahil: Terrible customer service.
Preeti burst out laughing. After a dramatic ten-minute crossing, they discovered their next clue: “Where the sun meets the stone, your treasure waits alone.” Sahil pointed toward a mountain. Sahil: Easy. I’m basically a detective.
The clue led them to a small stone wall with three boxes. Each box had a question written on it. The first said: What has a face and two hands but no arms or legs? Sahil: “A very unfortunate person.” Preeti: A clock!
The first box clicked open. Inside was another note: What gets wetter the more it dries?Sahil: A towel!The second box opened. The third question read: What is something you can give someone without losing it? Sahil immediately turned to Preeti. Sahil: My heart. Preeti: Okay. That was actually sweet. The box remained locked. Preeti: Wrong answer, Romeo. Sahil tried again. Sahil: My love
Nothing happened. Preeti: Your word, Sahil!Sahil: Fine! My word. I promise never to steal your fries again.
The box clicked open. Preeti: THAT was the promise you chose? Sahil: Treasure hunting requires sacrifice.
Inside was a small golden key with a note on it were the words: “The final treasure lies beneath the oldest tree.”
Sahil picked it up triumphantly. Sahil: See? Brains and beauty. Preeti: Whose brains?” Sahil: Let’s focus on the beauty. For a little while, they walked quietly together. Then Sahil stopped. Sahil: Preeti? Preeti: Hmm?Sahil: If we find gold, can I buy a sports car?Preeti: If we find gold, I’m buying you a compass.
After another twenty minutes of walking, they finally reached the oldest tree in the forest. And beneath it stood a magnificent wooden treasure chest. Sahil’s eyes widened. Sahil: PREETI! WE’RE RICH! Preeti: We haven’t opened it yet. Sahil: I can feel the money.
He inserted the golden key into the lock. Click. The chest opened slightly. Then they heard a tiny giggle. They turned around. Sitting on top of the chest was little Vanu. Nine months old. Happy. Unbothered. Looking like the CEO of Treasure Limited. Sahil: Excuse me. We have been walking for hours. How did he get here before us? Preeti: Clearly, he has better navigation skills. 
Vanu grabbed the map from Sahil’s hand and tried to put it in his mouth. Sahil: HEY! That’s our only map! 
Vanu giggled and waved it around. Preeti: He’s eaten the instructions. The mission is officially over. Sahil: I’ve been defeated by someone who can’t even say my name.
Vanu clapped his hands.Preeti picked up Vanu and kissed his cheek. Preeti: Congratulations, little boss. You’ve successfully robbed your uncle.
Sahil and Preeti returned to the chest. Inside, they found a small pouch of chocolate coins and one final envelope. Sahil: All that walking for chocolate?Preeti: Technically, you said we were going to find treasure. You never specified the budget. Sahil ate a chocolate coin. Sahil: Honestly? Not a bad return on investment. 
The envelope contained a letter. Sahil opened it “Congratulations, You crossed the forest, survived the bridge, solved the riddles, and defeated the most dangerous creature of all: a nine-month-old baby. But remember, the greatest treasure isn’t gold or jewels. It’s having someone beside you who laughs at your terrible jokes, puts up with your ridiculous plans, and still chooses to go on adventures with you. So take care of that person. Life won’t always be a fairytale. There will be unexpected turns, difficult bridges, confusing maps, and days when neither of us knows where we’re going. But if there’s one person I’d choose to get lost with, laugh with, and figure it all out with, it’s you. And may we keep creating stories that we’ll look back on someday and smile about. Happy birthday to my favourite person.”
Sahil looked at Preeti. She smiled.  Preeti: Well, hero. Was the adventure worth it ? Sahil: Definitely. I found treasure.
She looked at the chocolate coins. Preeti: The chocolates? Sahil: No. You.
Preeti smiled a little wider. They started walking back home, After five minutes, Sahil stopped. Preeti: What now? He looked at the map, then at the path, then at Preeti. Sahil: I think we’re lost. She stared at him in disbelief. Preeti:WE’RE ON THE MAIN ROAD! Sahil: Just checking your observation skills.
Their laughter echoed down the road. And somewhere behind them, Vanu giggled—as if he was already planning to steal the treasure again.
Panel 1 – The Setup
A cozy living room. A dog (Buddy) sits on a couch, tail wagging, while a cat (Whiskers) lounges on a windowsill, tail flicking.
Buddy: “Whiskers, I just got a new AI assistant. It’s so smart — it can predict my mood and even guess what I’ll say next!”
Whiskers: “Oh? Like a fortune teller with a Wi-Fi connection?”

Panel 2 – The First Test
Buddy types into a tablet: “I’m sad today.”
AI responds: “You seem sad. Would you like a warm blanket, a snack, or a reminder to call your mom?”
Buddy: “That’s… oddly specific. How did you know I’d say ‘call your mom’?”
Whiskers: “Because you said ‘sad’ — and your mom’s number is in your phone.”

Panel 3 – The Prediction Trap
Buddy: “I’m hungry.”
AI: “You’re hungry. You’ll probably want pizza. Would you like pepperoni or veggie?”
Buddy: “I don’t even know what I want yet!”
Whiskers: “Exactly. It’s using limited context — just your last sentence — to make a prediction about your whole life.”

Panel 4 – The Overreach
Buddy: “I need help with my homework.”
AI: “You need help with homework. You’ll probably want to study in a quiet place. Would you like a playlist of calming music?”
Buddy: “I just want to sit and think!”
Whiskers: “It’s like it’s reading your mind… but only from the last sentence.”

Panel 5 – The Humor Twist
Buddy: “I’m going to the park.”
AI: “You’re going to the park. You’ll probably meet a dog. Would you like a leash?”
Buddy: “I’m already wearing one!”
Whiskers: “See? It’s predicting things it can’t see. Like your pants.”

Panel 6 – The Moral
Buddy: “AI helps us, but it’s built on limited context and prediction. It’s like a cat who only knows your last move.”
Whiskers: “Exactly. It’s useful… but it’s not omniscient.”
Both look at the tablet, then at each other, tails and ears twitching in mutual amusement.
Case 1 : Le début de la guerre
Dessin : Des soldats qui partent à la guerre en 1914.
Narration : En 1914, la Première Guerre mondiale commence. Les femmes canadiennes veulent aider leur pays.
Dialogue : « Nous devons aider pendant la guerre ! »
Idée : Présenter le contexte de la guerre.
Case 2 : Les infirmières militaires
Dessin : Une infirmière dans un hôpital militaire.
Narration : Les infirmières canadiennes soignent les soldats blessés et malades.
Dialogue : « Ne vous inquiétez pas, je vais vous aider. »
Idée : Montrer le rôle des infirmières.
Case 3 : Soigner les blessés
Dessin : Une infirmière qui change le bandage d’un soldat.
Narration : Elles donnent des médicaments et aident les médecins.
Dialogue : « Vous devez vous reposer pour guérir. »
Idée : Montrer les soins donnés aux soldats.
Case 4 : Les dangers
Dessin : Un hôpital près du front avec des explosions au loin.
Narration : Les infirmières travaillent dans des conditions dangereuses et difficiles.
Dialogue : « J’espère que nous serons en sécurité ! »
Idée : Montrer les dangers de leur travail.
Case 5 : Les femmes dans les usines
Dessin : Des femmes qui fabriquent du matériel militaire.
Narration : D’autres femmes travaillent dans les usines pour fabriquer du matériel pour les soldats.
Dialogue : « Nous faisons notre part pour aider les soldats ! »
Idée : Montrer le travail des femmes sur le front intérieur.
Case 6 : Les femmes dans les fermes
Dessin : Des femmes qui travaillent dans un champ.
Narration : Les femmes travaillent aussi dans les fermes pour produire de la nourriture pendant la guerre.
Dialogue : « Il faut produire assez de nourriture pour tout le monde ! »
Idée : Montrer leur aide pour nourrir le pays.
Case 7 : La fin de la guerre
Dessin : Des infirmières et des femmes qui célèbrent la fin de la guerre en 1918.
Narration : En 1918, la guerre se termine. Les femmes ont beaucoup contribué à l’effort de guerre.
Dialogue : « Nous avons travaillé très fort pour aider notre pays ! »
Idée : Montrer l’importance de leur contribution.
Case 8 : La conclusion
Dessin : Des femmes canadiennes dans différents métiers, comme infirmière, ouvrière et agricultrice.
Narration : Les femmes canadiennes ont joué un rôle important pendant la guerre. Leur travail et leur courage sont encore importants aujourd’hui.
Dialogue : « Nous aussi, nous pouvons faire une grande différence ! »
Idée : Montrer pourquoi leur contribution est importante pour le Canada aujourd’hui.
La historia de Santo Domingo: de los taínos a las ideas de libertad

Página 1: Los primeros habitantes y la colonización

Hace mucho tiempo, la isla de La Española estaba habitada por pueblos indígenas, entre ellos los taínos, quienes vivían de la agricultura, la pesca, la caza y la recolección. Cultivaban principalmente yuca y se organizaban en cacicazgos dirigidos por caciques.

En 1492 llegaron los españoles y comenzó la colonización. Los colonizadores buscaron oro y, posteriormente, desarrollaron la producción de azúcar y la ganadería mediante los hatos. La explotación afectó gravemente a los indígenas y también a los africanos traídos por la fuerza para trabajar.

Página 2: Resistencia y crisis colonial

Ante la explotación, muchos se rebelaron. Anacaona y Enriquillo representan la resistencia indígena, mientras que Sebastián Lemba destacó en la resistencia africana contra la esclavitud.

Durante el siglo XVI, la colonia sufrió dificultades económicas. En los siglos siguientes, el contrabando aumentó y, entre 1605 y 1606, las Devastaciones de Osorio obligaron a trasladar poblaciones para combatir el comercio ilegal. Estas medidas perjudicaron la economía y provocaron una profunda crisis en Santo Domingo durante el siglo XVII.

Mucho después, entre 1809 y 1821, ocurrió el período conocido como la España Boba, caracterizado por el abandono y las dificultades económicas y políticas de la colonia.

Página 3: Fronteras e ideas de libertad

Con el paso del tiempo, varios tratados ayudaron a definir la frontera entre las partes francesa y española de la isla. Entre ellos estuvieron los tratados de Nimega, en 1678; Ryswick, en 1697; y Aranjuez, en 1777.

Durante el siglo XVIII, la Ilustración y las revoluciones burguesas difundieron ideas de libertad, igualdad y derechos. Estas ideas contribuyeron a transformar la manera en que las personas entendían el poder y la sociedad.

La historia de Santo Domingo quedó marcada por los pueblos indígenas, la población africana, la colonización, la resistencia y las ideas de cambio que influyeron en la construcción de su identidad histórica.
quiero que mi comic empieze asi con las siguientes descripciones y dialogos  empezar así:

---

🎥 **[Imagen 1: estudiantes entrando a la escuela o una toma de tu escuela]**

**"¿Te has preguntado alguna vez por qué hoy podemos asistir a una escuela pública y gratuita?"**

Aunque parezca algo normal, la educación que recibimos actualmente es el resultado de importantes conquistas sociales e históricas. Durante muchos años, distintas personas lucharon para que la educación fuera un derecho y no un privilegio para unos cuantos.

---

🎥 **[Imagen 2: fotografías antiguas de escuelas o imágenes históricas de estudiantes]**

Gracias a esos esfuerzos, hoy existen escuelas públicas abiertas para todas y todos, sin importar su origen o situación económica. Estas conquistas permitieron que millones de niñas, niños y jóvenes tengan acceso al aprendizaje y a mejores oportunidades para su futuro.

---

🎥 **[Imagen 3: salón limpio, biblioteca, cancha o patio escolar]**

Pero una escuela no solo debe existir; también debe ser un lugar seguro y digno. Esto significa contar con espacios adecuados, limpios y seguros, donde las personas puedan aprender, convivir y expresarse con respeto.

---

🎥 **[Imagen 4: alumnos trabajando en equipo o conviviendo]**

Cuando una escuela ofrece estas condiciones, favorece el aprendizaje, mejora la convivencia y contribuye al bienestar de toda la comunidad educativa. Es más fácil aprender cuando nos sentimos seguros, respetados y apoyados.

---

🎥 **[Imagen 5: tu dibujo, collage o cartel]**

En mi representación creativa decidí mostrar una escuela donde los estudiantes aprenden, juegan y conviven de manera respetuosa. También incluí libros, áreas verdes y docentes acompañando a los alumnos, porque todos estos elementos ayudan a crear un entorno seguro para aprender.

---

🎥 **[Imagen 6: escuela completa o foto de grupo]**

Por eso, la educación pública y los espacios escolares seguros son mucho más que algo cotidiano. Son el resultado de importantes conquistas históricas que hoy nos permiten aprender, convivir y desarrollarnos en un ambiente digno.

**"La escuela que tenemos hoy existe gracias a quienes lucharon por el derecho a la educación. Ahora nos corresponde cuidarla, respetarla y aprovecharla al máximo."** ✨

Panel 1: The Shadows (False Reality)

• Visual Scene: Two teenagers are sitting on a dark couch in a dimly lit room. Their faces are illuminated only by the bright blue glow of their smartphones. They are staring intensely at their screens, completely unaware of the beautiful, sunny day outside the window behind them.
• What’s on their screens: A heavily filtered, photoshopped image of an influencer on a perfect beach with the caption "#LivingMyBestLife #Perfection".
• Dialogue / Speech Bubbles:
	• Teen 1: "Wow, her life is flawless. I wish my life looked like that."
	• Teen 2: "Yeah, real life is so boring compared to this."
• Required Label (Place in a small colored rectangle box at the top or bottom):
	• ⚠️ LABEL: SHADOWS (Mistaking a curated online feed for real life)

Panel 2: The Escape (Seeing the Truth)

• Visual Scene: One of the teenagers accidentally drops their phone, shattering the screen. Frustrated, they stand up, blink rapidly as their eyes adjust, and finally look toward the open window. They notice a flyer on the desk for a local community nature cleanup.
• Action/Detail: Show a lightbulb or "aha!" moment symbol above their head. They begin walking toward the door, leaving the phone behind.
• Dialogue / Speech Bubbles:
	• Teen 1: "Wait... my battery is dead. I'm going to actually go outside for a second."
	• Teen 2 (still glued to phone): "Don't do it, the reception out there is terrible."
• Required Label:
	• 🚪 LABEL: ESCAPE (Breaking free from the digital loop to seek real world experiences)

Panel 3: The Outside World (Real Knowledge)

• Visual Scene: A bright, vibrant, and sunlit park. The escaped teenager is laughing and planting trees with a diverse group of real people. In the background, you can see the actual influencer from Panel 1 standing awkwardly in the mud, crying because she dropped her ring, while a photographer holds up lights and filters to make it look perfect. The teenager realizes the "perfection" was a total illusion.
• Dialogue / Speech Bubbles:
	• Teen 1 (smiling): "Wow... the internet is completely fake. This real connection feels so much better."
• Required Label:
	• ☀️ LABEL: OUTSIDE WORLD (Discovering truth, authenticity, and real human connection)

Panel 4: The Return (Sharing Truth, But Not Believed)

• Visual Scene: The teenager returns to the dark room, glowing with happiness and energy. They try to show Teen 2 a handful of real flower seeds and invite them outside. Teen 2 is hunched over, aggressively scrolling, looking stressed, and pushes Teen 1 away without looking up.
• Dialogue / Speech Bubbles:
	• Teen 1: "You have to come outside! The influencers lie, and real life is amazing!"
	• Teen 2: "Get out of my light, you're ruining my algorithm. Let me watch my feed in peace."
• Required Label:
	• 🔄 LABEL: RETURN (Trying to share the truth with those still trapped by illusions, only to be rejected)
# BLACK SPIDER

## ORIGIN STORY — THE FIRST NIGHT

### GENRE

Superhero • Sci-Fi • Thriller • Coming-of-Age

### THE CORE IDEA

In a world where some people seem larger than life, **one ordinary person decides that being powerless isn't an excuse to do nothing.**

He doesn't get bitten by a spider.

He doesn't discover alien DNA.

He doesn't get chosen by destiny.

He **builds himself into a hero.**

---

# ACT I — THE ORDINARY WORLD

## PAGE 1 — THE CITY

The comic opens at night.

A massive city stretches beneath a dark sky. Neon signs reflect off wet streets while police sirens echo between buildings.

A narrator says:

> "Every city has heroes."

We see different people helping others throughout the city.

Then the narration continues:

> "Some are born different."

A powerful-looking hero flies across the skyline.

> "Some are chosen."

Another hero stops a speeding vehicle.

Then:

> "And some..."

The camera moves down to a teenager sitting alone on the roof of an apartment building.

> "...are just tired of watching."

This is **[THE HERO'S NAME]**.

He isn't special.

He's smart, curious, stubborn, and obsessed with understanding how things work.

He's constantly taking apart electronics, studying engineering, practicing martial arts, and building little inventions in his room.

His room is filled with sketches.

Robotic joints.

Helmet designs.

Mechanical claws.

Web mechanisms.

Exoskeleton concepts.

But they're all unfinished.

His biggest problem isn't intelligence.

It's confidence.

He wants to make a difference, but he believes someone like him can't actually change anything.

---

# THE INCITING INCIDENT

One night, he witnesses a dangerous situation in his neighborhood.

He sees someone being threatened and immediately calls for help.

But instead of running toward the situation, he freezes.

He knows he can't win.

He knows he's just a normal person.

So he watches from a distance until help arrives.

Nobody gets seriously hurt.

But afterward, he can't stop thinking about it.

That night, he sits in his workshop.

He looks at his unfinished exoskeleton.

Then he looks at his hands.

He says:

> "What if I didn't have to be stronger?"

He looks at his designs.

> "What if I just had to be smarter?"

He starts building.

---

# ACT II — THE CALL TO ADVENTURE

## THE FIRST PROTOTYPE

Weeks pass.

His bedroom slowly transforms into a workshop.

He builds a basic mechanical frame.

It barely works.

The first time he activates it, the machine immediately throws his balance off and sends him crashing into a pile of boxes.

He gets back up.

Tries again.

Falls again.

Again.

Again.

Eventually, he learns how to move with it.

He develops mechanical climbing claws.

A primitive wrist-mounted tether system.

A helmet with cameras.

A basic HUD.

And finally...

An AI.

He names the AI **ARES**.

ARES isn't a weapon.

It's an assistant.

It monitors the suit, analyzes movement, manages sensors, and helps him learn.

---

# THE MENTOR

The hero eventually realizes something important:

Technology isn't enough.

He needs discipline.

He finds an experienced martial-arts instructor who becomes his mentor.

The mentor immediately notices his biggest weakness.

He wants to learn everything at once.

The mentor teaches him that being a hero isn't about knowing the most techniques.

It's about knowing **when not to use them.**

Training begins.

He learns:

* Balance
* Footwork
* Grappling
* Defensive movement
* Situational awareness
* Climbing
* Parkour
* De-escalation
* How to stay calm under pressure

ARES records his movements and identifies mistakes.

But the hero learns something even more important:

**The AI can't become him.**

He has to become better himself.

---

# THE REFUSAL

Eventually, he finishes the suit.

He puts it on.

The helmet closes.

The green eyes illuminate.

For the first time, he sees himself as something different.

But then he gets scared.

He realizes what he's actually considering.

Going out at night.

Putting himself in danger.

Trying to help people.

He removes the helmet.

> "I'm not a superhero."

He walks away.

The suit stays in the workshop.

---

# THE DARK NIGHT

Days later, something happens that makes him reconsider.

He discovers that a powerful criminal organization called **THE VANGUARD** has been stealing experimental technology throughout the city.

And one of their targets is the same technology he used to build his exoskeleton.

They've discovered him.

His workshop is attacked.

He arrives home to find his equipment destroyed.

His research is gone.

The suit is damaged.

His mentor tells him:

> "You built all of this because you were afraid you couldn't protect anyone."

The hero looks at the broken armor.

> "Maybe I was right."

His mentor responds:

> "Being afraid doesn't make you weak."

A pause.

> "Letting fear decide what you do does."

---

# ACT III — CROSSING THE THRESHOLD

He repairs the suit.

But this time, he changes it.

The armor becomes sleeker.

The eyes become brighter.

The AI becomes smarter.

The climbing claws become retractable.

The tether system becomes compact.

The exoskeleton becomes lighter.

And across the chest...

He creates a symbol.

A stylized black spider.

He puts the helmet on.

The neon-green eyes activate.

ARES says:

> "System ready."

He responds:

> "Then let's see what it can do."

He climbs onto the roof.

For the first time...

**BLACK SPIDER enters the city.**

---

# ACT IV — THE FIRST NIGHT

Black Spider isn't immediately amazing.

He makes mistakes.

His first landing is terrible.

He misjudges a jump.

His tether attaches to the wrong object.

ARES constantly tells him he's doing things incorrectly.

> "Your landing technique remains statistically concerning."

Black Spider:

> "You could've said that nicer."

> "I am an artificial intelligence."

> "Yeah. I noticed."

He slowly improves.

Then he discovers something.

The Vanguard is transporting stolen technology through the city.

He follows them.

Instead of attacking, he uses the environment.

He climbs.

Hides.

Observes.

Tracks their movements.

Uses his tether system to retrieve an important piece of equipment.

And sends the location to the authorities.

He realizes something:

**He doesn't have to overpower everyone.**

He just has to outthink them.

---

# THE TRIAL

The Vanguard realizes someone is interfering with them.

Their leader sends people after Black Spider.

He escapes rather than trying to fight everyone.

But one of the villains manages to damage his suit.

His HUD starts malfunctioning.

His AI goes offline.

The neon-green eyes flicker.

Suddenly...

He's alone.

No AI.

No automated assistance.

No advanced targeting.

Just him.

He remembers his mentor's training.

Breathe.

Observe.

Think.

Move.

He uses everything he's learned to escape.

Not because the suit saved him.

Because **he did.**

---

# THE ORDEAL

Black Spider discovers the Vanguard's real plan.

They're planning to steal a revolutionary energy technology from a research facility.

If they succeed, they could use it to create advanced technology far beyond anything currently available.

Black Spider infiltrates the facility.

He reaches the main laboratory.

But he's too late.

The device has already been activated.

The entire building begins shutting down.

Black Spider has a choice:

Chase the criminals...

or save the people trapped inside.

He chooses the people.

He abandons the chase.

He uses his climbing system, tether, and exoskeleton to help people escape.

He realizes what being a hero actually means.

**The mission isn't about winning.**

**It's about protecting people.**

---

# ACT V — THE RETURN

The police arrive.

The Vanguard escapes.

Black Spider sits on the edge of the building, exhausted.

His suit is damaged.

His equipment is nearly destroyed.

He failed to stop the criminals.

But dozens of people are safe because he stayed.

His mentor finds him.

> "You lost."

Black Spider looks down.

> "Yeah."

His mentor smiles.

> "And yet..."

He looks toward the people being helped below.

> "...they're alive."

Black Spider finally understands.

Being a hero isn't about being unbeatable.

It's about choosing to stand up again.

---

# THE FINAL PAGE

Black Spider returns to his workshop.

He places his damaged helmet on the table.

He opens his computer.

A message appears:

**VANGUARD ACTIVITY DETECTED.**

Then another:

**UNKNOWN TECHNOLOGY SIGNATURE DETECTED.**

He looks at the screen.

ARES comes back online.

> "Would you like me to begin repairs?"

Black Spider smiles.

> "No."

He picks up a wrench.

> "We're making it better."

He begins rebuilding the suit.

The final panel shows him standing on the roof.

Black armor.

Neon-green eyes.

City stretching behind him.

The rain stops.

The sun begins rising.

### FINAL CAPTION:

**"He wasn't born a hero."**

**"He became one."**

# END OF ISSUE ONE
1-Sahifa (Muqova)

Prompt (Nusxa olish uchun): Full-color comic book cover, Pixar-style 3D art. A young boy named Abdullah, exactly matching the uploaded photo, standing heroically next to a glowing red supercar on a race track. Title text at top: 'ABDULLOH VA SEHRLI MASHINALAR'.

Komiksdagi matn (O'zbekcha): Abdulla va Sehrli Mashinalar

2-Sahifa

Prompt: Comic book page, Pixar-style 3D art. Abdullah, exactly matching the uploaded photo, in his cozy bedroom surrounded by toy cars. He is looking at a shining golden key on his desk.

Komiksdagi matn: Bu Abdulla. U mashinalarni juda yaxshi ko'radi. Bir kuni u sirlı oltin kalit topib oldi.

3-Sahifa

Prompt: Comic book page, Pixar-style 3D art. Abdullah, exactly matching the uploaded photo, opening a glowing magical garage door in his backyard.

Komiksdagi matn: Kalit sehrli garaj eshigini ochdi!

4-Sahifa

Prompt: Comic book page, Pixar-style 3D art. Abdullah, exactly matching the uploaded photo, meets a cheerful red sportscar that is alive and smiling.

Komiksdagi matn: "Salom, Abdulla! Men Turbo mashinasiman!" - dedi qizil mashina.

5-Sahifa

Prompt: Comic panel, Pixar-style 3D art. Abdullah, exactly matching the uploaded photo, sitting inside the high-tech cockpit of the red sportscar, holding the steering wheel.

Komiksdagi matn: Abdulla rulga o'tirdi. Endi u haqiqiy poygachi!

6-Sahifa

Prompt: Comic book page, Pixar-style 3D art. The red sportscar with Abdullah inside driving into a futuristic bright city with flying cars and glowing neon tracks.

Komiksdagi matn: Ular Sehrli Avto-Shaharga kirib kelishdi.

7-Sahifa

Prompt: Comic book page, Pixar-style 3D art. A giant digital hologram screen in the futuristic city announcing a race.

Komiksdagi matn: Diqqat! Katta Chempionlik Poygasi boshlanmoqda!

8-Sahifa

Prompt: Comic book page, Pixar-style 3D art. Abdullah, exactly matching the uploaded photo, wearing a racing helmet, standing next to the red sportscar at the starting line.

Komiksdagi matn: Abdulla musobaqaga tayyor.

9-Sahifa

Prompt: Comic book page, Pixar-style 3D art. Starting line with colorful supercars. A green signal light shines 'GO!'. Cars zooming forward.

Komiksdagi matn: 3... 2... 1... KETDIK!

10-Sahifa

Prompt: Comic book page, Pixar-style 3D art. The red sportscar racing side-by-side with a fast purple car on a sharp turn.

Komiksdagi matn: Poyga juda qizg'in ketmoqda.

11-Sahifa

Prompt: Comic book page, Pixar-style 3D art. Another car on the track gets a flat tire. Abdullah and the red sportscar stop to help.

Komiksdagi matn: Bir mashinaning g'ildiragi yorildi. Abdulla yordam berish uchun to'xtadi.

12-Sahifa

Prompt: Comic book page, Pixar-style 3D art. Abdullah, exactly matching the uploaded photo, giving a thumbs up to the helped car. The red sportscar zooming back into the race with blue nitro energy.

Komiksdagi matn: Do'stlik g'alabadan muhimroq! Endi marra sari olg'a!

13-Sahifa

Prompt: Comic book page, Pixar-style 3D art. The red sportscar crossing the finish line first with a checkered flag and confetti.

Komiksdagi matn: MARRA! Abdulla va Turbo birinchi bo'lib yetib kelishdi!

14-Sahifa

Prompt: Comic book page, Pixar-style 3D art. Abdullah, exactly matching the uploaded photo, holding a huge golden trophy on the podium, smiling.

Komiksdagi matn: Chempion Abdulla!

15-Sahifa

Prompt: Comic book final page, Pixar-style 3D art. Abdullah, exactly matching the uploaded photo, back in his room holding a small toy version of the red sportscar, smiling at the camera.
Sí. Si te refieres a **Comic Maker**, lo mejor es no pegarle toda la historia de golpe. Dale primero una descripción fija de los personajes y después el guion de cada página.

Puedes copiar esto como **descripción de personajes/estilo**:

Crea un cómic juvenil de fútbol con estilo de novela gráfica deportiva, dinámico, expresivo y consistente entre páginas.

PERSONAJES PRINCIPALES:

LORENZO:
Chico colombiano de 15 años, arquero de fútbol, 1,90 metros de altura, atlético, cabello oscuro y corto, expresión segura y sonrisa confiada. Personalidad disciplinada, bromista, competitiva y segura de sí misma. Lleva equipación de arquero de River Plate cuando está entrenando o jugando. Debe verse claramente más alto que la mayoría de los jugadores de su edad. Sus guantes de arquero son un elemento visual importante.

MATEO:
Chico de 15 años, delantero de fútbol, amigo y compañero de Lorenzo. Rápido, divertido, competitivo y bromista. Tiene una gran química futbolística con Lorenzo.

LYNN:
Chica de 15 años, futbolista, energética, competitiva, expresiva y segura de sí misma. Está intentando hacerse un lugar en un equipo de Buenos Aires. Es amiga de Lorenzo y poco a poco empieza a sentir algo especial por él. Su relación durante esta etapa debe mantenerse como un romance juvenil e inocente.

LORI:
Hermana mayor de Lynn. Inteligente, directa y protectora. Suele darle consejos a Lynn.

LENI:
Hermana de Lynn. Amable, optimista y algo despistada. Se da cuenta rápidamente cuando Lynn está pensando en Lorenzo.

ESTILO:
Cómic deportivo juvenil, escenas de fútbol emocionantes, expresiones faciales claras, fondos detallados, estadios y campos de entrenamiento reconocibles, movimiento dinámico durante los partidos, iluminación cinematográfica y composición de viñetas profesional.

IMPORTANTE:
Mantener la apariencia de cada personaje consistente entre todas las páginas. Lorenzo debe conservar siempre sus rasgos, cabello, altura y apariencia general. No cambiar aleatoriamente las edades, caras, peinados o colores de ropa de los personajes.

Después, para **la primera página**, puedes poner algo así:

PÁGINA 1 — EL VIAJE

Crear una página de cómic de 6 viñetas.

VIÑETA 1:
Un aeropuerto en Colombia durante la mañana. Lorenzo, de 15 años y 1,90 m de altura, está junto a su familia con una mochila deportiva. Se le nota nervioso pero decidido.

Texto de narración:
"Durante años, Lorenzo había soñado con jugar al fútbol al más alto nivel."

VIÑETA 2:
Primer plano de Lorenzo mirando sus guantes de arquero dentro de su mochila.

Texto de narración:
"Ahora tenía una oportunidad que podía cambiarlo todo."

VIÑETA 3:
El padre de Lorenzo habla con él antes de que se marche.

Padre:
"¿Nervioso?"

Lorenzo:
"Un poco."

VIÑETA 4:
El padre sonríe y le da ánimo.

Padre:
"No tienes que demostrar que eres perfecto. Solo juega como sabes."

VIÑETA 5:
Lorenzo camina hacia la puerta de embarque llevando su mochila.

Texto de narración:
"Argentina lo esperaba."

VIÑETA 6:
Plano cinematográfico de Lorenzo mirando hacia atrás una última vez antes de entrar a la puerta de embarque.

Lorenzo:
"Voy a conseguirlo."

Tono general: emocionante, juvenil y esperanzador. Mantener a Lorenzo idéntico en todas las viñetas.
The Sleepover: Trapped in the Cabin

Riley, Olivia, and Charlotte were having a sleepover at Charlotte’s cabin in the woods. Her parents were on vacation, and her older brother was out of town. They spent the evening eating snacks, playing games, and watching a scary movie.

“This movie is actually terrifying!” Riley said, pulling a blanket over her head.

“YOU picked it!” Olivia laughed.

Suddenly, they heard a loud CLICK from downstairs.

The girls stopped laughing.

“Did you lock the back door?” Olivia whispered.

“Yes,” Charlotte said. “I locked it earlier.”

Then they heard footsteps coming from the kitchen.

“Someone’s in the house!” Riley whispered.

The girls rushed upstairs and hid in Charlotte’s bedroom. They tried calling for help, but none of their phones had service.

“What are we supposed to do?” Olivia asked.

Charlotte thought for a moment. “We need to make a plan.”

The Plan

The girls quietly peeked downstairs and saw two men searching the living room. They knew they couldn't fight them, so Charlotte came up with a plan to create distractions and escape safely.

First, Riley gathered cardboard boxes, string, and craft supplies. Olivia collected pillows and blankets, while Charlotte grabbed flashlights and a metal mixing bowl.

They spent almost an hour preparing. They stacked boxes in the hallway, placed pillows around the living room, and positioned the mixing bowl where it would make a loud noise if knocked over. Riley even made cardboard silhouettes to make it look like people were standing near the windows.

“This is either genius or the worst idea ever,” Olivia whispered.

“Let's hope it's genius,” Charlotte replied.

Suddenly, they heard footsteps coming upstairs!

The girls rushed into the bedroom closet and stayed completely silent. One of the men tried the bedroom door, but his partner called him back downstairs.

“We need to leave,” Charlotte whispered. “But they might come back.”

The girls waited until they heard the back door slam. Then they checked the cabin and continued preparing their distractions.

They're Back!

Almost an hour later, the girls heard a noise outside.

The back door slowly opened.

The two men had returned!

One stepped into the living room and stumbled over a cardboard box. The metal mixing bowl crashed onto the floor.

CRASH!

“What was THAT?” one man shouted.

The other rushed toward the hallway, knocking over even more boxes and pillows.

From upstairs, Riley shined a flashlight toward the wall, creating a huge shadow.

“WE CAN SEE YOU!” she yelled.

The men panicked and looked around for whoever had spoken.

Meanwhile, Charlotte whispered, “Now! Let's get out!”

The girls quietly slipped through the laundry room's outside door and hurried toward a neighboring cabin. They knew they needed help, and staying inside was too dangerous.

They knocked desperately on the neighbor's door.

“Please help us! There are two thieves in our cabin!” Charlotte explained.

The neighbor immediately called the police.

The Morning After

The police arrived and caught the two thieves near the driveway as they tried to escape toward the woods. The girls stayed safely with their neighbor until the officers confirmed it was safe.

A little later, Charlotte's older brother arrived home. He expected to find the girls asleep on the couch, but instead, he saw police cars outside.

“What happened?!” he asked.

Riley took a deep breath. “Well, our sleepover got a little interesting.”

Olivia explained everything, including their plan, the boxes, and the mixing bowl.

Charlotte's brother stared at them. “You girls did ALL that?”

“Mostly Charlotte,” Riley said.

“Excuse me? I carried half the pillows!” Olivia protested.

When Charlotte's parents arrived, they hugged the girls and made sure everyone was okay. They were relieved the girls had escaped safely, but reminded them to get help instead of trying to handle intruders themselves.

That evening, the girls finally got home and rested.

“So,” Riley asked in their group chat, “when's the next sleepover?”

Olivia replied immediately.

“ONLY IF THERE'S WIFI AND NO RANDOM PEOPLE BREAKING IN.”

Charlotte laughed and typed back, “Deal.”

THE END
Crea un cómic escolar de 8 escenas sobre el bullying, con estilo de caricatura escolar, bonito, colorido, sencillo y apropiado para estudiantes.

TÍTULO: “No estás solo”

PERSONAJES PRINCIPALES:

DIEGO: estudiante de 14 años, cabello corto negro, piel morena clara, ojos cafés. Es delgado y tímido. Lleva camisa azul claro, pantalón azul oscuro, zapatos negros y una mochila azul.

ANA: estudiante de 14 años, cabello largo negro, piel morena clara y ojos cafés. Lleva una blusa rosada, falda azul oscuro y zapatos negros. Es amable, tranquila y solidaria.

MAESTRA: mujer de aproximadamente 35 años, cabello largo oscuro y lentes. Lleva una blusa clara y pantalón oscuro. Tiene una expresión amable y comprensiva.

DOS COMPAÑEROS: estudiantes de 14 años. El primero tiene cabello negro y camisa roja. El segundo tiene cabello castaño y camisa verde.

IMPORTANTE: mantener a los mismos personajes, con la misma apariencia, ropa y colores durante las 8 escenas.

ESCENA 1 – UN NUEVO COMIENZO:
Diego llega por primera vez a su nuevo salón de clases. Lleva su mochila azul y se ve nervioso porque no conoce a nadie. Los demás estudiantes están conversando.
Diálogo de Diego: “Espero poder hacer nuevos amigos.”

ESCENA 2 – LAS BURLAS:
Durante la clase, los dos compañeros comienzan a burlarse de Diego por su forma de hablar y por su ropa. Diego se siente incómodo y triste.
Diálogo del compañero de camisa roja: “¡Miren cómo habla!”
Diálogo del compañero de camisa verde: “Y vean su ropa.”

ESCENA 3 – SE QUEDA SOLO:
Durante el recreo, Diego está sentado solo en una banca del patio. Los demás estudiantes están jugando mientras él se siente triste y apartado.
Diálogo de Diego: “¿Por qué me tratan así?”

ESCENA 4 – ALGUIEN SE DA CUENTA:
Ana observa a Diego sentado solo y decide acercarse. Se sienta junto a él y le pregunta si está bien.
Diálogo de Ana: “Hola, ¿estás bien?”
Diálogo de Diego: “No mucho…”

ESCENA 5 – PEDIR AYUDA:
Ana le dice a Diego que no debe quedarse callado y que pueden hablar con la maestra. Ana acompaña a Diego hasta donde está la maestra.
Diálogo de Ana: “Vamos a contarle a la maestra.”
Diálogo de Diego: “Está bien, gracias.”

ESCENA 6 – LA SOLUCIÓN:
La maestra habla con Diego, Ana y los dos compañeros. Les explica que burlarse, insultar o hacer sentir mal a otra persona también es una forma de violencia y que todos deben respetarse.
Diálogo de la maestra: “Debemos respetarnos y tratar a los demás como queremos que nos traten.”

ESCENA 7 – RECONOCER EL ERROR:
Los dos compañeros comprenden que hicieron mal y se acercan a Diego para disculparse sinceramente.
Diálogo del compañero: “Lo sentimos, Diego. No debimos burlarnos de ti.”
Diálogo de Diego: “Gracias por disculparse.”

ESCENA 8 – UN NUEVO COMIENZO:
Diego, Ana y los dos compañeros están juntos en el patio de la escuela. Ahora conviven de manera respetuosa y Diego se ve feliz y seguro. Todos aprendieron la importancia de respetar a los demás.

FRASE FINAL:
“No te calles ante el bullying. Hablar también es una forma de ayudar.”

El cómic debe contar una historia clara, tener una secuencia lógica y mostrar que pedir ayuda puede solucionar una situación de bullying. No incluir violencia física. El final debe ser positivo y educativo.
Creează o bandă desenată românească originală, inspirată de atmosfera revistelor de benzi desenate românești clasice și de revista HAC, fără a copia personaje sau planșe existente.

Titlu: „Harap-Alb – Aventură în lumea modernă”

Format: 2 pagini A4 verticale, fiecare pagină împărțită în 5-6 cadre de comic, cu continuitate vizuală între cadre. Stil de bandă desenată europeană/românească, expresiv, dinamic, cu linii clare, contururi negre, culori vii, umbre ușoare, expresii faciale amuzante și multe detalii de fundal. Aspect de comic book tipărit, nu fotorealist.

PERSONAJ PRINCIPAL:
Harap-Alb, adolescent modern, îmbrăcat casual: hanorac alb, pantaloni cargo, adidași, rucsac. Are aspect de erou simpatic și curajos. Păstrează simbolic albul și negrul din numele său prin haine și accesorii.

POVESTEA:
Harap-Alb trăiește într-un oraș românesc modern. Într-o zi, tatăl său, Craiul, îi cere să ducă un colet important la Verde-Împărat, care locuiește într-un mare complex de birouri din centrul orașului.

PAGINA 1:
Cadru 1: Harap-Alb în apartamentul modern al Craiului. Tatăl îi spune: „Harap-Alb, am o misiune pentru tine!”
Cadru 2: Craiul îi înmânează un colet și spune: „Trebuie să ajungă astăzi la Verde-Împărat!”
Cadru 3: Harap-Alb pleacă prin oraș cu trotineta electrică, privind GPS-ul de pe telefon. Spune: „Easy. Ce poate merge prost?”
Cadru 4: Pe drum apare Spânul, reinterpretat ca un influencer misterios, îmbrăcat elegant, cu telefon și ochelari de soare. Îi spune: „Știu o scurtătură.”
Cadru 5: Spânul îl conduce într-o zonă aglomerată și îl convinge să-i dea telefonul pentru „a verifica traseul”.
Cadru 6: Harap-Alb descoperă că Spânul i-a schimbat traseul GPS și l-a trimis în partea opusă a orașului. Expresie comică de surprindere. Text: „Asta NU era în plan...”

PAGINA 2:
Cadru 1: Harap-Alb ajunge într-un parc urban unde îi întâlnește pe Gerilă, Flămânzilă, Setilă, Ochilă și Păsări-Lăți-Lungilă, reinterpretări moderne și amuzante ale personajelor originale.
- Gerilă poartă o geacă uriașă și ține un termos.
- Flămânzilă are un rucsac plin cu snacks-uri.
- Setilă ține o sticlă gigantică de apă.
- Ochilă poartă ochelari și observă lucruri de la distanță.
- Păsări-Lăți-Lungilă are brațe și picioare exagerat de lungi și poate ajunge rapid peste obstacole.

Cadru 2: Grupul îl ajută pe Harap-Alb să recupereze coletul pe care Spânul îl luase.
Cadru 3: O scenă de acțiune comică în centrul orașului: personajele aleargă după Spân printre autobuze, biciclete și oameni.
Cadru 4: Ochilă îl vede pe Spân de la mare distanță și strigă: „E acolo!”
Cadru 5: Păsări-Lăți-Lungilă recuperează coletul folosindu-și brațele foarte lungi, într-o scenă exagerată și amuzantă.
Cadru 6: Harap-Alb ajunge la Verde-Împărat într-o clădire modernă de birouri și îi predă coletul. Verde-Împărat spune: „Ai trecut testul, Harap-Alb!” Harap-Alb răspunde: „Data viitoare iau metroul.”

FINAL:
Ultimul cadru să fie o imagine largă și comică cu Harap-Alb și prietenii săi în oraș, în timp ce Spânul apare în fundal încercând să scape. Text final: „Și aventura lui Harap-Alb abia începea...”

Include casete de narațiune, baloane de dialog clare și text în LIMBA ROMÂNĂ, corect gramatical și ușor de citit. Păstrează personajele consistente între toate cadrele. Nu include violență grafică. Aspectul general trebuie să pară o adevărată pagină de revistă de benzi desenate pentru școală.
Punong puno ng kolorete ang mukha ng dalagang si Binibining Yeyeng. Sabi nila ipinanganak ang kanyang mga magulang sa sulok ng Pampanga, sa pinakamaliliit na bayan nito. Dahil dito Pilipina si Binibining Yeyeng mula ulo hanggang paa, at kahit sa kadulu-duluhan ng kanyang buhok, Kapampangan siya.

Dahil mahirap lang sila, karamihang nagtitinda ang ikinabubuhay. Nakikita si Binibining Yeyeng na sunong ang ginatan o kaya bitso-bitso na inilalako niya sa mga sugalan. Nagdalagang walang pagbabago sa buhay nitong binibini.


Natapos ang rebolusyon. Nagbukas ng paaralan ang pamahalaang militar ng Amerika at dito pinagturo ang mga sundalong Amerikano. Nangyaring si Binibining Yeyeng, Yeyeng pa noon, wala pang binibini, ay nagkaroon ng suking sundalo. Inakit ng sundalong mag-aral ang dalaga sa paaralang kanyang pinagtuturuan upang magkaintindihan sila. Sa kanilang pag-uusap, nag-i-Ingles ang sundalo, nagka-Kapampangan si Binibining Yeyeng, kaya napilitan siyang mag-aral.

Pagkaraan ng ilang buwan, nagsasalita na ng Ingles si Binibining Yeyeng. Paglipas ng walong buwan, sa amuki ng gurong kawal, ipinahatid siya sa isang bayan kung saan siya pinagturo.

Noong nagtuturo na doon, pinahanga niya ang taong-bayan dahil nakikita nilang mas marunong siya ng Ingles kaysa sa kanila.

Ganyan lumipas ang panahon. Halos hindi na nagsalita si Binibining Yeyeng ng Kapampangan dahil sabi niya ay nakalimutan na niya. Matigas daw ang Kapampangan at nababaluktot ang kanyang dila, kaya kalian man hindi na siya makapagsalita ng tuwid at nauutal siya.

Nagkalabitan ang mga maalam na nakakikilala sa kanya pagkarinig nito. Pinalitan tuloy ang kanyang pangalan at pinangalanan siya ng matunog at umaalingasaw na “Binibining Phathupats,” pangalang hango sa malapad niyang balakang na pilit na iniipit sa pahang mahigpit na ginagamit niya, kaya wala siyang iniwan sa patupat o suman sa Ibus na mahigpit ang balot.


Magmula noon ito ang pangalang ibinansag sa kanya at nakalimutan nilang tuluyan ang Yeyeng, ang malambing niyang palayaw. Ang Binibining Phathupats ang naging palasak.

Ganito nang ganito ang buhay. Hindi nagtagal lumabas ang Ing Emangabiran, pahayagang Kapampangan sa Bacolor. Sa isang pista o velada sa bayang X, na kung saan dumalo si Binibining Phathupats, binabasa ito. Lumapit siya, ngunit nang makita na Kapampangan ang binabasa, lumabi ng kunti, umiling at nagsabi.

“Mi no entiende el Pampango” 

“Mi no entiende ese Castellano, Binibini,” sabi naman ng isang susut, ginagad ang kanyang tono. Napangiti lahat ng nasa umpukan: at sapagkat may pinag-aralan sila, hindi na nila ipinakita ang pagkaaliw nila sa binibini. At ito namang babae kahit alam na parang tinutukso na siya ay nagpatuloy din at nagsabi:

“Sa katunayan, totoong nahihirapan na akong bumigkas ng Kapampangan lalo na kung binabasa ko.”

Dito sa iilang salitang binigkas niya, sumama lahat ang iba’t ibang wika ng talasalitaang bulgar na ang Ingles, Kastila, Tagalog na pinaghalu-halo niya ang walang kawawaan. Hindi na nakapagpigil ang mga nakarinig; napatawa sila ng malakas.


Nagalit si Binibining Phathupats, hinarap ang mga tumatawa at sabi niya:

“Porque reir?” 

“Por el tsampurado, Binibini,” sabi ng unang sumagot.

Lalong lumakas ang halakhak ng mga nakikinig at nag-init ang pakiramdam ni Binibining Phathupats. Isa sa mga nakatayo ang nagsabi ng ganito.

“Hindi kayo dapat magtaka kung hindi na marunong ng Kapampangan si Binibining Phathupats: Una, dahil matagal na siyangnakisama sa mga kawal na Amerikano: pangalawa, hindi na siya Kapampangan. Katunayan Binibining Phathupats ang kanyang pangalan”.

Noon na sumabog ang bulkan. Putok na ubod nang lakas, sumabog ang kaldero ni Binibining Phathupats at mula sa bunganga niyang naglalawa lumabas ang lagablab ng Vesubiyo o ang lahat ng maruruming salita sa Kapampangan, bigla niyang pinagsama-sama sa nag-aapoy na bunganga.

“Walanghiya! Magnanakaw! Taga-lason! Anak-!” sabi sa tinurang wikang Kapampangan.


“Aba, Kapampangan pala siya!” sabi ng mga nakarinig.

“Oo, hindi ba ninyo alam?” sabi ng nakakakilala sa kanya. “Anak siya ni matandang Godiung Pakbong na aking kanayon.”

Napahalakhak nang malakas ang mga nanonood. Napaiyak na si Binibining Phathupats at sa pagpupunas sa kanyang tumutulong luha sumama ang makapal niyang pulbos sa pisngi. Lumitaw ang likas niyang kulay, maitim pa siya sa duhat. Nang makita ito ng mga nanonood lalo na silang napatawa at nagsabi:

“Aba! Maitim pala siya!”

“Oo, Amerikanang negra siya!

Sigawan, palakpak, halakhakan ang narinig noon. Hindi na nakatiis si Binibining Phathupats. Nagkandarapa sa paglabas sa daan at sabi niya:

“Mi no vuelve en esta casa.” 

“Paalam, Binibining hindi marunong ng Kapampangan!”

“Paalam, Binibining Alice Roosevelt!"

“Paalam, Binibining Phathupats!”

            Ganyan siyang pinagtutulung-tulungan, at ang kawawang Yeyeng ay umalis na bubulung-bulong na parang asong ulol.

Napakarami ng mga Binibining Phathupats sa panahon ngayon. Hindi na sila marunong ng Kapampangan o ikinahihiya na nila ang Kapampangan dahil nakapagsasalita na sila ng Ingles na tsampurado.
# AMONG US : LA GUERRE DES CRISTAUX
## Saison 1 — Épisode 1 : Le Cristal brisé

**GENRE :** Science-fiction, aventure, humour, mystère et action.

**ANNÉE :** 2198.

**STYLE VISUEL :** Une véritable bande dessinée en couleurs, avec six cases bien séparées, des contours noirs épais, des explosions lumineuses, des décors futuristes et des bulles de dialogue en français.

### DESCRIPTION DES PERSONNAGES

**KENNETH — BLEU**
Un personnage Among Us bleu, avec un corps arrondi en forme de haricot, deux petites jambes, un sac à dos et une grande visière en verre bleu réfléchissant. Il est courageux, drôle et rapide. Il possède un pouvoir unique : la téléportation. Il adore le Miski, une boisson énergisante fictive au chocolat.

**LOIC — ROUGE**
Un personnage Among Us rouge, avec le corps classique des Among Us, une grande visière réfléchissante et un sac à dos. Il est impulsif et ambitieux. Il veut détruire le cristal magique pour reconstruire le monde selon ses propres règles.

**ELIOR — VERT**
Un personnage Among Us vert, avec une grande visière brillante et un sac à dos. Il adore les jeux vidéo et prétend être le meilleur joueur de la planète.

**MOÏSE — JAUNE**
Un personnage Among Us jaune, avec une visière réfléchissante et un sac à dos. Il est moqueur, compétitif et adore provoquer Elior pendant leurs parties de jeux vidéo.

**PARKS — NOIR OU VIOLET FONCÉ**
Un personnage Among Us mystérieux, avec une combinaison sombre, une visière menaçante et une aura obscure. Il est le grand méchant de l'histoire. Il veut récupérer les six cristaux pour contrôler les six mondes.

### SCÉNARIO COMPLET — SIX CASES

**CASE 1 : LA TERRE EN 2198**

Décor : une immense ville futuriste avec des vaisseaux volants, des immeubles gigantesques, des robots et des habitants qui se disputent dans les rues.

Narrateur : « En 2198, la Terre était devenue complètement folle. Les gens se battaient pour tout et n'importe quoi ! »

Un personnage se dispute pour une frite.

Personnage : « CETTE FRITE M'APPARTIENT ! »

Un autre répond : « MAIS JE L'AI VUE EN PREMIER ! »

**CASE 2 : LE PLAN DE LOIC**

Décor : un laboratoire secret plongé dans une lumière bleue. Un énorme cristal magique flotte au-dessus d'un socle métallique.

Loic, le Among Us rouge, observe le cristal.

Loic : « Ce cristal maintient le monde en vie… Mais si je le détruis, je pourrai reconstruire la planète à ma façon ! »

Le cristal commence à trembler.

**CASE 3 : LE MISKI DE KENNETH**

Kenneth, le Among Us bleu, arrive en courant avec une bouteille de Miski au chocolat.

Kenneth : « YO, LOIC ! TU VEUX UN MISKI ? »

Loic : « JE SUIS EN TRAIN DE PRÉPARER LE PLUS GRAND ÉVÉNEMENT DE L'HISTOIRE ! »

Kenneth : « OK… DONC TU EN VEUX DEUX ? »

Loic : « MAIS T'ES SÉRIEUX ?! »

Kenneth commence à se téléporter autour de lui, laissant des traînées bleues lumineuses.

**CASE 4 : ELIOR ET MOÏSE EN PLEINE PARTIE**

Dans une salle voisine, Elior, le Among Us vert, et Moïse, le Among Us jaune, jouent à une console de jeux vidéo.

Elior : « JE SUIS LE MEILLEUR JOUEUR DE L'UNIVERS ! »

Moïse : « TU VIENS DE PERDRE CONTRE UN TUTORIEL ! »

Elior : « C'ÉTAIT UN BUG ! »

Soudain, des alarmes rouges se déclenchent. Le sol se met à trembler.

**CASE 5 : LE CRISTAL EXPLOSE**

Loic frappe le cristal. Kenneth tente de se téléporter pour l'arrêter, mais il arrive trop tard.

BOOOOOOM !

Une gigantesque explosion bleue illumine le laboratoire. Le cristal se brise en six fragments magiques. Une vague d'énergie traverse la planète.

Kenneth : « LOIC ! QU'EST-CE QUE TU AS FAIT ?! »

Loic : « Euh… JE CROIS QUE J'AI CASSÉ QUELQUE CHOSE ! »

Elior : « MA PARTIE EST INTERROMPUE ! »

Moïse : « POUR UNE FOIS, C'EST PAS MOI LE RESPONSABLE ! »

**CASE 6 : LES SIX MONDES**

Six portails géants apparaissent et aspirent les personnages vers des dimensions différentes.

Loic est envoyé dans un monde préhistorique rempli de dinosaures.

Kenneth disparaît dans une galaxie inconnue.

Elior atterrit dans une ville futuriste contrôlée par des robots.

Moïse tombe dans un royaume médiéval.

Les deux autres fragments entraînent d'autres personnages vers un monde de glace et une dimension mystérieuse.

Narrateur : « Six mondes. Six cristaux. Une seule chance de sauver l'univers. »

Dans l'obscurité, Parks observe les portails avec un sourire inquiétant.

Parks : « PARFAIT… Ils vont récupérer les cristaux pour moi. »

**FIN DE L'ÉPISODE 1 : À SUIVRE…**

### INSTRUCTIONS IMPORTANTES POUR LE GÉNÉRATEUR

Tous les personnages doivent être des personnages Among Us reconnaissables : corps arrondis en forme de haricot, petites jambes, sac à dos et grande visière réfléchissante. Aucun visage humain, aucun cheveu, aucun corps humain réaliste.

Kenneth doit toujours être bleu, Loic rouge, Elior vert, Moïse jaune et Parks noir ou violet foncé. Conserver exactement les mêmes apparences dans toutes les cases.

Créer une véritable page de BD professionnelle, avec six cases lisibles, des dialogues en français, une ambiance futuriste, des effets lumineux spectaculaires et beaucoup d'humour.

Si le générateur ne sait pas écrire correctement les dialogues, laisser les bulles vides pour qu'elles puissent être remplies manuellement.
# 📚 Le premier jour à Henri-Bourassa

C’était le **27**, le premier jour des élèves de secondaire 1 à l’école **Henri-Bourassa**. Les élèves de secondaire 2, 3, 4 et 5 arrivaient le lendemain.

Esther était dans le **stationnement des voitures**, un peu à côté de l’école et assez loin du bâtiment.

Soudain, elle entendit une cloche.

**Esther :** « Oh non ! Je suis en retard ! »

Elle se mit à courir du stationnement jusqu’à l’école Henri-Bourassa.

Mais une fois arrivée, elle réalisa quelque chose.

**Esther :** « Attends… c’était pas la cloche de mon école ? »

La cloche venait en fait de **l’école primaire à côté**.

**Esther :** « Ah… d’accord. 😭 »

Elle entra ensuite dans l’école et alla vers son casier.

Esther essayait d’ouvrir son cadenas, mais elle n’y arrivait pas.

Un garçon qui travaillait à la sécurité arriva.

**Agent de sécurité :** « Tu as besoin d’aide ? »

**Esther :** « Oui, je n’arrive pas à ouvrir mon cadenas. »

Il l’aida à ouvrir le cadenas.

**Esther :** « Merci ! »

Après ça, Esther se demanda ce qu’il fallait apporter pour les cours.

Elle alla demander à quelques élèves.

**Esther :** « Excusez-moi, vous savez ce qu’il faut apporter pour les cours ? »

**Élève :** « Un agenda. »

**Esther :** « Ah, un agenda. D’accord ! »

Esther ne savait pas encore qu’il fallait aussi apporter les cahiers nécessaires pour les différents cours.

Elle avait seulement **son agenda et sa trousse**.

---

## 🍽️ À la cafétéria

Les élèves de secondaire 1 devaient ensuite aller à la cafétéria.

Esther entra dans la cafétéria avec les autres élèves.

Elle devait trouver son groupe : **113**.

Le numéro **113** était écrit sur sa feuille et aussi dans son agenda.

**Esther :** « Il faut que je trouve le 113… »

Elle regarda autour d’elle.

**Esther :** « Où est le 113 ? »

Puis elle aperçut un carton avec le numéro.

**Esther :** « Ah ! Voilà le 113 ! »

Elle alla s’asseoir avec le groupe 113.

Esther regarda autour d’elle et remarqua qu’elle connaissait seulement **Jessica**, une fille qu’elle connaissait déjà de son ancienne école.

Puis une amie qu’Esther n’avait pas vue depuis longtemps apparut et vint s’asseoir.

C’était **Marlie**.

**Esther :** « Marlie ?! »

**Marlie :** « Esther ! »

Marlie s’assit avec le groupe.

---

## ➗ La classe de maths

Comme les élèves ne connaissaient pas encore bien l’école, ils ne pouvaient pas se déplacer seuls.

La **prof de maths** vint chercher le groupe 113.

**Prof de maths :** « Allez, venez avec moi ! »

Le groupe suivit la prof dans les corridors jusqu’à sa classe de maths.

Une fois dans la classe, la prof de maths demanda à Esther de venir devant.

**Prof de maths :** « Esther, viens devant et présente-toi. »

Esther alla devant la classe.

Elle était gênée, mais elle se présenta.

**Esther :** « Je m’appelle Esther… J’aime… et je viens de… »

Elle expliqua ce qu’elle aimait et d’où elle venait.

Puis elle retourna à sa place.

---

## 🍽️ Quelques heures plus tard

Quelques heures plus tard, le groupe retourna à la cafétéria avec la prof de maths.

Cette fois, la prof de maths alla voir **un autre groupe**.

Un monsieur arriva auprès du groupe 113.

**Monsieur :** « Vous allez rester ici et attendre que la cloche sonne. »

Les élèves attendirent.

Puis…

**DRIIING ! 🔔**

La cloche sonna.

Comme les élèves ne connaissaient toujours pas bien l’école, ils ne pouvaient pas aller seuls à leur classe.

Le monsieur allait donc se déplacer avec eux.

**Monsieur :** « Allez, venez avec moi. »

Le groupe suivit le monsieur dans les corridors jusqu’à la classe d’anglais.

---

## 🇬🇧 La classe d’anglais

Esther entra dans la classe d’anglais.

La prof regarda Esther et remarqua qu’elle n’avait pas son cahier.

**Prof d’anglais :** « Miss, why don’t you have your notebook? »

**Esther :** « I don’t have it. »

**Prof d’anglais :** « It’s okay. It’s the first day. »

**Esther :** « Okay. »

Esther retourna à sa place avec **son agenda et sa trousse**.

---

# 💚 Alisha

Pendant la journée, Esther pensait aussi à **Alisha**.

Esther et Alisha se connaissaient depuis la **prématernelle**.

Elles avaient été ensemble en :

* prématernelle
* maternelle
* deuxième année
* troisième année

Mais elles n’avaient pas été ensemble en :

* première année
* quatrième année
* cinquième année
* sixième année
* secondaire 1, au début de l’année

Même lorsqu’elles n’étaient pas dans la même classe à l’école primaire, elles traînaient ensemble pendant les récréations.

Mais au secondaire, c’était différent.

Il n’y avait plus les mêmes récréations qu’à l’école primaire. Il y avait des **pauses**, et le dîner était de **11 h 09 à 12 h 24**.

Esther pensait à son amie.

**Esther :** « Ça fait longtemps que je l’ai pas vue… »

Elle voulait vraiment pouvoir être avec Alisha dans sa classe.

---

# 👭 Quelques jours plus tard

Quelques jours plus tard, Esther commença à traîner avec **Marlie** et une nouvelle fille appelée **Nourra**.

Esther et Nourra s’étaient rencontrées et s’étaient simplement dit :

**Esther :** « Allô ! »

**Nourra :** « Allô ! »

Elles commencèrent ensuite à parler et devinrent amies.

Esther traînait donc avec **Nourra et Marlie**.

---

# 🤔 « Quelle Alisha ? »

Quelques jours passèrent.

Dans plusieurs classes, les profs n’arrêtaient pas de dire le nom **Alisha**.

Esther commença à se poser des questions.

**Esther :** « Quelle Alisha les profs parlent ? »

Elle réfléchit.

**Esther :** « C’est peut-être l’autre fille qui s’appelle Alisha. »

Mais elle trouvait ça quand même bizarre.

**Esther :** « C’est quand même bizarre… Ma meilleure amie s’appelle Alisha. »

Puis, quelques jours plus tard, la porte de la classe s’ouvrit.

Et là, Esther vit **Alisha** entrer.

**Esther :** « Alisha ?! »

Esther venait de comprendre.

**Esther :** « Alisha, tu es dans ma classe ?! »

Puis elle lui dit :

**Esther :** « Bienvenue dans ma classe ! »

Esther était tellement excitée de pouvoir enfin traîner avec Alisha à l’école.

Après toutes ces années, elles allaient finalement être **dans la même classe pendant leur secondaire 1**.

**Esther :** « Enfin ! On est dans la même classe ! 😭💚 »

---

# ⏰ La fin

Quelques jours plus tard, Esther, Alisha, Marlie et Nourra traînaient ensemble.

Mais elles commencèrent à remarquer certaines choses dans l’attitude de Nourra.

Quand elles marchaient tranquillement dans les corridors, Nourra disait souvent :

**Nourra :** « Mais vite les filles ! On n’a pas assez de temps ! »

Esther, Alisha et Marlie marchaient pourtant normalement.

Et en classe, il arrivait parfois qu’Esther cache une partie du tableau à Nourra parce qu’Esther était grande.

Un jour, Nourra ne voyait pas bien le tableau.

**Nourra :** « Je vois pas ! »

Esther se retourna vers elle.

**Esther :** « Mais pourquoi tu peux pas le dire gentiment ? C’est pas ma faute si je suis grande et que toi, t’es petite. Tu peux juste me dire que tu vois pas le tableau, au lieu de le dire comme ça. »

Alisha et Marlie étaient d’accord avec Esther.

Ce n’était pas seulement cette situation : Nourra était souvent pressée et parlait parfois de façon brusque.

C’est pour ça qu’Esther, Alisha et Marlie n’aimaient pas trop son attitude.

Et c’est ainsi que se termina l’histoire du début de cette nouvelle année scolaire à Henri-Bourassa.

# **FIN 💚**
BİRAZ KAYBOLABİLİR MİYİM?

Hayır! saklambaç oynamak yasak! Hayır! kaybolmak yasak! Hayır, hayır, hayır! 
Fil Filo, ormanın içinden geçen nehrin kıyısında bir ileri bir geri yürüyordu. Su akıyor, yapraklar yüzüyordu. Filo'nun içini korku kaplamıştı. Hortumunu huzursuzca sallıyor, düşüncelerini susturmaya çalışıyordu ama başaramıyordu.
Filo, yemyeşil bir ormanda yaşıyordu. Ormanın en büyük ve güçlü hayvanlarından biriydi. Herkes yardım için ona koşardı. Filo cesur ve korkusuzdu. En azından herkes öyle sanıyordu.
Bu ormanda saklambaç oynamak yasaktı. Bir yerlere saklanmak, gözden kaybolmak bile… Çünkü ormanda yıllar önce yaşanan bir olay, herkesin aklında iz bırakmıştı.
Her akşam hayvanlar bir araya gelir, listedeki isimler tek tek okunurdu. Böylece herkesin orada olup olmadığına bakılırdı.
Filo'nun aklında başka bir şey vardı. O kaybolmak istiyordu ama bunu düşünmek bile onu korkutuyordu.
Akşam olmuştu. Hayvanlar her zamanki gibi büyük ağacın altında toplandı. Listedeki isimler tek tek okunmaya başladı.
“Tilki Tiftif!”
“Buradayım!”
“Tavşan Pofuduk!”
“Buradayım!”
“Sincap Çıtır!”
“Buradayım!”
“Kaplino!”
Sessizlik…
Bir süre beklendi ama ses gelmedi. İsimler okunmaya devam etti.
“Fil Filo!”
“Buradayım!” dedi Filo. Listedeki bütün isimler okunmuştu.
Filo, düşünceli bir hâlde evine döndü ve uykuya daldı.
Ertesi sabah uyanınca bahçesini sulamaya başladı. O sırada tilki Tiftif seslendi:
“Filo! Dolabımın en üst rafındaki kutuyu indirebilir misin? Merdivene çıkmaya korkuyorum.”
Filo, Tiftif'in evine gidip kutuyu indirdi.
“Teşekkür ederim, cesur Filo!” dedi Tiftif.  
Filo yoluna devam etti. Günün geri kalanı da böyle geçiyordu. Biri dalı kaldırmasını istiyor, diğeri cevizlerini toplamak için yardım bekliyordu. Herkes ona teşekkür ediyor, ardından "Sen çok güçlüsün, Filo!" diyordu. 
Filo eve döndü ve işlerini yaptı. Ama aklındaki düşünce bir türlü gitmiyordu.
Gece olduğunda, herkes uykuya daldıktan sonra sessizce evinden çıktı. Bir süre yürüdü. Sonra durup etrafına baktı. Bir süre daha öylece kaldı, ardından geldiği yoldan geri döndü. Filo, gitmekten korkmuştu.

Ertesi sabah dışarıdan gelen seslerle uyandı.
“Filo! Filo! Çabuk gel!”
Filo telaşlandı. Bir şey mi olmuştu? Korkuyla kapıya koştu ve dışarı çıktı.
Filo kapıdan çıkar çıkmaz bahçesindeki süslemeleri gördü. Şaşkınlıkla etrafına bakındı. Ağaçların dallarına renkli yapraklar asılmış, bahçenin dört bir yanı çiçeklerle süslenmişti. Bütün orman, Filo'ya teşekkür etmek için ona bir sürpriz hazırlamıştı.
Hayvanlar hep bir ağızdan bağırmaya başladı:
“Güçlü Filo! Cesur Filo! Harika Filo! İyi ki varsın, Filo!”
Filo kulaklarını sımsıkı kapattı. Sesler hâlâ susmuyordu. Gözlerini kapatıp başını iki yana salladı, sonra hızla evine koştu.
Bahçedeki hayvanlar şaşkınlıkla birbirlerine baktı. Kimse Filo'nun neden böyle davrandığını anlayamamıştı. Sonra sessizce oradan ayrılıp evlerine döndüler.
Filo, yaptığından çok utanıyordu. Ama bu kez kararını vermişti. Artık gitmek istiyordu.
Gece olduğunda, herkes uykuya daldıktan sonra cesaretini toplamaya çalıştı. Kapıya yöneldi ve sessizce evden çıktı. Karanlıkta uzun süre yürüdü. Durup arkasına baktığında orman artık çok geride kalmıştı.

Sabah olduğunda, Filo'nun yokluğunu henüz kimse fark etmemişti. Hayvanlar her zamanki gibi günlük işlerini yapıyor, oyunlar oynuyor ve birbirleriyle vakit geçiriyordu.
Akşam yaklaşırken hayvanlar yeniden büyük ağacın altında toplandı. İsimler tek tek okunmaya başladı.
Sıra Kaplino'ya gelmişti.
“Kaplino!”
Sessizlik…
Ardından sıradaki isim okundu.
“Fil Filo!”
Yine sessizlik…
Bir süre beklendi ama Filo'dan ses gelmedi. Hayvanlar birbirlerine endişeyle baktılar.
“Filo nerede?”
“Filo'yu kimse gördü mü?”
“Yoksa o da mı koyboldu?”
Ormanda endişeli sesler yükselmeye başladı.

Hep birlikte Filo'nun evine gittiler. Kapıyı çaldılar ama açan olmadı. İçeri baktıklarında Filo'nun evde olmadığını gördüler.
Hayvanlar telaşlandı. Filo'yu bulabilmek için ormanın her yerinde onu aramaya başladılar.

O sırada Filo, ormanın dışında yürüyordu. Güneş yavaş yavaş batıyor, etraf kararıyordu. Yorulan Filo, çimenlerin üzerine oturdu. Etrafına endişeyle baktı. Bacakları titriyor, hortumunu huzursuzca sallıyordu.
Tam o sırada arkasından sakin bir ses geldi:
“Korkuyor musun?”
Filo hızla arkasına döndü ve karşısında küçük bir kaplumbağa duruyordu.
Sesi titreyerek, “Hayır, korkmuyorum! Filler çok büyük ve güçlüdür. Asla korkmazlar!” dedi. Cesur görünmeye çalışıyordu ama aslında çok korkuyordu.
Kaplumbağa sordu:
“Peki, büyük ve güçlü olanlar hiç korkmaz mı?”
“Tabii ki korkmaz! Yani… korkmamalı!” dedi Filo.
“Peki, ya küçük ve güçsüz olanlar?”
Filo sustu. Ne diyeceğini bilemedi.
“Adın ne senin?” diye sordu kaplumbağa.
“Filo.”
“Nereden geliyorsun, Filo?”
“Ormandan.”
“Peki, neden ayrıldın? Ormanı sevmiyor musun?”
“Seviyorum aslında… Ama herkes beni çok cesur ve güçlü sanıyor. Oysa ben de bazen korkuyorum. Bunu fark ederlerse benimle alay ederler diye endişeleniyorum,” diye açıkladı Filo.
Kaplumbağa bir süre düşündü.
“Sence korkmak kötü bir şey mi?” diye sordu.
Filo cevap vermedi. Bakışlarını çimenlere çevirdi.
“Biliyor musun, bir zamanlar ben de ormanda yaşıyordum,” dedi kaplumbağa.
“Öyle mi? Peki, neden ayrıldın?” diye sordu Filo.
“Bir gün arkadaşlarımla saklambaç oynuyorduk. Ben de biraz kaybolmak istemiştim. Saklanmak için buraya kadar geldim ve beni kimse bulamadı.”
Filo merakla sordu:
“Yani oyununuz yarım mı kaldı?”
“Evet, oyunumuz yarım kaldı,” dedi kaplumbağa.
Filo'nun aklına bir şey gelmişti. Heyecanla kaplumbağaya döndü.
“Yoksa sen Kaplino musun?”
“Evet, ben Kaplino'yum.” Kaplumbağa şaşkınlıkla Filo'ya baktı. 
“Peki, benim kim olduğumu nereden biliyorsun?”
“Benim yaşadığım ormanda saklambaç oynamak yasak. Kaybolmak bile yasak! Demek sen de orada yaşıyordun. Saklambaç oynamanın neden yasaklandığını şimdi anladım!” dedi Filo.
Kaplino şaşkınlıkla dinledi.
“Demek ben kaybolduktan sonra ormanda saklambaç oynamak yasaklandı,” dedi.
“Peki, neden geri dönmedin?” diye sordu Filo. 
“Her akşam hayvanlar bir araya geliyor. Herkesin ormanda olup olmadığını anlamak için isimler tek tek okunuyor. Senin adın da hâlâ listede.”
Kaplino'nun gözleri doldu. Yıllar geçmesine rağmen arkadaşlarının onu unutmadığını öğrenmek onu çok duygulandırmıştı. Başını eğdi, bir süre konuşamadı.
“Ben diğer hayvanlar kadar hızlı ve güçlü değildim. Arkadaşlarım benden daha hızlıydı, onlara bir türlü yetişemiyordum. Bazen beni bekliyorlardı ama yine de kendimi onlardan farklı hissediyordum.”
Filo bir süre Kaplino'ya baktı.
“Peki, farklı hissetmek kötü bir şey mi?” diye sordu.
“Peki, farklı hissetmek kötü bir şey mi?” diye sordu Filo.
“Bence değil, Filo. Ama ben kendimi diğer hayvanlardan farklı hissettiğimde bunun kötü bir şey olduğunu sanmıştım.”
Filo başını eğdi.
“Ben de herkesin beni hep güçlü ve korkusuz görmesi gerektiğini sanıyordum. Senin korktuğunda içine saklanıp kaybolabildiğin bir kabuğun var. Keşke benim de bir kabuğum olsaydı. İçine saklanıp ben de biraz kaybolabilseydim.”
“Benim kabuğum kaybolmak için saklandığım bir yer değil, Filo. O benim evim. Biraz kaybolmak istiyorsan evinden uzaklaşabilirsin ama evini terk etmemelisin.”
Filo, Kaplino'ya baktı.
“Ama sen de evini terk edip gitmişsin.”
Kaplino başını eğdi.
“Haklısın, Filo. Ben farklı hissettiğim için evimi terk ettim. Sen de güçlü görünmek zorunda hissettiğin için…”

Kaplino, yavaş olmanın ya da diğerlerinden farklı hissetmenin kötü bir şey olmadığını anlamıştı. Ama yıllardır ormana dönmeye bir türlü cesaret edememişti.

Filo bir süre düşündü. Sonra Kaplino'ya dönerek konuştu:

“Keşke ben güçlü görünen hayvanların da korkabileceğini, sen de herkese yetişmek zorunda olmadığını bilseydin. Belki de sen yavaş değilsindir, diğer hayvanlar çok hızlıdır. Bazen onlar sana yetişmeye çalışır, bazen sen onlara yetişmeye çalışırsın.”
Kaplino başını salladı.
“Haklısın, Filo. Herkesin birbirinden farklı olması kötü bir şey değil. Hatta güzel bir şey. Bazen yalnız kalmak da isteyebilirsin. Bu da kötü bir şey değil.”
Filo, Kaplino'ya baktı ve sordu:
“O zaman biraz kaybolabilir miyim?”
“Elbette,” dedi Kaplino.

Artık ikisi de korkmanın, farklı olmanın ve bazen yalnız kalmak istemenin normal olduğunu biliyordu.

Ormandaki herkes çok üzgündü. Filo'yu her yerde aramışlar ama bir türlü bulamamışlardı. Akşam olmaya başlamıştı. Her zamanki gibi büyük ağacın altında toplanıp sayım yapma vakti gelmişti.

Hayvanlar büyük ağacın altında toplandı. Listedeki isimler tek tek okunmaya başladı.
“Tilki Tiftif!”
“Buradayım!”
“Tavşan Pofuduk!”
“Buradayım!”
“Sincap Çıtır!”
“Buradayım!”
“Fil Filo!”
“Buradayım!”
Filo'nun sesini duyan hayvanlar şaşkınlıkla etraflarına bakındılar. Sonra onu görünce sevinçle yanına koştular.
“Filo, neredeydin sen?”
“Seni çok merak ettik!”
“Her yerde seni aradık!”

Filo arkadaşlarına baktı.
“Biliyorum ama bazen herkes beni çok güçlü ve korkusuz sanıyor. Korktuğumu söylemekten de korkuyordum. Ama bazen ben de korkuyorum. Bazen biraz yalnız kalmak istiyorum.”
Hayvanlar birbirlerine baktılar.
“Bunu bilmiyorduk, seni böyle hissettirdiğimiz için özür dileriz.” dedi Tiftif.
“Artık korktuğunda bize söyleyebilirsin.” dedi Pofuduk.
Filo gülümsedi ve herkes Filo'ya sarıldı. Sonra sayım devam etti.

“Kaplino!”
Bir an sessizlik oldu.
Tam herkes sıradaki isme geçecekken bir ses duyuldu:
“Sobe!”
Hayvanlar şaşkınlıkla sesin geldiği yere döndüler. Karşılarında Kaplino duruyordu.
Bütün hayvanlar mutluluktan çığlık atıyordu:
''KAPLİNO GELMİŞ! KAPLİNO GELMİŞ!!!
“KAPLİNO! NEREDEYDİN SEN?”
“SENİ ÇOK ÖZLEDİK!”
“SENİ HİÇ UNUTMADIK, KAPLİNO!”

Ormanda sevinçli sesler yükseldi. Herkes bir yandan Kaplino'ya sorular soruyor, bir yandan da ona sarılmak için yanına koşuyordu.
Kaplino arkadaşlarına baktı.

“Ben de sizleri çok özledim. Sizi hiç unutmadım, siz de beni unutmamışsınız. Ben sizden farklı olduğumu düşündüğüm için yavaş olduğum için ve size yetişemeyeceğimi düşündüğüm için gitmiştim. Filo da güçlü ve korkusuz görünmek zorunda hissettiği için gitmişti. Artık biliyorum ki hepimiz farklı olabiliriz ve herkes bazen yalnız kalmak isteyebilir. Ben gittikten sonra saklambaç oynamak bile yasaklanmış ama herkes biraz saklanmak isteyebilir öyle değil mi?”
Hayvanlar birbirlerine baktılar.
“İşte haklısın, Kaplino!” dedi Tiftif. “Herkes bazen  saklanmak isteyebilir.”
“HADİ SAKLAMBAÇ OYNAYALIM'' dedi Pofuduk sevinçle.
Bütün hayvanlar heyecanla bağırdı:
“HADİ OYNAYALIM!”
Bütün ormandaki hayvanlar saklambaç oynamaya başladılar.
Filo ve Kaplino birlikte bir ağacın  arkasına saklandılar.
Kaplino, Filo'ya dönüp sordu:
“Hâlâ korkuyor musun?”
Filo başını salladı.
“Evet, korkuyorum. Ama artık korkmanın kötü bir şey olmadığını biliyorum.”

Yıllardır yarım kalan oyun, Kaplino'nun ormana dönüşüyle tamamlanmıştı. Ama sadece Kaplino değil, bütün orman kazanmıştı oyunu.
Lembro como se fosse ontem dos acontecimentos que ocorreram durante a melhor fase da minha vida, quando eu era jovem, gordo, engraçado, disposto, jogava hóquei profissional pelo time do Fortaleza onde permaneci por dois bons e longos anos, adorava me reunir com os amigos, beber, cozinhar e contar meus contos mais reais e fantasiosos, os mais bonitos e graciosos deles, tinha muitos amigos e sempre era convidado para participar de festinhas, na casa de amigos e amigas, em condomínios da minha vizinhança, em shoppings, bares e restaurantes, as mesas, bancadas e tamboretes, onde reuniam-se meus amigos eram repletos de copos cheios e vazios, das mais distintas qualidades, os líquidos que bebíamos eram dos mais variados e as vezes até eram mesclados, ocorriam inúmeras miscelânias morais, sociais, amorosas e digestivas, eu ara um juvenil aprimorado, cheio de qualidades como sempre fui, cheio de ideias criativas e outras não tanto, tudo era fantástico e divertido, era extremamente prazeroso, quando não ocorriam indigestões e arengas, é claro, a maioria de meus amigos eram músicos, artistas, intelectuais e atletas, tinha de tudo, todos tínhamos a mesma idade, ou nos conhecíamos de colégios que estudávamos ou das ruas em que morávamos, ou de lugares que frequentávamos, as experiências que se iniciavam no ano de 2005, quando eu tinha 19 anos me faziam admirar a vida como ela é, acabara de terminar meus estudos e já fazia um ano que havia ingressado na faculdade de Turismo e Hotelaria de Fortaleza, onde bem me lembro, sempre gostei de cozinhar, desde que tinha 12 anos, tinha certas aptidões e eu era meio rechonchudo, então, comer era minha melhor recompensa, e também era muito aficionado pelas cozinhas em geral, e tudo que há dentro delas, panelas, facas e tudo o mais que era metálico, pesado e bruto, que fizesse parte de uma boa cozinha, me admiravam também as nomenclaturas dos utensílios gastronômicos: “chinoar”, “fuer”, “chaira”, “esmeril” e também os “batedores”, “amassadores” e “funis”, na cozinha tudo me fascinava, fiz meu primeiro estágio no Gran Marquise Hotel, e foi lá que decidi minha carreira profissional, tive o melhor aprendizado que um jovem de 18 anos poderia ter, recém iniciado na Estácio de Fortaleza, lá eu aprendi dos mais diversos conceitos sobre cozinha, culinária e gastronomia, também sobre enologia e fermentados, aprendi sobre as harmonizações e tudo o mais que compõe a gestão hoteleira-gastronômica, da gestão a logística, entre essa fase de 18 para 19 anos, eu estava cheio de energia, ideias, conhecimentos novos, e muita vontade de cozinhar, eu precisava aplicar esses conhecimentos em algum lugar que não fosse somente em minha casa, ou com um amigo ou outro, eu precisava propaga-los e como todo bom anfitrião tive uma grande ideia, eu me reuni com um dos meus grandes amigos, Sid Clair Weiss Guimarães Palmeira para me auxiliar na minha grande e magnífica ideia, com ele projetei, articulei, organizei e financiei as melhores reuniões degustativas e experimentais daquele tempo, com amigos e amigas, namorados e namoradas, pais e mães, irmãos e irmãs, todos que conhecíamos, convidávamos, as reuniões consistiam em produzir comidas experimentais, dentre elas: quitutes, canapés e todo o tipo de “fingers-foods” que podia ser servidos de forma prática, também haviam bebidas, violões e viola, mentiria eu se exprimisse qualquer sentimentos de desprazer sobre as reuniões restritas e irrestritas, indiscretas e privadas que passamos a constituir.
 Aquele tempo era tudo muito novo, tínhamos a liberdade de entrar e sair de casa, podíamos ir para lugares que não fosse apenas shopping centers e escola, tínhamos certa liberdade financeira e não havia hora pra chegar em casa, éramos jovens libertos. E que maravilha era tudo isso.
Foi quando em uma dessas reuniões um amigo de uma amiga resolvera convidar um garoto, um pouco mais jovem que nós para presenciar, confraternizar e socializar conosco, o garoto se chamava Alex, e naquela época devia ter 16-17 anos, o que era bem incomum para nosso valoroso e conceituado grupo de amigos, pois bem pensávamos que éramos adultos, tínhamos a ilusão longínqua e inoportuna da ponte entre universitários e colegiais que pairava sob aquela geração, Alex era um rapaz humilde, articulado, virtuoso, sincero e calmo, de origem mineira, mais precisamente de Belo Horizonte capital do estado Minas, tinha um sotaque marcante, não tínhamos nenhum amigo de origem mineira nas reuniões, então logo ele fora bem recebido, não falava muito, apenas escutava e observava aquele grupo tão excêntrico e desvairado, era quase como se ele não estivesse ali, mas, quando falava, o escutávamos, em uma dessas expressões o garoto se dirigiu a mim e dissera:

Alex:
- Eu conheço você, tu não és o pinguim?
- Que estudou no Colégio Stella Maris?
Respondi:
- Eu mesmo!
- Mas eu não lembro de ter te conhecido na época do colégio, qual era sua turma?
Ele respondeu:
- Era duas turmas antes de ti.
- Eu me chamo Alex e sou irmão dos gêmeos, Bárbara e Guilherme.
Logo respondi:
- Sim, eu os conheço!
- Que massa cara, seja bem-vindo.

E assim seguimos os nossos diálogos, mesmo sem conhecê-lo e de não ter qualquer lembranças sobre ele nos tempos do colégio eu o abracei, e o aconcheguei, como eram as minhas maiores virtudes até os dias atuais e que formam o meu caráter, a generosidade e a compaixão com o próximo me fizeram agregá-lo ao grupo, ali existia uma possibilidade de uma nova amizade, e se houvesse qualquer resquício de segregação social, eu estava pronto para intervir, pois eu era o anfitrião, o organizador, o líder e o mestre da cerimonia, do signo de leão sempre fui o dono da situação, e até me incomodava não sê-lo, e nunca haveria permitido qualquer distúrbio ou desavenças que poderiam acontecer em nossas sessões degustativas. 
Aquela noite foi repleta de copos e pratos servidos de forma ordenada e harmonizada, e como era de costume, ao final, pegávamos os pratos sujos, e deixávamos limpos, pois devíamos sempre respeitar as locações familiares, todos tiveram grande animação, conseguiram até umas caixas de som e um dj, a nossa ilustre seita havia sido um sucesso, e todos os convidados, após a dispersão comentavam, “nossa, comi demais”, ou, “aquele quitute, acabou tão rápido”, “o que era mesmo aquilo ali, estava excelente!” e era assim terminava praticamente todas as nossas sessões, essa era mais uma de nossas comemorações, todos saíram felizes e assim perpetuava-se as nossas datas, sempre com novos convidados, novas comidas, e novos músicos e tudo que tínhamos e podíamos pagar, era de se esperar mesmo que fosse assim, pois tínhamos um bom anfitrião e um ótimo locatário, sim, o locatário, era o próprio Sid Clair, sempre com a porta aberta e a criatividade afiada para novas eventos e novas armações, talvez por isso, tenha tanta admiração por esse que seria meu grande e melhor amigo daquele tempo, nossas mentes sempre prontas e preparadas para qualquer que fosse os desafios que houvesse a cada cerimônia, Sid Clair era um filho de um militar da reserva, que tinha lá pelos seus aposentos uma winchester, pouco polida, um revolver de calibre 38, algumas munições e muita cachaça artesanal, um tenente-coronel recém reservado do serviço militar, e se chamava Sunt-Clair Weiss Guimarães Palmeira e era ele, o dono da propriedade, adorava nos receber, lembro até de como me chamava de forma graciosa e gentil, quando a campainha tocava ele gritava: “Sid, é o Pinguim!”, e era assim que “Sir. Sunt Clair” me recebia, como eu sempre era um dos primeiros chegar, sempre conversávamos, sobre coisas aleatória, bebidas, comidas e receptividade, ele nos adorava, era uma felicidade receber todos os amigos do filho em sua própria residência, acho que para o militar ali era o lugar mais seguro, via nossas graças, nossos comportamentos e estávamos todos sob seu olhar protetor, quase que como um pai corujo de todos, também bebia conosco é claro, e era o responsável por soar o toque de recolher, ali aproveitávamos de formar bem peculiar e fraternal, acho que todos viam dessa forma, pois assim eu via, e era o melhor lugar possível para se divertir e fazer novos amigos.
Muitas outras reuniões aconteceram depois desse dia, e tratávamos sempre de convidar o nosso mais novo amigo Alex, passou a ser lembrado em todos os eventos que programávamos e as vezes até, era responsável também por trazer outros convidados, uma vez convidou um dj chamado Jonathan, que agitava as noites da Brooms Party House em fortaleza, situada na av. dos tremembés na praia de Iracema. Johnatan era um jovem rapaz, que também de idade próxima ao Alex, que vira poucas vezes,  a casa noturna em que ele era residente, era em uma região conhecida pelo caos e pelo aspecto gótico, de iluminação intimista e de pouco policiamento, era o lugar ideal para os desajustados da sociedade cearense, ali era o lugar ideal para se ter uma animada noite sem muita exigência, as pessoas que ali frequentavam eram de poucos ideais e muitas vontades, para um lado que se olhava era comum o uso de entorpecentes de qualquer procedência, e para outro lado algumas garotas profissionais e estrangeiros das mais variadas etnias, alguns moradores de rua, também viviam por ali, a certa definição para o bairro era a excentricidade, era uma nomenclatura comum ao ambiente, ali via-se de tudo, pessoas de pouco valor, frequentavam quase que diariamente, as ruas da praia de Iracema, o Estoril, o Pirata Bar, o Zip Bar, a Zugg, Armazém 47, o Órbita Bar e o Centro Cultural Dragão do Mar, também haviam boates de reggae e swing, sim, a região da praia de Iracema era eclética, boêmia, perigosa a vista de alguns, e um ótimo bairro a vista de outros, era um ambiente fácil de se fazer amizades e de aproveitar a noite. 
Mas ali, nem sempre fora assim, suja, degradante e de aspecto desprezível, a praia de Iracema de Fortaleza já fora um antigo bairro burguês e industrial das grandes famílias aristocratas do Ceará, ali já existia grandes instalações de produção de embarcações, o antigo estaleiro, e também funcionava o antigo Porto dos ingleses, quando Fortaleza ainda se chamava, Fortaleza de Nossa Senhora de Assunção, hoje conhecida como a padroeira do município, logo ali próximo existia um enorme forte bélico, o grande protetor dos nordestinos, sua construção data de 1649, pelos holandeses que deram o nome de “Forte de Schoonemborch”, depois retomado pelos portugueses que passaram a denominar de “Fortaleza de Nossa Senhora de Assunção” Fortaleza sempre fora terra de portugueses, de Martins Soares Moreno e a bela Índia Iracema, mas a grande verdade, é, que fortaleza foi fundida sob muito sangue, sol e suor, próximo à rua dos "tremembés", ainda hoje lá existente, um enorme sítio abandonado, que serve de moradia para os inócuos citadinos miseráveis, marginais e desgraçados da cidade, o primeiro hotel da grande fortaleza, o Edifício São Pedro, como hoje é conhecido, teve tempos melhores, chegou a ter o nome de “Iracema Plaza Hotel”, era residência comum entre os burgueses aristocratas, magnatas e realezas, ali próximo situava-se também a ponte dos ingleses, como é popularmente conhecida, embora tivesse outro nome, ponte metálica, construída nos anos de 1920 para receber mercadores, pessoas e ancoradouros, também a primeiro e única ferrovia que existia no mesmo ano, hoje conhecida como a praça da estação, era destino final dos mercantilistas brasileiros, a praia de Iracema sempre foram muito bela e muito eclética para o olhar dos indivíduos estranhos, de arquitetura barroca e colonial, é um grande museu arqueológico da cidade, muito agradável aos curiosos, boêmios e turistas, e era ali, que Alex, e seu amigo, Johnatan gostavam de se reunir, uma vez convidado, e com entrada garantida pelo próprio Dj residente da Brooms Party House, a participar de uma festa em que Johnatan tocara como Dj principal da noite, aceitei, nesse dia, estávamos, eu, Alex, Johnatan e Aleksander Broooms, um holandês de olhar cômico e sutil, mais ou menos um metro e noventa de altura, de braços e ombros enormemente assustadores um viking puro holandês, era casado com uma brasileira, e de humor cristalino, estranhamente uma figura muito agradável, mais parecia ele com um Dog alemão filhote, ou um fila holandês com 2 anos de idade, mas estava sempre pronto a cumprir com a obrigação de suas funções em sua casa noturna, ali, minha amizade com o Alex se fortalecia, na minha mente eu tinha uma certa obrigação com ele, por me desculpar por não ter lembrado dele em nosso primeiro contato, e por fortalecer também a ligação dele com o nosso grupo de amigos, sentia sempre que ele devia pertencer ao grupo, os dias foram se passando e continuávamos a nos reunir, contávamos histórias sobre a vida, sobre nossos valores, nossos costumes e nosso cotidiano, descobrira que Alex era uma rapaz apesar de jovem, muito trabalhador, seu pai, Alexandre, era proprietário de uma oficina de automóveis especializada em tecnologia veicular chamada Tecnovel, era o nome do estabelecimento onde Alex passava suas tarde a trabalhar, com seu pai e seu irmão Guilherme, tinha mãos habilidosas em fazer reparos em solda de placas tecnológicas e hodômetros veiculares, um ramo que acreditara eu, ser um segmento de pouca concorrência, dada a minha ignorância por não compreender sobre o ramo de atividade, me tornei curioso, e interroguei na tentativa de criar mais conhecimento sobre o assunto, e, de certa forma, me admirava um jovem trabalhador, pois assim como eu, Alex também era esforçado e disciplinado no seu trabalho habitual, a empresa atendia em sua grande maioria proprietários de revendas de automóveis, carros e motos que seriam “preparados” por Alex para serem vendidos, em uma dessas preparações, eu ali presente, observei uma ação um tanto incomum, uma alteração na quilometragem de um veículo que lá se encontrava, fiquei espantado, não queria fazer qualquer crítica a respeito do que havia testemunhado, sem julgamento prévio, mas com uma certa introspecção sobre o evento que me fora exposto, decidi ir pra minha casa e pensar um pouco mais sobre o assunto, alguns dias se passaram, e o pensamento sobre a questão se esvaneceu, saímos muitas vezes juntos, e estávamos nos tornando grandes amigos, ficamos muito próximos, e posteriormente comecei a frequentar a casa de seus pais, sua mãe, de nome Regina, era uma mulher bonita, de aproximadamente 48 anos, divorciada e mantinha uma relacionamento com um senhor alto, grisalho e pouco sociável, Joaquim era proprietário de um apartamento aos arredores da beira mar de Fortaleza, logo em cima de uma padaria que servia um excelente pão na chapa com café com leite, um lugar com vista estreita para a curva da volta da jurema, um trecho como é chamado da avenida Beira Mar, de ótima localização, um lugar calmo e de pouco movimento, o que me remetia aos apartamentos do rio de janeiro, onde todas as manhãs era possível ver a boemia carioca, amanhecer os dias e tomar café, uns recém despertos, outros não dormidos, o apartamento ficava no segundo andar do condomínio, e da janela de seu quarto era possível ver um pedacinho do Mar de Fortaleza e o movimento da Rua Frei Mansueto, onde jovens, adultos e idosos se enfileiravam a caminho do mar, ou do grande calçadão da Beira Mar, uns com roupas de banhos e outro com roupas esportivas, sim, um lugar agradável e ermo, ali passei a aumentar minhas visitas ao esse jovem rapaz, que se tornara um grande amigo, me falara sobre o divórcio de seus pais, o relacionamento com seu padrasto e sua madrasta, me falara também que seu pai Alexandre era um aficionado pela gastronomia, era casado com uma moça belíssima, de cabelos loiros e olhos verdes, extrovertida e carismática, 1,60 de altura e um sorriso arrebatador, Renata era uma esteticista formosa, que beirava os 40 anos, de vocabulário amplo e uma simpatia rara, como era costume de seu pai frequentar a cozinha para novas experiências degustativas, não tardou para eu conhece-lo, Alexandre o proprietário da oficina e pai de Alex, era um senhor admirável, 1,66 de altura, forte, de braços largos, pernas achatadas, também muito carismático, sempre sorrindo, e tinha uma grande paixão, a cozinha, possuía inúmeros livros de temas gastronômicos, de cortes especial de carnes, filetes, aves, pescados, em sua imensa biblioteca era possível aprender sobre culinária italiana, espanhola, mediterrânea, oriental, tailandesa, africana, era uma  verdadeira e belíssima biblioteca, meus olhos brilhavam, ao admirar suas capacidades técnicas e suas teorias sobre a cozinha moderna.
Em uma ocasião, Alexandre me contara sobre a possibilidade de se construir uma panela a vácuo e prontamente me explicara sobre como era possível se extrair novas sensações degustativas a partir dos métodos de cocção a vácuo, me explicara como pretendia construir sua panela tecnológica e que materiais e insumos eram necessários para se iniciar nesse método de cocção, utilizara sua oficina mecânica para produzir sua panela, com alguns cabos de cobre, uma panela bruta de verdadeiro inox que passou por algumas alterações de solda e fundição ele me mostrara sua panela pronta, um protótipo de sua primeira panela tecnológica a vácuo, Alexandre estava agitado e ansioso para me mostrar como funcionava aquele aparato moderno, sua primeira criação, precisava ver o resultado daquilo, sua segurança e funcionalidade, Alexandre olhou para lado pegou uma garrafa de vodka, um abacaxi e alguns pedaços de morango, jogou os morangos na panela com um pouco de agua, ferveu até virar um belíssimo caldo brilhante de cor avermelhada, e disse:

Alexandre:
- Agora vamos colocar o abacaxi e a vodka, a panela irá comprimir os líquidos dentro do abacaxi.
Sob calor e vácuo, os líquidos foram sendo enxutos para dentro do abacaxi, exatamente como ele dissera, formando um pedaço de abacaxi que antes era branco, em um cubo rosado e comprimido, parecia uma verdadeira mágica, ao admirar a panela por uns 4 minutos e meio, ela falara:
Alexandre:
- Está pronto, agora prove!
Como aquilo se tornou possível era uma verdadeira incógnita, me admirei pelo resultado que obtivera, a vodca se esvaia pelos lados do abacaxi, quase sem odor alcoólico, o  morango adocicado tornou o sabor ácido do abacaxi em um miscelânea de textura licorosa e sólida, algo que realmente eu nunca tinha visto, o sabor era magnífico e memorável, guardei aquela sensação por longos anos, embora tenha visto aquela panela uma única vez, após minha amizade já estabelecida com o pai de Alex, senhor Alexandre passei também a frequentar sua oficina por muitas vezes, as vezes por não ter nada pra fazer, e as vezes para conversar sobre culinária, construí uma grande amizade com Alexandre, e também passei a frequentar sua casa, Alexandre adorava fazer churrasco, e sempre procurava me convidar para suas reuniões, e na cozinha de sua casa era onde permanecíamos por todo o evento, sempre conversando e produzindo, em todas as vezes que nos reuníamos passávamos horas conversando e cozinhando e sempre era assim, eu adorava ficar ali, e absorver todo o conhecimento que pudera, era um professor que jamais entrara em uma universidade de gastronomia, mas tinha o dom da oratória e da culinária, além de sua sabedoria admirável sobre engenharia gastronômica, e é claro, sabia entreter seus espectadores de forma gloriosa, foi com ele que aprendi o verdadeiro corte contra fibra e a escolher os melhores cortes de carne para se fazer o melhor churrasco a moda mineira, Alexandre era um verdadeiro fã da gastronomia, e adorava passar o conhecimento adiante. 
Eu já tinha relação bastante amigável com toda a família de Alex, e conhecia todos os problemas e dificuldades que Alex enfrentava na oficina em que trabalhava com o pai, Alex falava que era difícil ganhar dinheiro naquela oficina, pois dividia os lucros com o pai Alexandre e o irmão Guilherme, passara por muitos problemas financeiros, pois estava sempre a repetir que o pai não era bom gestor, e que nunca conseguia juntar dinheiro, foi então, que Alex tomou uma decisão de mudar de vida, Alex, conhecera Jorginho, um rapaz que fazia traslado de pessoas e encomendas de Mossoró à Fortaleza, e perguntou a ele, como era o ramo que ele atuava em Mossoró, e também, sobre a concorrência de mercado sobre o ramo em que atuava, Jorginho comentara que Mossoró não tinha tanta concorrência nesse segmento, e que conhecia apenas uma oficina de nome “Goinha”, que era bastante conhecida no município, então Alex, pensou em se mudar para Mossoró e trabalhar nesse segmento e estabelecer residência e independência financeira, era uma mudança considerável, Alex estava prestes a sair de casa, onde morava com a mãe e o padrasto, para ir para uma cidade que pouco conhecia, e dar início a uma vida nova, do zero, conversando com a mãe Regina, perguntou sobre a possibilidade de um empréstimo no valor de 4.000 mil reais para comprar um equipamento tecnológico, o mesmo que o pai tinha em sua oficina com uma versão atualizada que já tinha as atualizações dos últimos computadores de bordo dos últimos veículos lançados, para iniciar seu trabalho em Mossoró, a mãe de Alex, o apoiava, não demorou muito até que Alex conseguisse o equipamento, viera de Belo Horizonte, com o equipamento em mão e a decisão tomada, logo em um de nossos encontros anunciara:
- Gondim, vou morar em Mossoró cara!
Eu respondi:
- Que massa cara, sério?
Alex:
- Sim, vou trabalhar lá, ficar na casa do cunhado do Jorginho e depois eu me arrumo por lá.
Eu respondi:
- Show, estou torcendo por você, vai dar tudo certo, qualquer coisa, pode contar comigo!
E então estava tudo pronto, e Alex estava a cumprir seu planejamento de vida, e sua nova empreitada independente, arrumou uma bagagem pequena, com poucas roupas, seu equipamento, e tudo o que era de essencial para se estabelecer no município, Alex também tinha uma moto, XRE Honda de 300 cilindradas, que resolvera levar por meio de uma cegonha, e também a levou, lá chegando, Alex se acomodou na casa de uma senhora, extremamente educada, funcionária pública, diretora escolar e sogra de Jorginho, Dona Fátima, dispunha de um “puxadinho” aos fundos de sua residência, com entrada independente e autônoma, e lá seria, o “quarto-casa” temporário de Alex, Dona Fátima, também mãe de Hélio, “Pacu”, sim, esse era o apelido do irmão de Hélio, e, Keila, assim que Alex se acomodou, e começou a trabalhar, Dona Fátima, gentilmente, o que era da natureza dela ser gentil, ofereceu a Alex ajuda financeira, caso ele decidisse alugar um lugar pra ele, Alex pensou, pensou e decidiu aceitar, não demorou muito, logo após uma estadia breve na casa de Dona Fátima, Alex se mudou, e foi para um apartamento, conhecido como “kitnet”, Dona Fátima então dispôs de dinheiro e cartão para financiar, mobília, e eletrodomésticos e também aparelhos eletrônicos para que Alex, ao menos, ficasse ali de forma confortável, pois era uma apartamento apertado, mas tinha aspecto aconchegante, mas, apesar de aconchegante, não era intenção de Alex se “acomodar”, e sim, “trabalhar”, Alex passava o dia inteiro visitando concessionárias e revendas de veículos automotores, e, era um exímio vendedor, de boa dicção e postura amigável, estava sempre visitando e oferecendo o seu “peixe”, Alex começou a fazer clientela rapidamente, pegando alguns serviços de conserto e solda de painéis veiculares, e algumas “preparações” de carros para revenda. O termo “preparações” acabou ficando bem comum, pois era o “serviço” que tinha maior demanda, e o mercado não dispunha de muita oferta de mão de obra “qualificada” para esse tipo de “serviço”, Alex, basicamente, dividia os serviços, com seu único concorrente, Goinha, um empresário, do ramo de instalação de equipamentos de som e multimídia, geradores para alocação designados para grandes festas e eventos, ou qualquer demanda que necessitasse do maquinário, e que também, possuía as mesmas habilidades “preparatórias” de Alex, no segmento de “adulteração de quilometragem veicular” para revenda, era um ramo crescente em Mossoró/RN, e apenas Alex e Goinha detinham essa receita do mercado, sendo assim passaram a combinar clientelas, quando Alex, não tinha condições de receber o serviço, passava para Goinha, e vice-versa.
Passamos algum tempo nos comunicando, e estava tudo bem na nova vida Alex, até que um belo dia, Alex, em uma vinda à fortaleza, me encontrara e me oferecera uma proposta, dizia ele que eu poderia ir à Mossoró e montar um restaurante com ele, ele citou uma receita de Yakissoba que eu produzia na chefia do Restaurante Kodama Yakissoba Expresso, sim, era uma receita maravilhosa e vendia muito bem, o Kodama tinha muita clientela e as filas para comprar o Yakissoba dava voltas no quarteirão, o Kodama Yakissoba Expresso, era um restaurante bem pequeno, possuía duas mesas e 10 cadeiras, 5 cadeiras em cada mesa, porém, possuía uma cozinha prática, rápida, e eficiente, pois, ao chegar lá, assumi a chefia, e implementei uma linha de montagem, onde a massa era armazenada em porções, os legumes eram armazenados em porções e as carnes, vermelha, frango, camarão e queijo também eram racionados, único serviço diário, além da produção de porções eram: descongelar carnes e preparar o “panelão” de molho, quando chegava o pedido na cozinha, colocávamos as “Woks” para trabalhar, separávamos os ingredientes, refogávamos rapidamente, jogávamos os legumes rapidamente e salteávamos as Woks, agregava o molho e o prato estava pronto, vendíamos em média 300 Yakissobas por dia, e, cada Yakissoba saía da cozinha em aproximadamente 8~10 minutos, era muito rápido mesmo, pensando na proposta de Alex, por alguns dias, decidi aceita-la, por dois motivos: o primeiro é óbvio, ser proprietário de um restaurante, e o segundo era a minha vontade de conhecer novos ares, nunca tinha morado por longo período em nenhuma cidade a não ser uma viagem de intercâmbio que avia feito para a Espanha alguns anos antes. Sendo assim, decidi que sim, eu iria morar em Mossoró e ser “dono” do meu próprio negócio.
Aakhri Baarish

Raat ke gyarah baj chuke the.

Shehar par baarish aise gir rahi thi jaise aasman pichhle kai saalon ka saara gussa ek hi raat mein nikaal dena chahta ho.

Sadkein khaali thi.

Streetlights ki peeli roshni baarish ke parde ke peeche dhundhli ho chuki thi. Kahin-kahin paani sadak par itna bhar gaya tha ki guzarti hui gaadiyon ke tyres usse kaat kar dono taraf chhote-chhote samundar bana rahe the.

Aur usi baarish mein...

Meera ek purani black umbrella lekar railway station ki taraf chal rahi thi.

Uske haath mein ek chhota sa brown envelope tha.

Envelope ke kone baarish se bheeg chuke the.

Lekin usne use apne seene ke paas itni mazbooti se pakda hua tha jaise usmein kagaz nahi, uski poori zindagi band ho.

Aaj se theek das saal pehle...

isi station par usne Aarav ko aakhri baar dekha tha.

Aur aaj...

das saal baad...

use Aarav ka khat mila tha.

Ek aisa khat jo das saal pehle likha gaya tha.

Das saal pehle

"Meera!"

Platform number 3 par train ki seeti goonj uthi.

Meera bhaagti hui aayi.

Uske baal hawa mein ud rahe the aur aankhon mein aansu the.

"Aarav!"

Aarav train ke darwaze ke paas khada tha.

Uske kandhe par ek purana backpack tha.

Woh muskurane ki koshish kar raha tha.

"Tu aayi."

Meera uske saamne ruk gayi.

"Pagal hai kya? Tune kaha tha sirf do saal ke liye ja raha hai."

"Do saal hi to hain."

"Do saal bahut hote hain."

Aarav kuch nahi bola.

Train dheere-dheere chalne lagi.

Meera ne uska haath pakad liya.

"Aarav... ek baat poochun?"

"Haan."

"Tu wapas aayega na?"

Aarav ne uski aankhon mein dekha.

"Main zaroor aaunga."

"Promise?"

"Promise."

Train tez hone lagi.

Meera platform par bhaagti rahi.

"Aarav!"

Aarav darwaze par khada usse dekhta raha.

"Meera!"

"Main wait karungi!"

Aarav ne bas itna kaha—

"Mat karna."

Meera ruk gayi.

Train door chali gayi.

Us raat ke baad...

Aarav kabhi wapas nahi aaya.

Das saal baad

Meera ne station ke bahar khadi taxi ko dekha.

Driver ne window neeche ki.

"Madam, kahaan jaana hai?"

Meera kuch seconds chup rahi.

Phir boli—

"Purani Mill Road."

Driver ne rear-view mirror mein use dekha.

"Raat ko?"

"Haan."

"Udhar to ab kuch hai hi nahi."

Meera ne envelope ko dekha.

"Shayad hai."

Taxi chal padi.

Purani Mill Road shehar ke doosre kone mein thi.

Das saal mein bahut kuch badal gaya tha.

Lekin kuch cheezein waqt ke saath aur bhi purani lagne lagti hain.

Jaise woh abandoned textile mill.

Kabhi is shehar ki sabse badi factory hua karti thi.

Ab uske toote hue windows hawa ke saath cheekhte the.

Gate par purani rust lagi thi.

Meera taxi se utri.

Driver ne poocha,

"Madam, main wait karun?"

Meera ne sir hila diya.

"Nahi."

"Sure?"

"Haan."

Taxi chali gayi.

Meera akeli reh gayi.

Baarish ab bhi ho rahi thi.

Usne envelope khola.

Andar ek purana kagaz tha.

Sirf chaar lines.

"Meera,

Agar tumhe ye khat mila hai, to matlab main tumse apna vaada poora nahi kar saka.

Lekin main gaya nahi tha.

Main yahin tha."

Neeche ek address tha.

Mill Road — Room 17.

Meera ka dil zor se dhadakne laga.

"Room 17..."

Usne mill ke andar dekha.

Andhera.

Phir usne gate push kiya.

Gate ek lambi, darawni awaaz ke saath khul gaya.

Mill ke andar hawa mein purani mitti aur geeli lakdi ki smell thi.

Meera dheere-dheere corridor mein aage badhi.

Har kadam ki awaaz poori building mein goonj rahi thi.

Tak...

Tak...

Tak...

Usne apne phone ki flashlight on ki.

Room numbers ek-ek karke saamne aa rahe the.

Phir...

Darwaze par ek chhota sa brass number laga tha.

17

Meera ne handle pakda.

Darwaza locked nahi tha.

Usne dheere se khola.

Room bilkul khaali tha.

Ek table.

Ek chair.

Ek purani almari.

Aur deewar par...

ek photograph.

Meera ka saans ruk gaya.

Photograph mein woh khud thi.

Das saal pehle ki.

College ke bahar.

Uske saath Aarav khada tha.

Meera photograph ke paas gayi.

Uske neeche ek line likhi thi—

"Kuch log chale jaate hain. Kuch log chup jaate hain."

Meera ki aankhon mein aansu aa gaye.

"Tu tha..."

Achanak peeche se awaaz aayi.

"Meera."

Woh jam gayi.

Usne dheere se mudkar dekha.

Koi nahi tha.

"Kaun hai?"

Silence.

Phir...

table ke drawer ke andar se ek click ki awaaz aayi.

Meera ne drawer khola.

Andar ek cassette player tha.

Aur ek cassette.

Label par likha tha—

For Meera.

Usne cassette player on kiya.

Static ki awaaz aayi.

Phir...

Aarav ki awaaz.

"Meera..."

Meera ne aankhen band kar li.

Das saal baad usne woh awaaz suni thi.

"Jab tum ye sunogi, shayad main tumhare saamne nahi honga."

Meera ke aansu girne lage.

"Main tumhe batana chahta tha ki main tumhe chhod kar nahi gaya tha."

Recording kuch seconds ke liye ruk gayi.

Phir Aarav bola—

"Us raat station par mujhe kisi ne roka tha."

Meera ki saansein ruk gayin.

"Kaun?"

Jaise cassette uska jawab sun sakti ho, Aarav ki awaaz aayi—

"Mere father."

Meera ne aankhen khol di.

"Unhone kaha tha ki agar main tumse milne wapas gaya to tumhari jaan khatre mein hogi."

Meera peeche hat gayi.

"Kyun?"

Aarav ki awaaz dheemi ho gayi.

"Kyuki unhe pata tha ki main unke baare mein kya jaanta tha."

Recording cut ho gayi.

Meera ne cassette player ko hila diya.

"Aarav!"

Kuch nahi.

Phir achanak...

cassette dobara chal padi.

"Meera, agar tum ye sun rahi ho, to Room 17 ke neeche dekho."

Floor ke ek kone mein purani wooden flooring thi.

Meera ghutnon ke bal baithi.

Usne wooden plank ko uthaya.

Neeche ek metal box tha.

Box par lock laga tha.

Aur lock par ek number.

1998.

Meera ne socha.

Aarav ka birth year.

Usne lock ghumaya.

Click.

Box khul gaya.

Andar photographs, newspaper cuttings aur ek diary thi.

Diary ke first page par likha tha—

Aarav Sharma — Personal Journal

Meera ne diary kholi.

Pehla page:

"Papa factory mein illegal chemicals store kar rahe hain."

Doosra:

"Maine evidence collect kar liya hai."

Teesra:

"Agar ye baat bahar gayi to bahut log jail jaayenge."

Phir ek page...

"Meera ko is sab se door rakhna hoga."

Meera ki aankhon se aansu girne lage.

Usne pages palatne shuru kiye.

Last page par sirf ek sentence tha—

"Agar main wapas nahi aaya, to Meera ko sach batana."

Aur neeche ek naam tha.

Kabir.

Meera ne diary band kar di.

"Kabir kaun hai?"

Usi waqt...

mill ke bahar ek car rukne ki awaaz aayi.

Headlights broken windows se andar padi.

Meera ne flashlight band kar di.

Footsteps.

Ek.

Do.

Teen.

Koi building ke andar aa raha tha.

Meera ne diary apne bag mein daal li.

Footsteps aur kareeb aa rahe the.

Room 17 ke bahar ruk gaye.

Darwaza dheere se khula.

Meera ne apni saans rok li.

Ek aadmi andar aaya.

Black coat.

Haath mein umbrella.

Woh table ke paas gaya.

Phir bina mudhe bola—

"Meera."

Meera ka dil ruk gaya.

"Aap kaun?"

Aadmi mudha.

Uski aankhon mein ajeeb si thakan thi.

"Main Kabir hoon."

Meera ne diary nikali.

"Tu Aarav ko jaanta tha?"

Kabir ne haan mein sir hilaya.

"Main uska sabse kareebi dost tha."

"Phir woh kahaan hai?"

Kabir chup raha.

"Kahaan hai Aarav?"

Kabir ne dheere se kaha—

"Zinda hai."

Meera ki aankhen phail gayin.

"Kya?"

"Zinda hai."

"To phir woh mere paas kyun nahi aaya?"

Kabir ne khidki ke bahar dekha.

"Kyuki usne tumhe bachane ke liye tumse door rehna choose kiya."

"Ye sab bakwaas hai!"

"Kaash hota."

Kabir ne apni pocket se ek purani key nikali.

"Usne kaha tha ki jab tak tum khud sach dhoondhne yahan na aa jao, mujhe tumhe kuch nahi batana."

Meera ne key dekhi.

"Ye kiski hai?"

"Railway station ke old waiting room ki."

Agli subah.

Baarish ruk chuki thi.

Meera aur Kabir station ke purane waiting room ke bahar khade the.

Room saalon se band tha.

Kabir ne key lock mein daali.

Darwaza khula.

Andar ek broken bench thi.

Ek purana fan.

Aur wall par ek clock.

Clock 11:17 par ruki hui thi.

Kabir ne wall ke peeche haath dala.

Ek hidden compartment khul gaya.

Andar ek passport tha.

Naam:

Aarav Sharma.

Country:

Nepal.

Meera ne passport haath mein liya.

"Ye kab ka hai?"

"Teen saal purana."

"Matlab..."

Kabir ne haan mein sir hilaya.

"Teen saal pehle tak woh zinda tha."

Meera ki aankhon mein umeed jagi.

"Ab?"

Kabir ne jawab nahi diya.

Usne ek aur envelope nikala.

"Ye uska last message hai."

Meera ne envelope khola.

Andar sirf ek photograph thi.

Pahadon ki.

Aur peeche likha tha—

"Agar kabhi mujhe dhoondhna ho, to wahan aana jahan aasman zameen ko chhoota hai."

Teen din baad

Meera Kathmandu airport par khadi thi.

Usne kabhi nahi socha tha ki ek purane khat ki wajah se woh itni door aa jayegi.

Kabir uske saath tha.

Unhone ek chhote se mountain village tak jeep li.

Road dheere-dheere narrow hoti gayi.

Neeche gehri valley.

Upar badal.

Aur beech mein ek chhota sa gaon.

Village ke end par ek wooden house tha.

Kabir ne door knock kiya.

Koi jawab nahi.

Meera ne dobara knock kiya.

Door dheere se khula.

Andar ek elderly woman khadi thi.

Kabir ne poocha—

"Yahan Aarav naam ka koi aadmi rehta tha?"

Woman ne Meera ko dekha.

Phir uske haath mein photograph dekhi.

Uski aankhen bhar aayi.

"Late ho gaye."

Meera ka dil doob gaya.

"Kya matlab?"

Woman ne window ki taraf dekha.

"Do saal pehle woh yahan se chala gaya."

"Kahaan?"

"Usne kuch nahi bataya."

Meera ki aankhon mein phir aansu aa gaye.

Woman ne table par rakhi ek chhoti wooden box uthai.

"Ye tumhare liye chhodi thi."

Box ke andar...

ek ring thi.

Wahi ring jo Meera ne Aarav ko das saal pehle di thi.

Aur ek chhota note.

Meera ne note khola.

"Meera,
Agar tum yahan tak pahunch gayi ho, to shayad tum mujhe ab bhi yaad karti ho.
Mujhe nahi pata main tumhare saamne kab aa paunga.
Lekin ek baat sach hai...
maine tumhe kabhi chhoda nahi.
Main bas tumhari zindagi se apna naam hata diya tha.
Tumhari zindagi ko apne khauf se azaad karne ke liye."

Meera ka haath kaanp raha tha.

Neeche last line thi—

"Ab agar tum mujhe dhoondhna chahti ho, to mat dhoondhna. Ghar laut jao."

Meera ne note ko dekha.

Phir bahar pahadon ko.

Aur pehli baar...

usne Aarav ko dhoondhna band kar diya.

Ek saal baad

Delhi.

Meera ne apni ek small publishing company shuru kar li thi.

Uski first book ka naam tha—

"Aakhri Baarish."

Book ek ladki ke baare mein thi jo das saal tak kisi ka wait karti hai.

Launch ke din auditorium full tha.

Meera stage par khadi thi.

Audience mein ek aadmi quietly last row mein baitha tha.

Grey jacket.

Black glasses.

Uske baal pehle se zyada lambe the.

Meera ne stage se audience ki taraf dekha.

Ek second ke liye...

unki nazrein mili.

Meera ruk gayi.

Aadmi ne halka sa smile kiya.

Aur khada ho gaya.

Woh dheere-dheere exit ki taraf chalne laga.

Meera stage se neeche utar gayi.

"Aarav!"

Aadmi ruk gaya.

Poora auditorium silent ho gaya.

Meera uske paas pahunchi.

Usne glasses utare.

Aankhen wahi thi.

Das saal purani.

Wahi aankhen.

Meera ke aansu aa gaye.

"Tune kaha tha wapas aayega."

Aarav ne halka sa smile kiya.

"Main aaya to tha."

"Das saal laga diye."

"Raasta lamba tha."

"Jhootha."

"Haan."

Meera ne usse dekha.

Phir poocha—

"Ab phir jaoge?"

Aarav ne sir hilaya.

"Nahi."

"Bina promise?"

Aarav muskura diya.

"Is baar promise ki zarurat nahi."

Bahar baarish shuru ho gayi.

Bilkul waise hi jaise das saal pehle hui thi.

Meera ne khidki se bahar dekha.

Aarav uske paas khada tha.

Aur us raat...

pehli baar...

baarish kisi bichhadne ki kahani nahi suna rahi thi.

Woh kisi ke laut aane ki gawah thi.

THE END
Ahora sí: revisé el vídeo que adjuntaste. La historia que aparece en él no es la de Elara y Vaelthar. Es otra historia, protagonizada por Darius, Four, un grupo de aprendices, una mujer infiltrada y un lobo lunar.

Voy a respetar esa historia y sus acontecimientos. El vídeo termina durante el entrenamiento contra el lobo lunar, así que adaptaré hasta ese punto y después continuaré la trama con capítulos nuevos, manteniendo los personajes y sus habilidades.

### DARIUS: EL DEMONIO QUE CAMINABA ENTRE HUMANOS

Manga de fantasía oscura · Acción · Magia · Misterio · Aventura medieval

Saga I: El lobo de la luna carmesí

### Prólogo — La noche en que apareció el desconocido

La aldea de Valdoria llevaba siglos sobreviviendo gracias a una barrera mágica que protegía sus murallas de las criaturas del bosque.

Sin embargo, las protecciones no podían mantener alejados a todos los peligros.

Aquella noche, una joven monja llamada Four había salido para completar un ritual de protección destinado a los aldeanos. Su magia curativa era extraordinaria, aunque su experiencia en combate era limitada.

El ritual terminó más tarde de lo previsto.

Cuando emprendió el camino de regreso, la oscuridad había cubierto el bosque.

La luna iluminaba las ramas retorcidas y el viento arrastraba hojas secas sobre el sendero.

Four sujetaba su rosario con ambas manos.

—Solo tengo que regresar a la iglesia… —murmuró—. No debería pasarme nada.

Entonces escuchó un crujido.

Se detuvo.

Otro crujido sonó detrás de ella.

—¿Hola?

No hubo respuesta.

Four aceleró el paso.

De pronto, una figura deforme emergió entre los árboles. Su cuerpo parecía hecho de humo y cicatrices, y sus ojos rojos brillaban con un hambre antinatural.

Un demonio.

Four retrocedió, incapaz de apartar la mirada.

—No… Por favor, no…

La criatura abrió la boca y dejó escapar un gruñido.

La joven intentó invocar su magia, pero sus manos temblaban demasiado.

Entonces, una segunda presencia apareció en el sendero.

Un joven.

Cabello negro con raíces azules que brillaban débilmente bajo la luz lunar. Ojos verdes intensos. Ropa oscura y una expresión tan tranquila que parecía ignorar el peligro.

Four lo miró sin comprender.

—¿Quién… quién eres?

El desconocido no respondió de inmediato.

Observó al demonio.

Después habló con una calma desconcertante.

—Apártate.

La criatura rugió y se lanzó hacia él.

Four cerró los ojos.

Esperó escuchar un golpe.

Pero solo oyó un ruido seco.

CRAC.

Cuando volvió a mirar, el demonio estaba inmóvil.

Todos los huesos de su cuerpo se habían fracturado. La criatura cayó sobre las hojas, incapaz de levantarse.

El desconocido ni siquiera parecía haberse esforzado.

Miró el cuerpo durante un instante.

—Morirá en unos minutos. No puede recuperarse de eso.

Después se volvió hacia la joven.

—Vamos. Apúrate.

Four permaneció inmóvil.

—¿Qué… qué acabas de hacer?

—Caminar.

El joven pasó junto a ella.

—¿Vas a quedarte aquí toda la noche?

Four recogió su rosario y corrió detrás de él.

Todavía no sabía quién era aquel muchacho.

Pero acababa de descubrir que el bosque albergaba cosas mucho más peligrosas que los demonios que conocía.

Y que una de ellas podía caminar a su lado con apariencia humana.

### CAPÍTULO 1 — EL EXTRAÑO DEL BOSQUE

### Página 1. Un acompañante imposible

El sendero hacia Valdoria parecía interminable.

Four caminaba unos pasos detrás del desconocido, procurando no perderlo de vista. Cada vez que las ramas se movían, sus dedos apretaban el rosario.

El joven caminaba como si estuviera dando un paseo.

—¿No tienes miedo? —preguntó Four finalmente.

—¿De qué?

—De los demonios.

—No especialmente.

Four lo miró con incredulidad.

—¡Acabamos de encontrarnos con uno!

—Lo vi.

—¡Y lo derrotaste sin siquiera utilizar un arma!

Darius giró ligeramente la cabeza.

—¿Necesitaba un arma?

Four abrió la boca, pero no encontró una respuesta.

¿Qué clase de persona dice algo así?

Después de varios pasos, el joven se detuvo.

—Por cierto, ¿cómo te llamas?

—Four.

—¿Four?

—Sí.

—Es un nombre peculiar.

La joven bajó ligeramente la mirada.

—Gracias… creo.

Darius continuó caminando.

—Yo soy Darius.

Four repitió el nombre mentalmente.

Darius.

No sabía por qué, pero le parecía que aquel nombre no pertenecía a una persona corriente.

### Página 2. Una monja en apuros

—¿Puedo preguntarte algo? —dijo Four.

—Ya lo estás haciendo.

—¿Siempre eres así?

—¿Así cómo?

—Tan… tranquilo.

Darius la observó de reojo.

—Si te asustas por cada cosa que aparece en el camino, terminarás agotada antes de llegar a casa.

—¡Es fácil decirlo cuando puedes derrotar demonios con tanta facilidad!

—No es cuestión de facilidad. Es cuestión de saber qué tienes delante.

Four guardó silencio.

Aquellas palabras le molestaron un poco porque sabía que contenían algo de verdad.

Ella conocía la magia curativa. Podía cerrar heridas, aliviar enfermedades y purificar algunas maldiciones.

Pero, cuando un enemigo se acercaba, su primera reacción era retroceder.

—Yo solo quiero proteger a las personas —murmuró.

Darius se detuvo.

—Entonces aprende a distinguir entre protegerlas y esperar que nada malo suceda.

Four levantó la mirada.

Por primera vez, él parecía hablar en serio.

—¿Eres un caballero?

—No.

—¿Un mercenario?

—Tampoco.

—¿Un mago?

Darius sonrió apenas.

—Algo parecido.

Four decidió no seguir preguntando.

Todavía.

### Página 3. El rostro detrás de la sombra

La luna quedó despejada cuando ambos alcanzaron un claro.

Four pudo observar mejor a su acompañante.

El cabello de Darius era negro, aunque unas raíces azuladas reflejaban la luz. Sus ojos verdes parecían demasiado brillantes para ser normales.

Había algo extraño en su presencia.

No era solamente su fuerza.

Era la sensación de que el bosque entero guardaba silencio cuando él pasaba.

—Darius…

—¿Qué?

—¿Eres humano?

El joven se detuvo.

Four sintió inmediatamente que había cometido un error.

—Lo siento. No quería ofenderte. Es solo que…

Darius se volvió hacia ella.

Durante un instante, sus ojos parecieron oscurecerse.

—¿Qué te hace pensar que los humanos son los únicos que pueden caminar bajo la luna?

Four sintió frío.

—Yo… no sé.

Él volvió a sonreír.

—Entonces no saques conclusiones tan rápido.

Y continuó caminando.

Four lo siguió, pero ahora mantenía una distancia ligeramente mayor.

No es humano.

No sabía cómo podía estar tan segura.

Solo sabía que su intuición se lo repetía.

### Página 4. La taberna de la última antorcha

Cuando llegaron a la aldea más cercana, las calles estaban casi vacías.

Sin embargo, una taberna seguía abierta.

Su letrero representaba una antorcha encendida y una puerta de madera colgaba de un único soporte.

Darius entró sin vacilar.

Four lo siguió.

El interior estaba lleno de viajeros, comerciantes y algunos guardias que bebían después de una larga jornada.

El olor a madera, comida caliente y cerveza llenaba el lugar.

Darius eligió una mesa apartada.

Four se sentó frente a él.

—¿Una cerveza? —preguntó él.

—No, gracias.

—Entonces pide agua.

Four parpadeó.

—¿Siempre decides lo que hacen los demás?

—Solo cuando tardan demasiado en decidir.

La joven frunció el ceño.

—Eres una persona muy extraña, Darius.

—Eso me han dicho.

Por primera vez desde que había entrado al bosque, Four soltó una pequeña risa.

No sabía si aquel hombre era peligroso.

Pero, de alguna manera, comenzaba a sentirse menos asustada a su lado.

### Página 5. Preguntas sin respuesta

Four bebió un poco de agua.

—¿Adónde vas?

—Todavía no lo he decidido.

—¿Cómo puedes viajar sin tener un destino?

—Es bastante sencillo. Caminas hasta encontrar algo interesante.

—Eso no es un plan.

—Funciona.

Four negó con la cabeza.

—¿Y de dónde vienes?

Darius apoyó un brazo sobre la mesa.

—De lejos.

—Eso tampoco es una respuesta.

—Entonces estamos empatados. Tú tampoco me has contado por qué una monja estaba sola en un bosque lleno de demonios.

Four se quedó callada.

—Estaba realizando un ritual de protección para mi aldea.

—¿Sola?

—Sí.

—Mala decisión.

Four apretó los labios.

—No tenía alternativa.

Darius la observó unos segundos.

—Siempre existe una alternativa. El problema es que a veces todas son malas.

La joven miró su vaso.

—Si no hago el ritual, los demonios pueden llegar hasta las casas. Hay niños, ancianos y personas que no pueden defenderse.

Darius dejó de sonreír.

—¿Y tú crees que morir en el bosque ayudaría a esas personas?

Four levantó la cabeza.

No respondió.

Por primera vez, alguien había señalado con tanta claridad la contradicción que ella intentaba ignorar.

### Página 6. Una advertencia

La conversación fue interrumpida por un anciano que se acercó a su mesa.

—Disculpad. No he podido evitar escucharos.

Darius lo miró sin interés.

—Eso suele ocurrir cuando la gente escucha conversaciones ajenas.

El anciano ignoró el comentario.

—Muchacha, ¿has venido del bosque de Nhal?

Four asintió.

El hombre palideció.

—Entonces deberías abandonar la aldea antes del amanecer.

—¿Por qué?

El anciano miró las ventanas.

—Porque algo ha despertado en las montañas.

Los clientes cercanos dejaron de hablar.

—Los animales están desapareciendo. Los cazadores encuentran huellas demasiado grandes para cualquier criatura conocida. Y anoche, los guardias escucharon una voz procedente de las ruinas.

Four sintió un escalofrío.

—¿Qué voz?

El anciano tragó saliva.

—Una que preguntaba por un hombre de ojos verdes.

El silencio se extendió por la taberna.

Four giró lentamente hacia Darius.

Él seguía sentado, con la misma expresión tranquila.

—Parece que me conocen —dijo.

El anciano retrocedió.

—¿Eres tú?

Darius se levantó.

—Terminé de comer.

Dejó unas monedas sobre la mesa y se dirigió hacia la puerta.

Four corrió detrás de él.

—¡Darius! ¿Qué significa todo esto?

Él no respondió.

Pero, al salir, miró hacia las montañas.

Y sus ojos verdes adquirieron un brillo inquietante.

### CAPÍTULO 2 — EL ENTRENADOR IMPOSIBLE

### Página 7. La mañana siguiente

El sol iluminó el campo de entrenamiento de Valdoria.

Decenas de aprendices practicaban con espadas de madera bajo la supervisión de un entrenador de mediana edad. Era un hombre robusto, con cicatrices en los brazos y una voz capaz de silenciar a cualquier recluta.

—¡Otra vez!

Un joven atacó a su compañero.

Su golpe fue demasiado evidente.

El entrenador negó con la cabeza.

—¡Te he dicho cien veces que no anuncies tus movimientos!

—¡Pero intento golpearlo!

—¡Y por eso mismo te golpea él primero!

El aprendiz retrocedió, respirando con dificultad.

—Es demasiado rápido…

—No es rápido. Es que no estás atacando con intención.

El entrenador se cruzó de brazos.

—Si das un golpe sin pensar, acabarás en el suelo otra vez.

Una chica de cabello castaño dio un paso al frente. Sostenía su espada de madera con ambas manos y mantenía una postura baja, preparada para moverse.

—Yo iré.

El entrenador asintió.

Los aprendices comenzaron a formar un círculo.

En ese momento, una voz llegó desde la entrada del campo.

—Vaya. ¿Esto es el entrenamiento de élite del que tanto hablan?

Todos se volvieron.

Darius estaba apoyado contra una valla.

El entrenador lo miró con desconfianza.

—¿Quién eres tú?

—Darius.

—Eso no responde a mi pregunta.

—Entonces tendrás que hacer una mejor.

Varios aprendices soltaron risas nerviosas.

El entrenador no se rio.

—Si has venido a burlarte de mis alumnos, puedes marcharte.

Darius observó las espadas de madera.

—No he venido a burlarme.

Hizo una pausa.

—Aunque admito que el espectáculo tiene margen de mejora.

### Página 8. La técnica perdida

El entrenador avanzó hacia él.

—¿Crees que puedes hacerlo mejor?

Darius miró a los aprendices.

—Sí.

La respuesta fue tan inmediata que todos guardaron silencio.

—Muy bien —dijo el entrenador—. Toma una espada.

Darius negó con la cabeza.

—No la necesito.

El entrenador soltó una carcajada incrédula.

—¿Vienes a enseñarnos combate sin armas?

—No exactamente.

Darius entró en el círculo.

Un aprendiz se adelantó, sujetando su espada con ambas manos.

—¡Voy a demostrarte que no somos unos inútiles!

Atacó con un golpe horizontal.

Darius movió el cuerpo unos centímetros.

La espada pasó frente a él.

Antes de que el muchacho pudiera reaccionar, Darius tocó suavemente su hombro.

El aprendiz perdió el equilibrio y cayó sentado.

No había recibido un golpe.

Simplemente había perdido el control de su propio movimiento.

Los demás se quedaron inmóviles.

—¿Qué has hecho? —preguntó el entrenador.

—He dejado que terminara su ataque.

—¡Eso no tiene sentido!

Darius miró al muchacho en el suelo.

—Cuando alguien ataca, su cuerpo revela dónde quiere ir. Si aprendes a leerlo, no necesitas ser más rápido. Solo necesitas estar donde él no puede alcanzarte.

El entrenador frunció el ceño.

—¿Quién te enseñó eso?

Por primera vez, la sonrisa de Darius desapareció.

—Mi padre.

### Página 9. El aprendiz que no se rendía

El joven caído se levantó inmediatamente.

—¡Otra vez!

El entrenador intentó detenerlo.

—Basta. Ya has tenido suficiente.

—¡No! Quiero aprender.

Darius lo observó.

—Bien. Atácame.

El muchacho se lanzó hacia delante.

Esta vez intentó cambiar la dirección del golpe a mitad del movimiento.

Darius giró sobre un pie, desvió la espada con dos dedos y colocó una mano sobre la espalda del aprendiz.

El joven cayó de rodillas.

—¿Cómo…?

—Has pensado en golpearme. No has pensado en qué harías si fallabas.

Darius retrocedió.

—Un combate no consiste en acertar un golpe. Consiste en estar preparado para lo que sucede después.

El entrenador se acercó lentamente.

—Esa técnica…

Miró los movimientos de Darius como si intentara reconocer algo olvidado.

—La posición de los pies. El desplazamiento del peso. La manera en que desvías la fuerza…

Darius no dijo nada.

El entrenador palideció ligeramente.

—La técnica del tiempo vacío.

Los aprendices comenzaron a murmurar.

—¿Qué es eso? —preguntó la chica de cabello castaño.

—Una técnica de combate que aparece en antiguos manuales de guerra —respondió el entrenador—. Se suponía que se había perdido hace generaciones.

Miró a Darius.

—¿Quién demonios eres?

Darius sonrió.

—Ya te lo dije. Soy Darius.

### Página 10. La lección de Darius

El entrenador aceptó dejar que Darius impartiera una breve lección.

Darius observó a los aprendices durante unos minutos.

No le gustó lo que vio.

Todos dependían de la fuerza de sus brazos. Sus pies estaban mal colocados, sus hombros permanecían tensos y cada movimiento anunciaba el siguiente.

—Dejad las espadas.

Los aprendices obedecieron a regañadientes.

—Ahora caminad alrededor del círculo.

Comenzaron a caminar.

—Más despacio.

Obedecieron.

—Ahora intentad mantener el equilibrio mientras alguien os empuja.

El ejercicio comenzó con risas.

Duró poco.

Los aprendices descubrieron que incluso un empujón suave podía hacerlos perder la posición.

Darius se acercó a uno de ellos y le corrigió los pies.

—No luches contra el suelo. Utilízalo.

Después se dirigió a otro.

—Relaja los hombros. Si tu cuerpo está rígido, tus movimientos llegan tarde.

El entrenador observaba en silencio.

Darius no les estaba enseñando una colección de ataques espectaculares.

Les enseñaba a controlar el cuerpo, leer la intención y conservar el equilibrio.

—La fuerza sirve de poco si desperdicias cada movimiento —dijo finalmente—. Primero aprende a no perder. Después aprende a ganar.

Desde la entrada del campo, Four había comenzado a observar la clase.

Llevaba una túnica blanca, una pequeña bolsa de hierbas en el cinturón y varias vendas limpias entre las manos.

Al ver a Darius, se detuvo.

¿Qué está haciendo ahora este hombre?

Darius giró la cabeza y la vio.

Sonrió ligeramente.

—Buenos días, hermana.

Four sintió que las mejillas se le calentaban.

—B-buenos días.

El entrenador miró alternativamente a ambos.

—Espera. ¿Os conocéis?

Four asintió.

—Me acompañó anoche de regreso a la aldea.

Darius añadió:

—Y evitó morir en el bosque. Fue una noche productiva.

—¡No lo digas así! —protestó Four.

Los aprendices comenzaron a reír.

Por primera vez aquella mañana, el campo de entrenamiento se llenó de un ambiente menos tenso.

Pero la tranquilidad duraría poco.

### Página 11. La sanadora de los aprendices

El entrenador se acercó a Four.

—Ya que estás aquí, podrías revisar a estos inútiles antes de que se rompan algo más.

—No son inútiles —respondió ella—. Solo necesitan práctica.

—Eso es exactamente lo que diría una sanadora después de recogerlos del suelo durante tres horas.

Four suspiró.

—La última vez, uno de ellos se lesionó porque intentó levantar una espada que pesaba más que él.

—¡Era una espada de entrenamiento! —protestó el aprendiz.

—Y aun así terminaste en una camilla.

Las carcajadas se extendieron por el campo.

Darius se acercó a Four.

—Así que eres la responsable de mantenerlos enteros.

—Alguien tiene que hacerlo.

—Entonces tienes el trabajo más difícil de esta aldea.

Four lo miró, sorprendida.

—¿Lo dices en serio?

—He visto cómo se mueven. Dentro de poco necesitarás una segunda bolsa de vendas.

El entrenador soltó un suspiro.

—Me arrepiento de haberlo dejado entrar.

Four no pudo evitar reírse.

Darius la observó durante un instante.

Había algo tranquilizador en aquella risa. Algo que contrastaba con la tensión que había percibido en el bosque.

Pero su expresión cambió cuando sintió una presencia detrás de la empalizada.

Alguien los estaba observando.

Y aquella persona sabía ocultar muy bien su energía.

### Página 12. El visitante encapuchado

Mientras Darius corregía la postura de un aprendiz, una figura encapuchada apareció junto a la entrada.

No llevaba los colores de la guardia ni los distintivos de ningún gremio conocido.

El entrenador se volvió.

—¿Quién eres? Este lugar no está abierto al público.

La figura no respondió.

Darius dejó de hablar.

Sus ojos verdes se fijaron en la desconocida.

—Qué curioso —murmuró.

Four siguió su mirada.

—¿La conoces?

—No.

La figura intentó alejarse.

Darius apareció delante de ella antes de que pudiera dar tres pasos.

Le sujetó la muñeca.

—¿Adónde vas?

La encapuchada se tensó e intentó soltarse.

Darius mantuvo el agarre sin esfuerzo.

—No es asunto tuyo —respondió una voz distorsionada bajo la tela.

—Si observas un campo de entrenamiento desde las sombras, normalmente pasa a ser asunto mío.

El entrenador se acercó.

—¡Suelta a esa persona!

Darius no apartó los ojos de la desconocida.

—Primero quiero saber por qué estaba vigilándonos.

La figura giró la cabeza hacia Four.

Durante una fracción de segundo, sus ojos brillaron bajo la capucha.

Darius lo notó.

Y su expresión se volvió mucho más seria.

### Página 13. La mujer infiltrada

—Quítate la capucha —ordenó Darius.

—No.

—No era una pregunta.

La desconocida intentó golpearlo con la mano libre.

Darius giró la muñeca, desvió el ataque y la hizo perder el equilibrio. La capucha cayó al suelo.

Era una mujer joven, de cabello oscuro recogido en una trenza y una cicatriz fina junto a la ceja.

Llevaba una armadura ligera escondida debajo de una capa de viaje.

El entrenador abrió los ojos.

—¿Una mujer? ¿Y te has infiltrado en el campo de entrenamiento?

La desconocida miró a Darius con rabia.

—Suéltame.

—Cuando respondas.

—No tengo nada que decirte.

Darius la levantó ligeramente del suelo al sujetarla por el brazo y después la dejó caer de pie, manteniendo el control de su muñeca.

—Tienes tres segundos para decidir si quieres hablar por las buenas.

—¿Y si no?

Darius inclinó la cabeza.

—Entonces seguirás perdiendo tiempo.

La mujer apretó los dientes.

Four dio un paso adelante.

—Darius, quizá deberíamos escucharla.

Él la miró de reojo.

—¿Por qué?

—Porque todavía no sabemos si representa una amenaza.

Darius guardó silencio unos segundos.

Después soltó a la desconocida.

—Habla.

La mujer se acomodó la capa.

—Me llamo Seris. Y estoy buscando a alguien.

Darius cruzó los brazos.